Według tej francuskiej strony informacyjnej, sprawa ta wskazuje na konflikt interesów w ESDZ, kierowanym przez Brytyjkę Catherine Ashton:

Niektórzy (…) podejrzewają, że Wielka Brytania nadużywa swoich wpływów w ESDZ w celu popierania własnych, najważniejszych, prywatnych firm wojskowych.

Niewiadome to gotowość nowego prezydenta do ograniczania wydatków […] Oraz zdolność François Hollande’a do rezygnacji z euroobligacji i do zmiany roli EBC.

Mimo to, zauważa Anne-Marie Le Gloannec, „kompromis wydaje się możliwy: traktat [pakt fiskalny] nie będzie renegocjowany, trzeba się będzie tylko porozumieć w sprawie paktu wzrostu strukturalnego, który François Hollande przedstawił już zresztą w ogólnym zarysie tak w odniesieniu do Francji, jak i Europy”.

„Wszystko zbliży” oboje przywódców, zapewnia również La Croix.

Po pierwsze, zasady. W zjednoczonej Europie nic nie jest możliwe bez porozumienia Francji i Niemiec. Po wtóre, pragmatyzm. […]  Kryzys polityczny w Grecji nakazuje, by nie tracić czasu na kłótnie. I wreszcie odrobina realizmu zaczerpniętego z życia każdego z obu krajów.

W Niemczech natomiast Südddeutsche Zeitung zadaje pytanie ‒

Czy to koniec tandemu francusko-niemieckiego? Ależ skądże! Hollande się utemperuje, Merkel się trochę ruszy. […] François Hollande nie ma wizji na miarę Napoleona czy Mitteranda.

W innym komentarzu dziennik ocenia, że

François Hollande jest nową szansą dla Angeli Merkel. Zapiszą się w historii jako ci, którzy uratowali euro lub jako ci, którzy przygotowują grunt do jego likwidacji. Od pierwszego spotkania skazani są na sukces. Taka presja może budzić w Europie nadzieję.

Główną przyczyną głosowania było zapowiedziane 9 maja odejście ze stanowiska przewodniczącej EFSA. Diana Banati przestaje pełnić swoją funkcję i

przechodzi do grupy badawczej International Life Science Institute Europe (ILSI). Parlament Europejski zwrócił się do komisarzy ds. finansów o przeprowadzenie śledztwa w sprawie możliwych konfliktów interesów wewnątrz EFSA, a w szczególności związków Diany Bonati z przemysłem rolno-spożywczym.

Decyzję parlamentu powitała z uznaniem Monica-Lisa Macovei (Europejska Partia Ludowa), sprawozdawczyni izby za rok finansowy 2010, szczególnie zasłużona w walce z korupcją. „Przejrzystość i właściwe rozstrzyganie konfliktów interesów stały się sprawą życiowej wagi dla rządzących i dla obywateli. Powinny one stanowić ważne kryterium w postępowaniu absolutoryjnym wobec wszystkich instytucji europejskich”, oświadczyła komisarz gazecie România Libera.

Jak zauważa European Voice, „trzy agencje mają czas do września na dostarczenie obszerniejszych wyjaśnień w sprawie swoich wydatków w 2010 r. Najpóźniej jesienią odbędzie się głosowanie w Parlamencie, który zatwierdzi lub odrzuci przedstawione przez nie wyliczenia”.

Paryski dziennik Le Figaro przypomina o powodach nieuchronnego starcia, do którego dojdzie między Angelą Merkel a nowym lokatorem Pałacu Elizejskiego.

Berlin nie kryje swojej irytacji, słysząc po raz kolejny o tym, że ekipa Hollande’a zamierza renegocjować pakt fiskalny i dodać do niego rozdział poświęcony gospodarczemu wzrostowi. Próbą uspokojenia otoczenia pani kanclerz są słowa doradców socjalistycznego kandydata, poprzez które dają do zrozumienia, że wszystko należy traktować jako ‘wypowiedź kampanijną’.

Pani kanclerz wie, że François Hollande nie ma zbyt wielkiego pola manewru i szans na negocjacje i że „będzie się on starał za wszelką cenę zaistnieć, by nabić sobie punkty”, pisze konserwatywny dziennik. Nie powinna jednak czynić ustępstw i domagać się podpisania traktatu w obecnym kształcie, nawet gdyby sprawa miała się ponownie z czasem pojawić na porządku dziennym. A więc to nowy francuski prezydent powinien uczynić pierwszy

krok, podpisując pakt fiskalny w niezmienionej formie. Czyniąc to, postąpiłby wbrew hasłom głoszonym podczas kampanii wyborczej, w której przeciwstawiał się polityce oszczędności w Europie.

Jednak – jak zauważa Le Figaro – Merkel i Hollande, mimo wszystko, mają pewne wspólne cechy: „Jedyną miłą niespodzianką, do której może dojść podczas wizyty nowego francuskiego prezydenta w Berlinie może się okazać spotkanie” dwojga przywódców dbających o wizerunek ludzi pełnych „normalności i prostoty”…

Ta osobista więź, wcale nie bez znaczenia, stanowi fundament zaufania pozwalający na przezwyciężenie rozbieżności między Paryżem a Berlinem. I na doprowadzenie do konsensusu, który za francusko-niemieckim zaprzęgiem pociągnie całą Europę. Jeśli Hollande i Merkel dobrze wystartują, wszystko okaże się możliwe.

