frekwencja 43,6% to najniższy wskaźnik, jaki kiedykolwiek odnotowano w tego rodzaju głosowaniu w Europie. Niższy niż u Węgrów (45,62%), którzy głosowali w tej sprawie w 2003 r. Gdyby tymczasem chorwacki rząd nie zmienił ustawy zasadniczej w kwestii referendum, głosowanie zakończyłoby się dla niego porażką. Ale chorwackiej elicie politycznej udało się uniknąć tej pułapki i może dziś świętować sukces, który zawdzięcza długiemu przekonywaniu obywateli do drogi, jaką powinien obrać kraj. Mimo to niska frekwencja budzi gorycz. Świadczy o tym, że argumentacja przywódców politycznych na rzecz UE nie była dostatecznie mocna i że nie udało im się skłonić obywateli do wzięcia udziału w głosowaniu o tak doniosłym znaczeniu historycznym. Co więcej, chorwackie władze zdradziły zaufanie proeuropejskich i demokratycznych grup społeczeństwa, które krytykowały fakt, że organizacje i ugrupowania przeciwne przystąpieniu do UE nie mogą liczyć na równe traktowanie w wymiarze finansowym i medialnym, a w związku z tym na przedstawienie swoich argumentów. Zamiast kampanii informacyjnej mieliśmy kampanię propagandową. Zamiast historycznego referendum podobnego do tego z 1991 r. (w sprawie niepodległości), w którym uczestniczyło 83,5% ludności, mieliśmy 22 stycznia referendum, które zapisze się w annałach europejskich dziejów ze względu na poziom absencji wyborczej.

Głosując na ‘tak’, obywatele chorwaccy pokazali, że przystąpienie nie było wyłącznie planem elit politycznych, lecz celem cieszącym się również ich poparciem. Niemniej niska frekwencja w głosowaniu powszechnym takiej wagi nie przeszła niezauważona. Liczba osób, które poszły do urn, podobnie jak liczba głosujących na ‘tak’ to jasny sygnał: obywatele Chorwacji chcą należeć do UE, ale zbyt wiele od niej nie oczekują. Unia nie jest instytucją idealną; można wiele jej zarzucać, ale i tak lepiej być jej członkiem, jeśli nawet trzeba w niej walczyć o swoje interesy. W sumie Chorwaci nie robią sobie złudzeń co do UE; nie wpadają w euforię, i słusznie. […] Zważywszy na to, w jak trudnej sytuacji Unia się dziś znajduje, chorwackie ‘tak’ stanowi dla niej wielką pociechę, bo ‘nie’ oznaczałoby jej oczywistą porażkę.