Trasy koncertowe sąistotnym źródłem dochodów tej znanej grupy rockowej. W samym 2010 r. Metallica zarobiła w ten sposób 110,1 milionów dolarów (82,2 milionów euro). Teraz, zamiast, jak to pierwotnie planowano, grać w Europie w 2013r., zespół uda się na skrócony objazd w 2012 r. pod nazwą „Europejskie letnie wakacje”, podczas którego odwiedzi Norwegię, Niemcy, Danię, Wielką Brytanię i Austrię. WSJ zauważa, że

w czasie gdy nastrój przygnębienia rozprzestrzenia się wśród inwestorów bogatszych krajów, takich jak Francja, [Cliff] Burnstein [menadżer Metalliki] martwi się o stabilność euro, co może utrudnić organizatorom koncertów w 17 krajach wypłacających w tej walucie honoraria muzykom.

Jak mówi Burnstein:

Przez najbliższe lata dolar będzie mocniejszy, a euro słabsze, i jeśli tak ma być, to chcę z tego skorzystać płacąc za te [europejskie] koncerty teraz, gdy będą one dla nas bardziej rentowne.

WSJ zwraca także uwagę na fakt, że The Red Hot Chili Peppers, inna grupa, którą obsługuje Burnstein, także przyspieszyła swoje europejskie plany, gdyż, jak stwierdził menedżer, „około 75% przychodów grupy bierze się z zagranicznych występów”. 

Tygodnik Respekt, który przed rokiem ujawnił całą sprawę, nazywa ten wykład wysoko postawionego przedstawiciela aparatu represji „apologią donosicielstwa”. Wnikałoby z tego, że dokument bezpieki obciążający Kunderę nie został sfałszowany w latach 50., ani w epoce „normalizacji” w latach 70., aby zdyskredytować pisarza, który zdążył już zyskać sławę. Ale, jak precyzują Lidové Noviny, to historyczne znalezisko „nie jest jasnym dowodem winy Kundery”. Sam autor „Księgi śmiechu i zapomnienia”, który od lat 70. mieszka we Francji, zachowuje milczenie.

De Volkskrant chwali jego sposób popularyzacji poezji. „Vinkenoog był jednym z pierwszych poetów, których twórczość trafiała nie tylko do wąskiego grona odbiorców. Już w 1960 wydał płytę z recytacjami swoich wierszy. Wygłaszał je także ze sceny. Porywał publiczność, improwizował niczym muzyk jazzowy, i robił to tak żywiołowo, że czasem już sam nie pamiętał, co powiedział. Nazywał to „linguą lingwalną” – artystycznym środkiem wyrazu wykluczającym namysł czy wybór”.