Berliński Tageszeitung mocno powątpiewa w to, że socjalistyczny prezydent zdoła wiele zdziałać na rzecz swojego programu wzrostu. Jak zauważa ten lewicowy dziennik, brukselscy prominenci, którzy liczą po cichu na stanowisko po José Manuelu Barroso, tacy jak Martin Schultz, przewodniczący eroparlamentu, czy Viviane Reding, wiceprzewodnicząca Komisji, długo nie zwlekając, „połechtali miło nowego potentata z Paryża, opowiadając się za paktem na rzecz wzrostu. Ale…

w gruncie rzeczy mamy tu do czynienia z klasycznym kompromisem w brukselskim stylu – wyciąga się rękę do nowicjusza w gronie dwudziestu siedmiu krajów członkowskich, po czym przeciąga się go na swoją stronę. Całkowicie rozmyty pakt na rzecz wzrostu ma w oczach Brukseli wiele uroku, ponieważ pozostałby dzięki niemu nienaruszony pakt fiskalny Angeli Merkel. Najprawdopodobniej nie przestraszyłyby się go również rynki. I tak wszyscy byliby usatysfakcjonowani: Merkel i Hollande, obywatele i rynki. Europoseł Elmar Brok (CDU) wyraża pogląd, który podziela wielu polityków europejskich: ‘Najpóźniej w czerwcu Hollande powinien spokornieć’.

Jak widać, niemieckie przywództwo nie jest na razie zagrożone, a dzięki wsparciu rynków neoliberalny dyskurs twardo się trzyma w Brukseli i w Berlinie, twierdzi TAZ. Jeśli się do tego doda kryzys grecki…

czerwcowy szczyt UE może się okazać po raz kolejny szczytem greckim i doprowadzić do zacieśnienia więzi między Merkel a Hollande’em. Co się natomiast w związku z tym wszystkim ostanie z programu socjalisty, Bóg jedyny raczy wiedzieć.

od Komisji Europejskiej i od rządów krajów członkowskich, Parlamentu Europejskiego jak też parlamentów krajowych, aby stworzyć Europę „obywateli aktywnie zatrudnionych”, ale też, by zapewnić warunki finansowe i prawne służące ustanowieniu „Europejskiego roku wolontariatu dla każdego”, jako modelu przeciwstawnego podejściu „top-down” („z góry w dół”), który obecnie dominuje w Europie, Europie elit i technokratów. Celem ma być demokratyzacja demokracji narodowych, tak aby zrekonstruować Europę na podstawie wspólnego zawołania: „Nie pytajcie, co Europa może zrobić dla was, ale co wy możecie zrobić dla Europy – Róbcie Europę!.

Pragnąc „zjednoczenia zwykłych obywateli Europy działających z własnej inicjatywy”, inicjatorzy tekstu chcą, by ich projekt stał się „aktem autokreacji, dzięki któremu Europa uzyska nową konstytucję stworzoną oddolnie”.

Niezależnie od całkiem możliwej utraty tradycyjnych sprzymierzeńców od ciężkiej roboty, Francji i Holandii (rząd holenderski złożył rezygnację w następstwie sporu w sprawie środków oszczędnościowych), credo Merkel w sprawie dyscypliny fiskalnej zostało wczoraj ostro skrytykowane przez szefa EBC Mario Draghiego, który oświadczył, że nie można osiągnąć konsolidacji jedynie poprzez cięcia i podatki, i że potrzebne są „środki strukturalne wspierające wzrost gospodarczy”.

„Więcej odwagi dla wzrostu”, ponownie nawołuje rzymski dziennik i zauważa, że

Czekając na wynik wyborów we Francji, Merkel posłuchała porad Draghiego i w końcu oficjalnie przyznała, że ‘potrzebujemy wzrostu trwale wspieranego poprzez reformy strukturalne’.

Umacnianie się skrajnej prawicy w wielu krajach dowodzi, że politycy nie znaleźli jeszcze odpowiedzi na proste rozwiązania lansowane przez populistów. Język UE i rządów krajowych nie przekonuje wyborców, którzy przyjmują ochoczo nośne populistyczne hasła.

Gdy na rzecz spojrzeć bardziej praktycznym okiem, trend ten jest złą wróżbą dla kanclerz Angeli Merkel, zauważa Süddeutsche Zeitung:

Dla niemieckiego rządu upadek holenderskiego gabinetu jest przykrą wiadomością. Traci on w ten sposób bardzo ważnego sojusznika w swojej polityce oszczędności. Francuski prezydent przegrał pierwszą turę wyborów z rywalem François Hollande’em […]. Wielu Hiszpanów zaciska kciuki za zwycięstwo francuskich socjalistów. […] Podobny klimat panuje we Włoszech. Chociaż zgodzono się dać obu tym krajom więcej czasu na ograniczenie wydatków, nie wpłynie to wraźnie na nastroje.

Claude Guéant i Hans-Peter Friedrich uważają, że zawieszenie traktatu z Schengen jest uzasadnione w sytuacji, gdy niedostateczne jest bezpieczeństwo na granicach zewnętrznych UE, a kwestie bezpieczeństwa wewnętrznego dotyczą suwerenności narodowej, zauważa monachijski dziennik.

