Tymczasem poniosła porażkę. Od początku konferencji było jasne, że prym w dyskusjach wiodą Waszyngton i Pekin – „G2” największych trucicieli środowiska. Nicolas Sarkozy, Gordon Brown, Angela Merkel i duńscy organizatorzy, mimo może i najlepszych intencji, grali każdy na własną rękę, zamiast stworzyć wspólny front z innymi przywódcami krajów członkowskich.

Szwedzka prezydencja Unii nie stworzyła dla nich, dla „G2” i dla krajów wschodzących (Brazylia, Indie, Południowa Afryka) dostatecznej przeciwwagi, przewodniczącemu Komisji José Manuelowi Barroso też nie starczyło do tego kompetencji. A obecność przewodniczącego Unii Hermana Van Rompuya również by prawdopodobnie niewiele zmieniła.

Co więc dalej będzie się dziać z klimatem? Wynik spotkania jest taki, że dopięte na siłę w wąskim gronie porozumienie nie określa dalekosiężnych celów w sprawie emisji CO2, przewiduje dla krajów rozwijających się zbyt małą pomoc by mogły korzystać z bezpiecznych dla środowiska technologii, a przede wszystkim w żaden sposób nie wiąże sygnatariuszy. Tak więc w ciągu dwunastu dni konferencji wyemitowano ponad 46 000 ton dwutlenku węgla (wyliczenia firmy Deloitte) zupełnie niepotrzebnie.

Jeśli chodzi o konsekwencje polityczne, to wygląda na to, że największa światowa potęga gospodarcza z 600 milionami obywateli mogąca coś zrobić dla dobra przyszłych pokoleń, pozostała na ławce rezerwowych. Płynie z tego wciąż ta sama lekcja – podzieleni Europejczycy niewiele znaczą na światowej scenie. Czy ich przywódcy już to sobie uświadomili?

G.P.A.

Zresztą Stany Zjednoczone dotąd nie ratyfikowały protokołu z Kioto w sprawie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Tymczasem Stary Kontynent już ogłosił, że jest gotów wnieść odpowiedni wkład w realizację celów, które konferencja wytyczy. Także w stworzenie różnych form pomocy krajom najuboższym, by te mogły mniej zanieczyszczać atmosferę, a jednocześnie nie rezygnować z rozwoju.

Wyniki, jakie osiąga UE w redukcji emisji, zasługują na uznanie. I nawet różnorakie sztuczki przeliczeniowe, a także to, że niektóre kraje – np. Włochy i Hiszpania ‒ trochę z tym marudzą, nie zmienią tego obrazu. Dlatego Wspólnota ma teraz szansę i obowiązek dać innym przykład tak w negocjacjach, jak w zdefiniowaniu zobowiązań.

Klimat i środowisko należą do nielicznych dziedzin, w których Europejczycy potrafią się porozumieć. Powinni zatem głośno o tych sprawach mówić i energicznie działać. Tym bardziej że opinia publiczna od dawna już pogodziła się z myślą, że to wyzwanie wymaga wyrzeczeń i zmiany stylu życia, za które trzeba zapłacić określoną cenę (chodzi zwłaszcza o podatki).

G.P.A.

Z nieoficjalnych informacji wynika, że po 2012 r Polska może wesprzeć unijne wysiłki na rzecz ograniczania emisji CO2 w biedniejszych krajach kwotą 230 mln euro rocznie. Do 2012 r. Warszawa jest gotowa dokładać co roku jedynie 10 mln, co jest kroplą w porównaniu z kilkoma miliardami euro, jakie Unia zamierza wydać na redukcję emisji CO2 na świecie. Argumenty nowych krajów członkowskich nie przekonują jednak wszystkich. "Dzisiaj Polska jest wśród 50 najbogatszych państw, ale nie zawsze tak było. Kiedyś wiele państw okazało Polsce solidarność. Dziś Polska powinna pomagać innym" – napisał do przywódców UE biskup Desmond Tutu, laureat pokojowego Nobla z RPA. I wezwał premiera Donalda Tuska, by „porzucił wąskie i zaściankowe interesy”.