Znowu widać czarno na białym, że Wspólnota nie potrafi przemawiać do nich jednym głosem i wypracowywać konsensusu. Kto jest temu winien? Michel Barnier, komisarz ds. rynku wewnętrznego i usług, uważa, że kluczem do rozwiązania problemu jest zaufanie: Europejczyków do Unii, ale i do samych siebie; i wreszcie zaufanie reszty świata do UE. By to zaufanie odbudować, potrzebne jest dobre zarządzanie, prawdziwe regulacje i prawdziwy program gospodarczy.

Należy więc – o czym wszyscy dobrze wiedzą – „wyciągać lekcje z dotychczasowych doświadczeń, działać wspólnie i odsłonić horyzont, żeby obywatele widzieli sprawy jasno”. Jeśli Unia nie wcieli w życie tych trzech zasad, „może zabraknąć jej przy stole obok tych, którzy chcą rządzić światem za trzydzieści lat”, twierdzi komisarz. To z pewnością mądre słowa. Ale Europa powinna zacząć od tego, że na forach międzynarodowych występować będzie zjednoczona, skoro nie może być jednomyślna. Bo jak przyznaje Barnier: „nasze kraje nie są takie same, więc działania oszczędnościowe też nie mogą takie być”

Iulia Badea Guéritée

Kto jest temu winien? Zdaniem niemieckiego filozofa Richarda Davida Prechta obywatele stali się zbyt dużymi indywidualistami, by interesować się wielkimi wyzwaniami, jakie stają przed ich krajami. Powieściopisarka i dziennikarka Elke Schmitter uważa natomiast, że politycy postępują w myśl zasady „by wilk był syty, a owca cała”. Efekt jest taki, że wszyscy zdają się jakoś godzić z rzeczywistością, chociaż zgadzają się podobno co do tego, że trzeba ratować świat i uzdrowić gospodarkę. A absencja wyborcza z każdym kolejnym głosowaniem rośnie. W Niemczech może wynieść 35%.

Podczas ostatnich wyborów europejskich ubolewano, że mało kto się nimi interesuje. Dziś widzimy, że ta apatia nie ominęła nawet tych krajów, których historia obfitowała w zdarzenia i gorące debaty. Ale już wkrótce, 2 października, wyborcy rozstrzygną w referendum irlandzkim o czymś, co ma wymiar europejski: o traktacie lizbońskim. Tam dyskusje są burzliwe, pełne treści, mimo że i zwolennicy, i przeciwnicy traktatu nie unikają rażących uproszczeń. Cel jest jednak jasno określony i partie polityczne konsekwentnie dążą do jego osiągnięcia.

Przestrzeń demokracji między wzniosłymi mowami z Pittsburgha a głosem ludu, który się wypowie w sprawie Lizbony, jest wielka. Ale nie zawsze dobrze zagospodarowana.

Całkiem inny klimat panował na szczycie G20 w amerykańskim Pittsburghu. Tam przywódcy najpotężniejszych krajów prześcigali się w pomysłach, jak zmienić oblicze świata, tyle że wciąż nie znajdowali środków na to, by swoje idee urzeczywistnić.

Kto jest temu winien? Zdaniem niemieckiego filozofa Richarda Davida Prechta obywatele stali się zbyt dużymi indywidualistami, by interesować się wielkimi wyzwaniami, jakie stają przed ich krajami. Powieściopisarka i dziennikarka Elke Schmitter uważa natomiast, że politycy postępują w myśl zasady „by wilk był syty, a owca cała”.

Efekt jest taki, że wszyscy zdają się jakoś godzić z rzeczywistością, chociaż zgadzają się podobno co do tego, że trzeba ratować świat i uzdrowić gospodarkę. A absencja wyborcza z każdym kolejnym głosowaniem rośnie. W Niemczech może wynieść 35%. Podczas ostatnich wyborów europejskich ubolewano, że mało kto się nimi interesuje.

Dziś widzimy, że ta apatia nie ominęła nawet tych krajów, których historia obfitowała w zdarzenia i gorące debaty. Ale już wkrótce, 2 października, wyborcy rozstrzygną w referendum irlandzkim o czymś, co ma wymiar europejski: o traktacie lizbońskim. Tam dyskusje są burzliwe, pełne treści, mimo że i zwolennicy, i przeciwnicy traktatu nie unikają rażących uproszczeń.

Cel jest jednak jasno określony i partie polityczne konsekwentnie dążą do jego osiągnięcia. Przestrzeń demokracji między wzniosłymi mowami z Pittsburgha a głosem ludu, który się wypowie w sprawie Lizbony, jest wielka. Ale nie zawsze dobrze zagospodarowana. E.M.

Wypowiedź księcia opublikowana została w wyjątkowo niefortunny momencie, zaledwie tydzień po podpisaniu przez Lichtenstein i Wielką Brytanię umowy, na mocy której ten pierwszy zobowiązuje się usunąć luki prawne, co powinno przynieść brytyjskiemu fiskusowi dodatkowy dochód w wysokości miliarda funtów. Guardian nazwał to „przełomowym porozumieniem", które umożliwi 5 tys. Brytyjczykom legalizację swoich oszczędności. Eliminacja rajów podatkowych, takich jak Lichtenstein czy Szwajcaria, była jednym z celów uzgodnionych podczas szczytu państw G20 w kwietniu tego roku.