Süddeutsche Zeitung, który podejrzewa, że przywrócenie kontroli ma również na celu zapobieżenie migracji ekonomicznej, podkreśla, że tego rodzaju działanie niesie w sobie ryzyko, że będzie odczytywane jako polityka antyeuropejska:

Bo cóż jest warte otwarcie z zastrzeżeniem, że…? […] Jaką wartość przedstawia sobą swoboda przemieszczania się, jeśli europejskie rządy mogą bez skrępowania ją ograniczyć? Wycofując się, w razie problemów, na narodowy grunt, państwa członkowskie wyraziłyby przekonanie, że niewielki świat państwa narodowego jest czymś o wiele lepszym niż Europa. Skoro tak, nie powinniśmy się dziwić, że partie nacjonalistyczne, populistyczne i skrajnie prawicowe coraz bardziej rosną w siłę w Europie. Tymczasowe zamknięcie granic wewnętrznych byłoby permanentną reklamą wrogów Europy.

Algirdas Šemeta, komisarz europejski ds. podatków i unii celnej, zaproponował zmianę reguł pozyskiwania danych statystycznych oraz to, by dyrektorów krajowych urzędów statystycznych powoływać na zasadach niemających nic wspólnego z polityką. Według tygodnika

powinni oni decydować w sposób niezależny w sprawach dotyczących pozyskiwania, przetwarzania i publikowania statystyk, jak również w kwestiach działalności urzędów statystycznych.

Każdy kraj członkowski powinien, „na najwyższym poziomie politycznym”, zapewnić funkcjonowanie dobrych praktyk w obszarze europejskich statystyk, precyzuje Adevărul. Ten dokument zostanie podpisany przez Komisję, natomiast Eurostat będzie nadzorował realizację podjętych zobowiązań. Zapotrzebowanie na tego typu informacje wzrasta, w szczególności w związku z koniecznością koordynacji polityki gospodarczej Unii.

Tak, bowiem europejski pakt fiskalny jest podstawowym narzędziem, który ma posłużyć Niemcom i innym północnoeuropejskim krajom do wzmocnienia ochrony i mechanizmów ratunkowych strefy euro. Ale też – nie, ponieważ traktat ustala reguły, których ciągłe przestrzeganie jest prawie niemożliwe, nawet przez te kraje, które je obecnie narzucają.

Artykuł redakcyjny Expresso zawiera też dwie uwagi ‒

(...) w najlepszym przypadku przyczyni się do wzmocnienia zaangażowania i solidarności najsilniejszych krajów z tymi, które korzystają z pomocy i są najbardziej narażone na ryzyko. (...) i pokaże, że strefa euro może wspólnie przeć do przodu oraz wzmocni dyscyplinę budżetową krajów, które prawie zawsze ją ignorowały.

W innym artykule opublikowanym w tym samym tygodniku socjolog Pedro Adão e Silva ostrzega przed oczywistymi konsekwencjami traktatu ‒

Jeśli ma być on potraktowany poważnie, to najsłabiej rozwinięte kraje członkowskie zostaną pozbawione mechanizmów polityki gospodarczej umożliwiających ożywienie, gdyż w dalszym ciągu nie będą miały pożądanych instrumentów finansowych charakterystycznych dla systemu federalnego. Efekt końcowy jest taki, że tracimy suwerenność niczego w zamian nie uzyskując.

Bułgarski minister spraw zagranicznych Nikołaj Mładenow podkreślił, że rozmowy o wytyczeniu granic na Morzu Czarnym toczą się od ponad 20 lat. „Temat ten nie stanowi żadnego problemu w dwustronnych relacjach między dwoma krajami”, zapewnił. Przytaczając jego wypowiedź, prasa bułgarska nie kryła jednak „zaskoczenia” pojawieniem się tego sporu.

Tymczasem rumuński dziennik Adevarul wcale się temu nie dziwi:

Przez część szelfu kontynentalnego stanowiącego przedmiot sporu ma przebiegać gazociąg South Stream [projekt wniesiony przez Rosję]. W przypadku rozwiązania korzystnego dla Bukaresztu, Rumunia zyskałaby powierzchnię porównywalną do tureckiego szelfu kontynentalnego, co byłoby atutem w przypadku finalizacji budowy Nabucco [gazociągu wspieranego przez UE, a konkurencyjnego wobec South Stream].

Szef rumuńskiej dyplomacji Cristian Diaconescu woli jednak uspokoić nastroje:

Nikt nie powinien się gniewać, ani denerwować, ponieważ w grę wchodzą interesy narodowe obu państw i sprawy powinny zostać rozstrzygnięte, bo w każdej chwili mogą się pojawić problemy związane z eksploatacją i z koncesjami.

stworzenie czegoś w rodzaju ‘klubu’, który zajmie się kreowaniem rozwiązań umożliwiających odbudowanie wizji zjednoczonej Europy w czasach kryzysu.

Grupa ta ma się jeszcze spotkać co najmniej cztery razy w kolejnych czterech miesiącach. Zajmie się takimi tematami, jak pogłębianie współpracy w zakresie podaktów i spraw gospodarczych; podejmie działania zmierzające ku stabilizacji euro i stymulowaniu wzrostu, a także pochyli się nad kwestiami kontroli granic oraz bezpieczeństwa. Na koniec przygotowany zostanie dokument zawierający wnioski z tych dyskusji.

