Przez dwa lata szerzącego się  kryzysu  liderzy europejscy uchylali się przed dokonaniem tego wyboru. Mówili, że chcą utrzymać euro w nienaruszonej formie – z wyjątkiem, może, Grecji. Ale wierzyciele z północy Europy, pod przewodnictwem Niemiec, nie zapłacą tak dużo, aby przetrwanie euro stało się pewne, a tymczasem południowi europejscy dłużnicy coraz częściej buntują się, gdy cudzoziemcy chcą im dyktować, jak mają żyć.

Ale jeśli liderzy UE woleliby wybrać rozpad euro, to:

Banki i przedsiębiorstwa na całym kontynencie padną, gdyż ich krajowe i zagraniczne aktywa i zobowiązania nie będą już dłużej do siebie pasować. A potem nastąpi kaskada bankructw i procesów sądowych. Rządy, które mają deficyt, zostaną zmuszone albo do brutalnego obcięcia wydatków, albo do drukowania pieniędzy.

To jest jeden z powodów, dla których to znakomite pismo „niechętnie” reasumuje, że „państwa należące do strefy euro muszą dzielić wspólny ciężar”.

Ratowanie euro jest konieczne i jest do zrobienia. Pozostaje tylko jedna kwestia, czy Niemcy, Austriacy i Holendrzy czują się wystarczająco solidarni z Włochami, Hiszpanami Portugalczykami czy Irlandczykami, aby za nich zapłacić? Wydaje nam się, że byłoby to w ich własnym interesie. Nadszedł czas, aby liderzy europejscy, a zwłaszcza pani Merkel,  to udowodnili.

W momencie, gdy „depcze się emerytury i prawo pracy, a demonstracje i zamieszki przenoszą się z jednego kraju do drugiego”, jedyny wkład na rzecz odbudowania Unii od dołu zaproponowany w tym manifeście miałby polegać na tym, że każdy powinien „dostać prawo do roku wolnego, aby mógł wykonywać pracę wolontariusza w innym kraju Unii”, ironizuje dziennik. I pyta:

Czy zatem jedyna odpowiedź ze strony tych przyjaciół Europy w momencie, gdy Unia trzęsie się jak Titanic, jest taka, że powinniśmy spędzać trochę więcej czasu razem, abyśmy poczuli się Europejczykami?

Po czym gazeta konkluduje w tym samym tonie: „To chyba nie przypadek, że ta inicjatywa wspierana jest przez grupę Allianz [niemieckiego ubezpieczyciela] – jednego z największych wierzycieli Grecji”.

Parlament Europejski nie jest przekonany, że tekst w wystarczającym stopniu szanuje prawa obywateli i postanowił przekazać go do europejskiego trybunału, ażeby wypowiedział się on w tej sprawie. Europosłowie twierdzą, że zgadzają się co do meritum tej umowy handlowej […] ale są nieufni, jeśli chodzi o potencjalne skutki jej stosowania.

Jak zauważa El País, debaty, które poprzedzą głosowanie nad zgodą europarlamentu, przewidziane na 12 marca, powinny skupić się na fakcie, że:

umowa obciąża dostawców dostępu do Internetu odpowiedzialnością ze treści rozpowszechniane w sieci, co zdaniem jej krytyków otwiera furtkę do swoistej cyfrowej cenzury.

Zresztą europejska komisarz ds. sprawiedliwości Viviane Reding w artykule opublikowanym na portalu CNN wysłała sygnał ostrzegawczy pod adresem Google, przestrzegając [amerykańskiego giganta] w związku z „wkradaniem się do prywatności obywateli”, donosi The Guardian.

