Jak to zauważył Herman Van Rompuy, Europa znalazła się w takiej sytuacji, że nie jest już w stanie dalej płacić na swój model społeczeństwa opiekuńczego. Co gorsza, jej dolegliwości związane z zadłużeniem mogą doprowadzić do efektu domina, czyli ‒ „gdy greckie banki padną, to francuskie banki padną, a wtedy, to amerykańskie banki padną…”. Washington Post, kiedy zauważa, iż „kopanie puszki wzdłuż drogi” było, jak dotąd, jedyną odpowiedzią na wszystkie problemy, tylko tę mroczną wizję podziela. I, jak ostrzega gazeta, „dzień europejskiego rozrachunku za kryzys finansowy jest już blisko”. Rządy krajów członkowskich UE „będą musiały znaleźć wspólną płaszczyznę i to szybko, bo jeśli nie, to pani Merkel i pan Sarkozy oraz ich koledzy zapiszą się w historii jako ci przywódcy, którzy doprowadzili Europę i świat na skraj gospodarczej przepaści – i jeszcze dalej”. 

„UE stworzyła wspólną walutę, lecz nie udało się jej doprowadzić do głębszej integracji w kwestiach politycznych i fiskalnych”, twierdzi pismo. Dziś zdania są podzielone, czy lepiej dążyć do większej centralizacji w UE, czy może pozwolić na jej rozpad. Jeśli spojrzeć wstecz, okaże się, że każde z tych posunięć ma precedensy. Z jednej strony w pamięci ekonomistów wciąż żywa jest historia upadku rubla, do którego przyczyniły się „zbyt duże rozbieżności gospodarcze” między byłymi republikami radzieckimi, które postanowiły stosować dawną walutę po upadku ZSRR. Z drugiej należy przypomnieć o kryzysie w obrębie mechanizmu kursów walutowych (ERM) z 1992 r., który dla wielu krajów europejskich był tym decydującym impulsem, by przystać na „ściślejszą integrację gospodarczą”. Tak czy inaczej to, co się dziś dzieje, „pokazuje, że przed Europą rysuje się wybór. Trzeba go teraz dokonać”.

Szef paryskiego biura NYT, Steven Erlanger, kreśli portret „dziwnej pary” w samym środku tego, co Krugman nazywa „eurobałaganem” – kanclerz Niemiec Angeli Merkel i prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy'ego. „Prywatnie ona śmieje się z tego, w jaki sposób on się porusza i wysławia, z jego nerwowych ruchów i grymasów twarzy. On z kolei szydzi z jej stateczności, rezerwy, jej matczynej ostrożności”. By jednak Unia miała działać, „Sarkozy i Merkel muszą znaleźć wspólny język”. 

Jest rzeczą niezrozumiałą, że „prezydent Obama odsuwa UE od negocjacji”, dziwi się w La Vanguardii Yossi Beilin. Były izraelski minister sprawiedliwości, przewodniczący Inicjatywy Genewskiej i negocjator podczas rozmów w Tabie w 2001 r. przypomina, że „w ciągu ostatnich dwudziestu lat główne etapy negocjacji miały miejsce w Europie”. Chodzi o konferencję w Madrycie w 1991 r. oraz o porozumienia podpisane w Oslo (1993), Paryżu (1995) i Genewie (2003).

A przecież Barack Obama jest „świadom rozległego europejskiego doświadczenia” – zauważa Yossi Beilin – i „wie, że porozumienie izraelsko-palestyńskie wymagać będzie zwrócenia się do Europy w trzech kluczowych sprawach o wymiarze międzynarodowym”: finansowania, udziału w siłach wielonarodowych działających na rzecz ustanowienia państwa palestyńskiego oraz pomocy w absorpcji palestyńskich uchodźców.

Dlatego też – uważa były negocjator – Europa nie powinna „żebrać” o udział we wznawianym procesie, tylko „bezustannie uczestniczyć w rozmowach”. Tak było w Madrycie, gdzie Europejczycy walnie się przyczynili do postępu podczas konferencji. Zdaniem Beilina to „Stany Zjednoczone i strony konfliktu powinny poprosić [Europę] o odegranie [w negocjacjach] decydującej roli”.

Wypłynął w Belgradzie jako Dragan Dabić. W przebraniu, z długą brodą wyglądał – to określenie jednego ze świadków – jak „mnich, który zrobił coś nieprzyzwoitego z zakonnicą”. Ukrywający się Karadžić stał się przed kilkoma laty uzdrowicielem. Szybko zyskał sławę w światku medycyny alternatywnej, współpracował z seksuologiem zainteresowanym odmładzaniem nasienia i sprzedawał amerykańskie preparaty witaminowe. Serbowie, pisze Hitt, mają mieszany stosunek do tej postaci. Uważany jest za „dzielnego obrońcę serbskiej czystości”, a wielu tęskni za tym „łagodnym spirytualistą”, który kochał wszelkie życie do tego stopnia, że „nie pozwoliłby skrzywdzić pszczoły”.

Jednak w epoce tanich linii lotniczych, dodaje Harding, Europejczycy „podróżują po kontynencie tak intensywnie jak nigdy dotąd”. Integracja europejska zawdzięcza równie wiele założycielowi Ryanair, Michaelowi O’Leary, co ojcom-założycielom Unii. Kolejnym dowodem na to, że być może mamy do czynienia z kształtowaniem się „narodu europejskiego” jest sukces Ligi Mistrzów. „Jeżeli da się zeuropeizować sport” – zauważa Harding – „to nie ma powodu, dla którego nie dałoby się zrobić tego samego z polityką. Wszystko, czego teraz potrzebujemy, to polityczny odpowiednik Zinedine’a Zidane’a”.