ABC przypomina, że już dziewiątego marca, podczas nieformalnego spotkania europejskich ministrów spraw zagranicznych Guido Westerwelle „przedstawił się jako zwolennik ponownego otwarcia debaty na temat konieczności ustanowienia Konstytucji europejskiej, pomysłu, co do którego nie ma zgody wśród 27 państw członkowskich”.

jego wezwanie uzyskało wsparcie Francji i sześciu innych krajów, które zgodziły się na podjęcie rozmów w sprawie wznowienia projektu.

Poza Niemcami gotowe do współuczestniczenia w planach Westerwelle są Belgia, Włochy, Holandia, Polska, Portugalia, Hiszpania i Dania. The Times zauważa, że

plan ten, jako przedwczesny, został skrytykowany przez Szwecję i technokratyczny rząd Włoch, odrzucił go resort spraw zewnętrznych w Londynie.

Szef szwedzkiego ministerstwa spraw zagranicznych, Carl Bildt, powiedział:

Nie sądzę, aby w obecnej chwili priorytetem Unii Europejskiej było rozpoczynanie nowej debaty konstytucyjnej.

Według wielu wyższych urzędników wtajemniczonych w te negocjacje, polityczne porozumienie dotyczyło francuskiego komisarza ds. rynku wewnętrznego Michela Barniera, będącego utrapieniem brytyjskiego ministerstwa skarbu. Miał on zastąpić brytyjską baronową Ashton na stanowisku szefa unijnej dyplomacji.

Londyński dziennik ujawnia, że plan tej roszady został przygotowany wraz z zespołem José Manuela Barroso, przewodniczącego Komisji Europejskiej, ale entuzjazm przygasł z powodu obaw, że Parlament Europejski przeciwstawi się temu posunięciu. Jednakże rzecznik Barroso zaprzeczył doniesieniom i oświadczył, że przewodniczący UE „nigdy nie miał i nie ma zamiaru proponować takiej zmiany”. Jakkolwiek

szereg wtajemniczonych osób twierdzi, że zmiany w Komisji były poważną i prawdopodobną opcją w trakcie intensywnych pertraktacji dyplomatycznych poprzedzających grudniowy szczyt. Brytyjczykom ‘podano głowę Barniera na tacy’, stwierdził jeden z rozmówców.

Financial Times zauważa, że

usunięcie Barniera byłoby przyjęte z radością przez wielu potentatów z City i z Westminsteru, ale niektórzy wyżsi funkcjonariusze Zjednoczonego Królestwa uznali, że byłoby to tylko chwilowe wytchnienie. Tymczasem Cameron próbował doprowadzić do wpisania w nowym traktacie trwałych gwarancji chroniących branżę usług finansowych, ale poniósł porażkę.

Ta niemiła niespodzianka stawia pod presją koalicję tworzoną przez liberalną partię VVD i chadeckie ugrupowanie CDA przy zewnętrznym wsparciu ze strony populistycznej i antyeuropejskiej partii PVV, bo ta ostatnia zasygnalizowała, że nie chce realizować linii wyznaczonej przez Brukselę. Tak więc, jak pisze w tytule De Volkskrant, rząd staje przed „piekielnym zadaniem”.

NRC Handelsblad zaś zauważa, iż „rząd jest uwiązany na dwóch łańcuchach” – w postaci „perspektywy europejskiej” oraz „perspektywy ekonomicznej”. Oba bardzo ograniczają pole manewru. Dziennik dodaje, że wyjątkowo twarda postawa manifestowana przez „gabinet, a w pierwszym rzędzie przez ministra finansów Jana Keesa de Jagera (CDA)” wobec najbardziej zadłużonych krajów strefy euro stawia go obecnie w trudnej sytuacji, gdyż:

Nie ma praktycznie innego wyjścia niż przełknięcie tego samego lekarstwa, które zaaplikował innym krajom. […] Będziemy mogli liczyć na bardzo mało zrozumienia ze strony krajów Wschodu, a Południe ogarnie złośliwa satysfakcja.

Zwłaszcza że Holandia nie będzie mogła liczyć wyrozumiałość Komisji. Bo kraj ten faktycznie zawsze wspierał europejskiego komisarza ds. gospodarczych i walutowych Olliego Rehna w jego roli „surowego nauczyciela”, wykazującego nieugiętą postawę w kwestii przestrzegania kryteriów stabilności, zauważa De Volkskrant. I to nawet jeśli inne kraje są w takiej samej sytuacji:

Madryt stoi w obliczu 8,5-procentowego deficytu, który trzeba będzie obniżyć w przyszłym roku do 3 proc. albo jeszcze niżej. Już od tygodni hiszpański premier Mariano Rajoy bombarduje Brukselę argumentami, żeby dostać więcej czasu na uzdrowienie finansów publicznych.

I wreszcie felietonista Rob de Wijk podkreśla na łamach Trouw, że nadszedł czas, aby Holandia przestała pouczać „kraje czosnku”, jak określa się tam państwa południowej Europy, bo:

Ze wszystkich bogatych krajów europejskich to właśnie Holandia ma najgorsze wyniki. Recesja jest tutaj równie mocna, jak w krajach czosnku, którym nadal bezustannie i wyniośle wystawiamy cenzurkę.