Głosy krytyki są coraz bardziej liczne od czasu wprowadzenia przez Google od 1 marca nowej polityki. The Guardian pisze, że francuski organ zajmujący się ochroną danych, czyli Krajowa Komisja Informatyki i Wolności wysłała już list do słynnej wyszukiwarki, informując ją, że:

nie spełnia wymogów dyrektywy europejskiej [z 1995 r.] w sprawie ochrony danych. Wprowadzone zmiany nie tylko upraszczają proces rejestracji, oznaczają również, że Google może zbierać dane o wynikach wyszukiwania i materiałach wideo zarejestrowanych użytkowników, a także przeglądanych mapach i stronach internetowych, wyklikiwanych reklamach oraz inne informacje w celu lepszego dopasowania usług i reklam do korzystających z niego.

„Kłamstwa, odmowa przeprowadzania dochodzeń... jej skłonność do przyjmowania wygodnej postawy wobec władzy” – złe nawyki francuskiej prasy są przesiewane przez sito Quatremera. W 2007 r., w momencie, gdy DSK został powołany na szefa MFW, dziennikarz natychmiast odnotował, że: „Jedynym prawdziwym problemem Straussa-Kahna, i jego stosunku do kobiet, jest to, że jest zbyt natarczywy, często je dotyka, prawie że molestuje.

Znane mediom spostrzeżenia, ale pozostające bez komentarza (tak jest we Francji)”. Uwagi, które przejdą niezauważone aż do czasu, gdy wskazany przez sondaże najpopularniejszy kandydat partii socjalistycznej na wybory prezydenckie w 2012 r. zostaje zaaresztowany w Nowym Jorku i oskarżony o próbę gwałtu. „Mamy przed i po DSK”, pisze dziennik:

Trzeba spojrzeć świeżym okiem na zbyt lękliwe funkcjonowanie naszych mediów. Jest przecież prawdą, że dziennikarze są kolegami polityków. ‘Trzymajcie się z dala od władzy !’, to ponoć pierwsza zasada amerykańskiego dziennikarstwa. We Francji spotykają się przy biesiadnym stole, wyjeżdżają razem na wakacje, ma się w tym gronie aferę miłosną, chodziło się do tych samych szkół, itp. Nie ma tradycji dziennikarstwa śledczego, wchodzącego w sfery prywatnego życia polityków. […] Konsekwencje publiczne życia osobistego prezydenta pozostają w cieniu. Raczej w charakterze dodatkowego smaczku, aniżeli brutalnej informacji. Dzieje się tak z przyczyny braku niezależności telewizji publicznej. Przypomnijmy, że prezydent Republiki powołuje szefów stacji i że swoim królewskim gestem wskazuje dziennikarzy, którzy uzyskają przywilej przeprowadzenia wywiadu z monarchą.

Teraz także Niemcy, jeden z głównych jego orędowników, zaczynają się zastanawiać, czy je ratyfikować, a to – jak czytamy w Polska the Times – oznacza, że „ACTA jest już martwa”. Klęskę tej umowy zapewne przypieczętuje w czerwcu Parlament Europejski.Zdaniem dziennika „ten zimny prysznic był potrzebny politykom, którzy zaczęli zapominać, że powinni słuchać głosu ludu”.

Gazeta Wyborcza zauważa tymczasem, że odrzucenie ACTA nie przybliży nas do rozwiązania problemu, jakim jest zapewnienie twórcom „godziwego wynagrodzenia”:

Prawo autorskie jest niedoskonałe i rodzi patologie, […] możemy je uznać za szkodliwy relikt przeszłości i zezwolić na kopiowanie wszystkim wszystkiego. Ale wtedy trzeba wymyślić inny sposób na wynagradzanie pracy twórczej. 

Reportaże i analizy dziennikarzy tych sześciu dzienników (mających w sumie, jak przypomina El País, 10 milionów czytelników) próbują znaleźć odpowiedzi na nurtujące Europę pytania, szukają ich też politycy i intelektualiści.

Spośród tych ostatnich brytyjski socjolog Anthony Giddens i grecki pisarz Petros Makaris, przedstawiają „słodko-kwaśny obraz Brukseli”. Czyni to też włoski semiolog Umberto Eco, który stwierdza, że „to kultura, poza wojną, tworzy naszą osobowość”. Osobowość określaną przez niego po angielsku jako „shallow” – płytką, w pół drogi, którą trzeba „głębiej zakorzenić, zanim kryzys całkowicie jej nie zniszczy”.