Ufam głęboko, iż przyjęcie tego traktatu leży w naszym narodowym interesie, pozwalając Irlandii kontynuować postęp, jakiego dokonała przez ostatni rok.

Przypominając, że Irlandczycy odrzucali już w przeszłości unijne traktaty – nicejski w 2001 i lizboński w 2008 r., ostatecznie przyjęte odpowiednio w 2002 i 2009 r. – Irish Times pisze, że w referendach głosujący „często mają tendencję do wypowiadania się nie na temat”. Chwali jednak premiera Kenny’ego za jego „entuzjastyczne przekonanie, że naród (…) stanie na wysokości zadania”. Euroentuzjastyczny dubliński dziennik podkreśla, że odrzucenie traktatu

oznaczałoby fatalną perspektywę dla Irlandii. Ponieważ traktat nie musi być ratyfikowany przez wszystkie kraje członkowskie, by wejść w życie, irlandzkie ‘nie’ sprawiłoby, że zostałaby ona w tyle, podczas gdy pozostali ze strefy euro podążaliby naprzód ku ściślejszej integracji. Irlandia mogłaby pozostać w eurolandzie, ale poza podejmującym decyzje jego rdzeniem, który w istocie stał się unijną awangardą. Co najważniejsze, przegrane referendum pozbawiłoby kraj dostępu do dalszych pakietów ratunkowych i kredytów, tarczy ochronnej kluczowej dla naszej pozycji na rynkach i powrotu na ścieżkę wzrostu.

 

Według Irish Examiner, każdy powinien zrozumieć „konsekwencje głosowania na ‘nie’ i to, co taka decyzja oznaczałaby dla niego i jego dzieci”.

 

Ci, którzy chcieliby sprzeciwiać się samej idei referendum ze względu na uzasadniony gniew, jaki wzbudzają w nich nieprzyjemne konsekwencje utraty gospodarczej niezależności, muszą przedstawić alternatywną propozycję odbudowy zbankrutowanych finansów publicznych. To musi być papierkiem lakmusowym jakiejkolwiek innej opcji poza referendum. Mamy do czynienia z wyborem zerojedynkowym – ale wchodzimy w pakt albo nie, bez względu jak niełatwe do strawienia jest to ograniczenie. Trudno sobie wyobrażać, by nasi europejscy partnerzy, oblężeni na tylu frontach, chcieli zadawać sobie trud tworzenia specjalnych rozwiązań dla niewielkiego kraju tak zależnego od unijnego finansowania bez względu na to, na jak drakońskich warunkach jest ono oferowane.

Przewidując, że rząd w Dublinie będzie przekonywał opinię publiczną, iż odrzucenie traktatu miałoby „okropne skutki”, Irish Independent zauważa, że 

Jedynym pocieszeniem jest fakt, iż treść i implikacje obecnej umowy są o wiele bardziej zrozumiałe, niż to było w przypadku traktatu z Maastricht czy lizbońskiego. Wtedy politycy nieuczciwie twierdzili, że traktaty te nie mają wielkiego znaczenia. Uczucie, że jesteśmy robieni w konia, z pewnością przyczyniło się do ich odrzucenia – przynajmniej za pierwszym razem. Przy odrobinie wysiłku treść paktu fiskalnego da się zrozumieć. Można też przewidywać z pewną dozą prawdopodobieństwa, co mogłoby się stać, gdyby traktat został odrzucony. Ironia losu polega też na tym, że traktat fiskalny zawiera niewiele rozwiązań, które nie zostały wprowadzone do irlandzkiego prawa po zeszłorocznym zaostrzeniu reguł działania strefy euro, za wyjątkiem być może obowiązku wprowadzenia do konstytucji zasady zrównoważonego budżetu.

Nowej architekturze euro od samego początku zagraża zła konstrukcja: istnieje możliwość, że ostatecznie 16 państwom strefy euro założone zostaną kagańce, których pragną Niemcy.

Berlin na pewno wolałby uniknąć powszechnej konsultacji w sprawie Europy, która ma nastąpić na Zielonej Wyspie, stwierdza ze swojej strony Süddeutsche Zeitung,

ale tym razem, to nie tyle dotyczy Unii czy eurolandu, ile samej Irlandii. […] Zaaprobowanie tego paktu [fiskalnego] leży w interesie samych Irlandczyków. W przeciwnym wypadku nie będzie można im pomóc.

Bardziej niż o złotą zasadę chodzi tutaj o ich tożsamość, stwierdza Die Zeit.

Według eurobarometru Irlandczycy są najbardziej prounijni. Ale miłość do UE jest równa niechęci do Anglii – chodzi o zamanifestowanie, jak są różni od Brytyjczyków. Kraj będzie musiał żyć z decyzją, która określi wizerunek własny całego pokolenia. Albo zostaną Europejczykami w całości i odrzucą swoją odmienność na zachód od Zjednoczonego Królestwa, albo też pozostaną na wpół wewnątrz, na wpół na zewnątrz, tak jak ich brytyjscy sąsiedzi – i się jeszcze bardziej zwiążą z Anglosasami, Szkotami i Galami.

Badanie przeprowadzone z udziałem pięciuset osób w trzech krajach związkowych – w Górnej Austrii, Dolnej Austrii i Burgenlandzie – pozwala sądzić, że otwarcie granic przed dwudziestu laty nie jest już postrzegane jako zagrożenie dla stabilności społecznej w kraju, stwierdza dziennik. Turystyka i handel przyczyniły się do poprawy wzajemnych relacji między żyjącymi po dwu stronach granicy.

Mieszkańcy rejonów przygranicznych w Czechach, na Słowacji i Węgrzech przyjeżdżają głównie na zakupy. To sprowadza nową siłę nabywczą na te słabsze ekonomicznie obszary we wschodniej Austrii. Nic zatem dziwnego, że miejscowa ludność kreśli pozytywny bilans, jeśli chodzi o rynek pracy. 48 proc. ankietowanych w Górnej Austrii, 40 proc. w Burgenlandzie, 36 proc. w Dolnej Austrii w pobliżu granicy ze Słowacją i 34 proc. w rejonie leżącym przy granicy Czechami mówi o „pozytywnej ewolucji” na rynku pracy.

Jedyny szkopuł, gdy mowa o tej nowej sympatii, to poczucie żywione przez Austriaków, że ze wschodu przychodzi i nasilająca się przestępczość. To przekonanie nie znajduje jednak potwierdzenia w statystykach, stwierdza Die Presse.  

Trzeba sobie zadać to pytanie, nawet jeśli uznalibyśmy za prawdziwą wersję rządu o lewicowo-liberalnym spisku, dlaczego zawsze brane są pod lupę Węgry? […] Nie wolno zapominać o tym, że przystępując do Unii, zgodziliśmy się szanować nie tylko prawo wspólnotowe, ale i demokratyczne wartości. […] Przyjęta uchwała nie niesie na razie za sobą żadnych skutków prawnych, parlament dał rządowi czas na działanie. Należałoby z tego skorzystać.

Z kolei Magyar Hirlap – co nie dziwi – krytykuje węgierskich europosłów socjalistów:

Jak to możliwe, że istnieje w Parlamencie Europejskim grupa komunistyczna? […] Są nie lepsi od nazistów. […] W żadnym innym kraju nie mieściłoby się w głowie zachowanie takie, jak węgierskich socjalistów. Na przykład kiedy nałożono sankcje na Austrię w czasach Haidera, szef austriackiej partii socjalistycznej wzywał do zaprzestania nagonki na jego kraj.

Rumuński dziennik zauważa, że według tego raportu Bukareszt i Sofia dokonały postępów, ale walka z korupcją na szczytach władzy jest wciąż ospała, zwłaszcza w Rumunii, która powinna przede wszystkim umocnić prerogatywy sądów i odstraszyć przed korupcją poprzez nakładanie przykładnych kar oraz konfiskatę fortun uzyskanych w drodze przestępstwa. CVM domaga się również wprowadzenia narodowej strategii walki z ta plagą i wykluczenia z parlamentu deputowanych i senatorów skazanych za bezprawne przyjmowanie korzyści majątkowych. Choć sytuacja poprawiła się, minister do spraw europejskich, Leonard Orban, wyznał gazecie, że Holandia, która jest głównym przeciwnikiem dołączenia Rumunii i Bułgarii do strefy Schengen, nie zmieni opinii przed ogłoszeniem ostatecznego raportu CVM, co ma nastąpić tego lata. 

W Bułgarii ujawnienie wniosków raportu CVM zostało w jakiejś mierze przyćmione wiadomościami o katastrofalnej pogodzie i żałobą narodową ku pamięci ofiar powodzi w miasteczku Bisser (8 przypadków śmiertelnych), na południu kraju. Ale to nie przeszkodziło, by jedna z głównych gazet, Mediapool, określiła ten raport jako „bardzo krytyczny”. Dziennik ten wrócił uwagę, że po raz pierwszy nie wspomniano w nim o „woli politycznej” Sofii, aby zwalczać korupcję i wprowadzić niezbędne reformy w strukturach wymiaru sprawiedliwości.  

A wszystko to z powodu pomysłu, żeby wysłać do Aten komisarza ds. budżetu i zmusić Greków do uzdrowienia finansów. „[To] polityczna trucizna”, ocenia Spiegel, „przyznanie się do porażki”, idzie dalej Tagesspiegel, który doskonale rozumie, że w Atenach robią coraz większą karierę porównania z „gauleiterem” z czasów nazistowskich:

Gdyby chodziło wyłącznie o brak historycznej wrażliwości Niemców poganiających Greków, można by temu jakoś zaradzić, zdobywszy się na choć trochę dyplomatycznej zręczności. Ale tak nie jest. Propozycja świadczy o tym, że nikomu już najwyraźniej nie zależy na unii walutowej. Teraz bogaty występuje przeciwko słabemu. […] Grecy mają już na karku ‘trojkę’ – MFW, UE i EBC – nie potrzebują dodatkowego stróża, który będzie przeliczał ich rachunki. Nowy, obecnie dyskutowany, pakiet pomocowy ma doprowadzić do równowagi między reformami i gospodarczym wzrostem. A na to potrzeba dużo pieniędzy, dużo czasu i – tak, tak – dużo zaufania.