Jeśli chodzi o polityków, to znaleźć można artykuły byłych premierów Gordona Browna z Wielkiej Brytanii i Filipa Gonzáleza z Hiszpanii. Ale najbardziej ucieleśnia „prawdziwą władzę w Europie” wywiad udzielony temu dodatkowi przez Angelę Merkel. Niemiecka kanclerz przedstawia w nim swoją wizję przyszłości Europy. A jest nią „unia polityczna”,  

w której coraz większa ilość prerogatyw będzie przenoszona do Komisji, ta zaś w odniesieniu do kwestii europejskich funkcjonować będzie jak europejski rząd. Zakłada to silne umocowanie parlamentu. Rada złożona z przywódców poszczególnych rządów stworzy jak gdyby drugą izbę. W celu dopięcia całości będziemy też mieli europejski trybunał sprawiedliwości jako najwyższą instancję sądowniczą. Taka mogłaby być konstrukcja przyszłej politycznej Unii Europejskiej.

By rzecz nazwać inaczej, chodzi o to, czy mamy prawo usunąć z sieci rzeczy, które nas dotyczą; zamieszczone przez nas samych – być może dawno temu, ale również te puszczone w obieg przez innych i wprawiające nas w zakłopotanie? Odpowiedź jest zawarta w dwóch zespołach reguł, które zostaną dzisiaj przedstawione w Parlamencie Europejskim.

Pierwszy z nich, w postaci dyrektywy, dotyczy wykorzystywania danych osobowych przez władze sądownicze i policję; drugi, w formie rozporządzenia, określa zasady, na podstawie których osoby prywatne będą mogły zarządzać danymi na swój temat w kontaktach z administracją, przedsiębiorstwami i w sieciach społecznościowych. Przewidziane są kary, mogące sięgać aż 1 proc. wartości przychodów, w przypadku ich naruszenia.

Czy to wystarczy, aby zapewnić „prawo do zniknięcia”? Przypuszczalnie nie, zauważa na swoim blogu Luna, według którego

prawo do zniknięcia z sieci nie istnieje, tak samo jak nie ma prawa do zniknięcia ze świata. W prawdziwym życiu […] można próbować się ulotnić, ale zawsze pozostaną jakieś dokumenty, które coś o nas mówią, jak również pamięć innych ludzi. Tych rzeczy nie można wykasować jednym kliknięciem. Ani za pomocą europejskiego albo nawet międzygalaktycznego prawa. Prawo do usunięcia konta z Facebooka […], do surfowania bez pozostawiania śladów […], do bycia poinformowanym, że nasze dane będą przechowywane i przetwarzane w celach komercyjnych już teraz istnieją i bardzo szczegółowe europejskie prawo nie przynosi żadnej rewolucji, a służy jedynie wzmocnieniu zasady, podstawowego prawa jednostki […] Natomiast prawo do usunięcia wszelkich artykułów albo wpisów na blogach na nasz temat, do czego roszczą sobie prawa niektórzy, nie istnieje: to się nazywa historia.

W sobotę hakerzy z grupy Anonymous sparaliżowali wszystkie rządowe witryny, a wczoraj, po włamaniu się na stronę premiera członkowie organizacji Polish Underground umieścili na niej film z „panią Basią” ucharakteryzowaną na generała Wojciecha Jaruzelskiego. Protestujący przeciwko ACTA, zarzucają rządowi, że nie konsultował z nimi treści porozumienia i domagają się publicznej debaty o prawach autorskich. Ta toczy się już w mediach.

„Broniąc praw autorskich, ACTA posługuje się bombą atomową, skutków wybuchu której nie sposób przewidzieć. Zawiera szereg niejasno opisanych procedur, które mogą prowadzić do masowego łamania prywatności internautów”, ocenia Gazeta Wyborcza i rzuca propozycję, aby traktatem zajął się Europejski Trybunał Sprawiedliwości.