Traktat nie przynosi żadnych korzyści politycznych i nie pozwala wszystkim krajom uczestniczyć w szczytach europejskich na jednakowych zasadach”, tłumaczył premier Petr Nečas, który musi również liczyć się ze sprzeciwem prezydenta Václava Klausa wobec wszelkiej dodatkowej integracji.

W ocenie dziennika brukselski szczyt nie wprowadza podziału w Europie, ale może być uważany za wydarzenie wydobywające na światło dzienne „różne punkty widzenia na integrację, gdzie każdy może wybrać swoje miejsce”. I właśnie dlatego

Czechy nie zdecydowały się zasiąść ani przy okrągłym stole, ani w przedpokoju. […] Wolały ‘podsłuchiwać’ przez ściany maleńkiej salki, skąd trudno wpływać na bieg wydarzeń w Europie.

Premier Donald Tusk podkreśla, że nie jest „w stu procentach zadowolony”, ale Polska ten pakt podpisze. Tymczasem Dziennik Gazeta Prawna maluje ponury obraz ostatniego szczytu i dochodzi do następujących wniosków:

Po pierwsze: Europa pękła. A aktem założycielskim nowej Unii, w której państwa bez euro są członkami drugiej kategorii, jest umowa fiskalna. Po drugie: mamy dobrą okazję, by skończyć z mitem, że w jakiś sposób jesteśmy podpięci pod Niemcy i że nam to podpięcie przynosi korzyści. Niemcy nie poświęcą współpracy z Francją na ołtarzu mowy Sikorskiego w Berlinie. Po trzecie: można pogratulować Francji i Niemcom skutecznie prowadzonej polityki, w której jasno zdefiniowany jest interes narodowy. My improwizujemy.

czym innym jest ograniczenie suwerenności finansowej z powodu szczególnych okoliczności, w jakich znalazły się kraje takie, jak Portugalia czy Grecja, a czym innym robienie z suwerenności politycznej drugorzędnej kwestii.

Jak zauważa Le Monde, gdyby niemiecka propozycja, ujawniona przez Financial Times, miała zostać zatwierdzona na posiedzeniu Rady Europejskiej przez dwudziestkę siódemkę, Grecja

musiałaby się zobowiązać w swoim budżecie do ‘wykorzystania dochodów państwa w pierwszym rzędzie na obsługę długu’, to znaczy na spłatę odsetek od zaciągniętych pożyczek. To zrzeczenie się suwerenności miałoby, w myśl dokumentu, znaleźć ‘pełen wyraz’ w krajowym ustawodawstwie greckim, ‘najlepiej w poprawce do Konstytucji'.

 

W Atenach projekt wywołał oburzenie. „Nein, nein, nein”, pisze w tytule Ta Nea, odpowiadając na żądania niemieckiej kanclerz trzykrotnym NIE: dla utraty suwerenności kraju, trzynastej i czternastej pensji oraz płacy minimalnej. Dlatego też dziennik wzywa

 

rząd, partie polityczne i związki zawodowe do utworzenia silnego wspólnego frontu w negocjacjach z wierzycielami i kontrolerami w kraju. By mówić jednym głosem, musimy odłożyć na bok osobiste strategie, partyjne cele, rywalizację między grupami i względy wyborcze. Nic to wszystko nie będzie warte, jeśli w końcu przegramy walkę o ocalenie narodowe.

Komentator To Ethnos, Georgios Delastik, nie kryje oburzenia się na propozycję niemiecką, a tej

nie można uznać za pochodzącą z przyjaźnie usposobionego kraju. W dokumencie zapisane są warunki, które zwycięzca dyktuje ujarzmionemu narodowi i dlatego grecki naród musi je potraktować jako wrogi atak państwa, które chce zniszczyć suwerenność Grecji, tak jak atak nazistowskich Niemiec Hitlera w kwietniu 1941 r. […] Niemiecki gauleiter postanowi zamknąć szkoły i szpitale i zaprzestać na miesiąc lub dłużej wypłacania z budżetu pensji i emerytur. Godni pogardy Niemcy przygotowują grunt, by Greków zagłodzić, w dosłownym tego słowa znaczeniu. […] Dokument ujawnia brzydkie oblicze strefy euro i UE w XXI w.

 

Jak ocenia Frankfurter Allgemeine Zeitung, dokument ten jest, tak czy owak, „rozgrywką na użytek polityki wewnętrznej”. Albowiem żaden komisarz nie zdoła rozwiązać kryzysu. Przywołując przykład Ottona I, księcia Bawarii, którzy rządził Grecją w latach 1832–1862, dziennik zauważa, że

 

można by się spierać, czy Grecy doświadczyli za Ottona rozwoju gospodarczego takiego jak Bawaria. Ale byłoby im równie trudno jak dzisiejszej Bawarii uwolnić się od długów. Bo dopóki napływać będzie pomoc – jeśli nawet nie wszystkie obietnice zostaną dotrzymane – dopóty żaden komisarz z Brukseli czy z Berlina nie zdoła uporządkować ateńskiej administracji. Wystarczy popatrzeć, jak wygląda równy podział obciążeń finansowych w Niemczech. Miasto Berlin korzysta z miliardowych kwot pochodzących z Bawarii, ale land ten nie jest w stanie skłonić berlińczyków do zmiany ich ‘fajnego’ życia na kredyt. I trwać to będzie dopóty, dopóki więcej będzie tych, którzy biorą niż tych, którzy dają. Podobnie jest w UE. Tylko bat w postaci rynkowych odsetek lub wiarygodna groźba rozstania z euro mogą wymusić zmiany.

Orbán „postawił się zawziętym”, stwierdził Magyar Hìrlap. Ten prawicowy dziennik ujął to następująco:

krytykowali go eurodeputowani z koalicji MFW, którzy otrzymali materiały przygotowane przez opozycję w Budapeszcie. […] Premier nie ugiął się wobec europejskiego dyktatu, ale wyraził gotowość rozmawiania na wszystkie tematy. Lecz jego pojednawczy ton nie interesuje nikogo spośród europejskiej frakcji MFW […], kto mieni się obrońcą demokracji, ale którego prawem są fundusze monetarne.

Z kolei lewicowa Népszava na swojej pierwszej stronie nazywa to spotkanie  „dialogiem głuchych w Parlamencie Europejskim”. Według niej

Orbán udawał, że nie rozumiał powodów, dla których jest krytykowany w Europie. […] Jak ma to w zwyczaju , mieszał demagogiczne frazesy z deklaracjami o obronie ojczyzny.

Dziennik wyraża żal, że „wszyscy poustawiali się na przeciwnych szańcach według politycznych afiliacji”, i dla przykładu podkreśla wsparcie udzielone Orbánowi przez premiera Polski Donalda Tuska, który potępił „histeryczny klimat w Parlamencie Europejskiego w kwestii Węgier”.

Będzie to walka o władzę, uwagę i monopol interpretacji traktatów, która może doprowadzić do porażki albo ośmieszyć parlament czy też zmodyfikować struktury władzy w Brukseli.

Tę opinię podziela Financial Times Deutschland, który wszelako wątpi w zdolności Schulza do wymuszania swoich „akcji”. Na przykład zamierza on brać aktywny udział w szczytach UE, począwszy od negocjacji w sprawie pakietu fiskalnego.

Nie będzie już jednak dłużej reprezentantem jedynie swojej grupy, ale wszystkich eurodeputowanych: nacjonalistów i pro-Europejczyków, lewicy i prawicy, federalistów i centralistów. Nie będzie przedstawicielem wszystkich tych opinii podczas negocjacji.(…) I nie na tym zresztą polega jego rola.

Prasa polska składa z kolei hołd ustępującemu przewodniczącemu Jerzemu Buzkowi, między innym robi to Wprost, którego zdaniem przyjął on strategię unikania frontalnych starć i wolał budować kompromisy. Doskonale sprawdził się w roli negocjatora. To on pojechał do Pragi i zdołał przekonać prezydenta Czech Vaclava Klausa do podpisania traktatu lizbońskiego, dzięki niemu w Mołdawii udało się przezwyciężyć kryzys rządowy i sklecić proeuropejską koalicję.

Czuł puls światowej polityki i wiedział, gdzie należy być. Przemawiał więc do Egipcjan protestujących na placu Tahrir w Kairze, a zrewoltowani Libijczycy w Trypolisie skandowali mu: ‘Dziękujemy ci, Europo’”.

Powszechnie lubiany i szanowany, dodaje Wprost, Jerzy Buzek był z kolei ganiony za skrajną poprawność polityczną i kurczowe trzymanie się procedur. Ale mimo to, pisze Gazeta Wyborcza.

Jerzy Buzek na pewno potwierdził, że politycy z Polski nadają się na wysokie stanowiska międzynarodowe i jest typowany na szefa przyszłej Europejskiej Fundacji na rzecz Demokracji.

Angela Merkel i Nicolas Sarkozy „unikają dyskusji o sednie sprawy”, czyli o kryzysie zadłużeniowym, ubolewa Rzeczpospolita dzień po spotkaniu dwojga przywódców. Przedstawili podczas niego swój ostatni projekt paktu fiskalnego. Ale wprowadzenie większej dyscypliny budżetowej i automatycznych sankcji nie uratuje euro, uważa polski dziennik:

Przywódcy Niemiec i Francji nie wiedzą, skąd wziąć pieniądze na ratowanie Hiszpanii i Włoch, jeśli zajdzie taka potrzeba. Nie mają planu awaryjnego dla Grecji (na wypadek, gdyby np. negocjacje z wierzycielami […] się załamały. Boją się rekapitalizowania banków i jednocześnie uciekają przed pytaniami o sens pomocy dla eurobankrutów. […] Ich strategia jest strategią klęski.

Podziela to rozczarowanie El País, który domaga się w swoim komentarzu od duetu „Merkozy”, by wyszedł poza czystą retorykę. Ta dwójka „poruszyła kwestię środków potrzebnych do zwiększenia zatrudnienia i wzmocnienia wzrostu gospodarczego”, ale, jak ocenia madrycki dziennik, gdybyśmy mieli wierzyć im na słowo,

oznaczałoby to wejście w nowe stadium europejskiej polityki gospodarczej, którą do tej pory cechowała pewna monotematyczność: oszczędności i uzdrowienie finansów publicznych. […] Jeśli nic się w tych sprawach nie zmieni, przyszły traktat przypieczętuje niedopuszczalną asymetrię między skrajnym rygoryzmem fiskalnym a deklaratywną wspólną polityką gospodarczą.