We Włoszech sytuacja wcale nie jest lepsza, zauważa La Repubblica – w przypadku Fiata sprzedaż zmalała w lutym 2012 r. o 16,6 proc. w stosunku do tego samego miesiąca roku ubiegłego. 16 marca prezes koncernu Sergio Marchionne ma się spotkać z włoskim premierem Mario Montim, aby przedyskutować strategię Fiata na najbliższe lata.

Dziennik uważa przy tym, że zabraniając tej używki i klasyfikując ją jako twardy narkotyk, rząd działa bez jasno wytyczonego celu. Na koniec wyraża opinię, iż „bardziej wyważone środki przyniosłyby chyba lepsze skutki, aniżeli ogólny zakaz”, zwraca też uwagę na to, że takie podejście może być bodźcem dla zwiększenia handlu zabronionymi substancjami.

NRC Handelsblad dodaje, że „w Europie import czuwaliczki jest legalny jedynie w Wielkiej Brytanii i Holandii. [Lotnisko] Schiphol oraz pobliska gmina Uithoorn mogły więc stać się centrum europejskiego rynku”. Według gazety „nieufność wobec Somalii jako partnera handlowego” także odgrywała rolę w podjętej przez rząd decyzji. Gazeta uważa on, że „dochody z handlu są wykorzystywane do finansowania działalności terrorystycznej na Półwyspie Somalijskim”.

Należący do Confidustrii Il Sole silnie potępia polityczny „ruch” Marchionniego i popiera potrzebę utworzenia razem ze związkami zawodowymi „sześciomilionowego silnego sojuszu społecznego, silniejszego niż jakakolwiek partia”. Twarda linia Fiata w sprawie reformy pracy może zagrozić spójności społecznej, a jest to „ kluczowy atut konkurencyjności Włoch”. Jeśli nie mamy jeszcze u siebie wymykających się spod kontroli indignados, jak gdzie indziej, to musi być tego jakiś powód”. 

Z kolei kontrolowana przez Fiata La Stampa staje w obronie Marchionne i ostrzega, że uginanie karku przed dyktatem związków zawodowych równa się z tym, że „Włochy utracą znaczenie na arenie międzynarodowej, a kraj przekształci się w muzeum. Włochy muszą się zdecydować, czy w dalszym ciągu zamierzają odgrywać przywódczą rolę w gospodarce i nie mogą bronić zbiorowych praw, nie ograniczając praw bezrobotnych i młodych ludzi, jak to się teraz niestety dzieje”.

Jest to w każdym razie „historyczny moment”, twierdzi z kolei La Repubblica. „Przez okres stu lat Fiat i Confidustria stanowili jedno ciało. Szef pierwszej firmy czynił wiceprezesem szefa drugiego. Stanowili potężną, „silną władzę, która dyktowała rozwiązania polityczne rządom”. Wygląda na to, że, rozdzielając się z Confindustrią, Fiat zamierza dokonać następnego, bardziej znaczącego kroku: opuszczenia Włoch „czym Marchionne często straszył po tym, jak przejął większość akcji amerykańskiego producenta samochodów Chryslera. „Firma postanowiła postawić wszystko na Detroit i walczyć z krajową konkurencją jedynie za pomocą produkcji i obcinania kosztów pracy. Rozwód jest w toku”.

Know-how i nowoczesne technologie odgrywają coraz większą rolę w duńskiej gospodarce – wyjaśnia dziennikowi naukowiec uniwersytecki Philips Schröder. Tendencja ta narasta w związku z globalizacją i powszechnym korzystaniem z Internetu. „Dwadzieścia lat temu nikomu nie przychodziło do głowy, że jakaś niemiecka firma może poprosić o pomoc duńskiego inżyniera”.

„Wiele wskazuje na to, że pomoc [4,5 mld euro] obiecana przez rząd Niemiec dla nowego Opla była zależna od wyboru konkretnego inwestora, czyli Magna/Sbierbank. A to jest sprzeczne z zasadami pomocy państwowej i wspólnego rynku”, napisała Kroes do ministra gospodarki Niemiec Karla-Theodora zu Guttenberga. Zarzuty te wywołały burzę w kraju adresata.

„Pani komisarz nie jest obiektywna, a na dodatek jako była członkini rady nadzorczej Volvo należącego do konkurencyjnego koncernu Forda, popadła w konflikt interesów”, grzmiał Werner Langen, szef europosłów CDU/CSU. Niemcy są przekonani, że pokonają opór Brukseli, a jeśli nie, mają już plan B – pisze warszawski dziennik – mogą odstąpić od sprzedaży Opla za cenę zamknięcia jednej z trzech fabryk na swoim terenie.

Nadchodzący okres „będzie obiecujący” dla kraju, uznawanego za najbiedniejszy w Europie – uważają wypowiadający się w gazecie ekonomiści. Choć głównym partnerem handlowym Mołdawii jest Unia Europejska, „Rosjanie i Ukraińcy zrobili sobie z dawnej radzieckiej republiki sąsiedzki rynek”. Czas, by i Rumunia, i UE sprawiły, by to się zmieniło.

Wypowiedź księcia opublikowana została w wyjątkowo niefortunny momencie, zaledwie tydzień po podpisaniu przez Lichtenstein i Wielką Brytanię umowy, na mocy której ten pierwszy zobowiązuje się usunąć luki prawne, co powinno przynieść brytyjskiemu fiskusowi dodatkowy dochód w wysokości miliarda funtów. Guardian nazwał to „przełomowym porozumieniem", które umożliwi 5 tys. Brytyjczykom legalizację swoich oszczędności. Eliminacja rajów podatkowych, takich jak Lichtenstein czy Szwajcaria, była jednym z celów uzgodnionych podczas szczytu państw G20 w kwietniu tego roku. 

„Według holenderskiego urzędu planowania brak rozwiązań dotyczących tej rzeki kosztuje władze portowe 70 milionów euro rocznie. Szacunkowe zyski dla Flandrii związane z całościową realizacją projektu oceniono na miliard, czy nawet 1,3 miliarda euro. Wszelka zwłoka zmniejsza spodziewane korzyści. A w tym czasie odwieczny rywal Antwerpii, port w Rotterdamie, wyciąga kasztany z ognia… Stąd już niedaleko do podejrzeń wyrażanych przez niektórych we Flandrii, że port i jego przyjaciele uprawiają lobbing”.

Odzyskawszy władzę nad dwiema markami, Piëch będzie mógł wyrazić „swoje drugie ja: rozwinąć i zastosować nowoczesne ekologiczne technologie, które konsument chętnie kupi” – komentuje dziennik. Wendelin Wiedeking, były szef Porsche, kupił podobno udziały w fabryce butów. „Od bezpośredniego wtrysku do sandałów, z pasa szybkiego ruchu na szlak wycieczkowy: w dobie zmian klimatycznych brzmi to jak bajka akurat dobra na lato” – podsumowuje gazeta.

Z tego powodu nałożyła na nie grzywnę w wysokości 553 milionów euro. Jest to największa kara, jaką wymierzono do tej pory w branży energetycznej. Do zmowy cenowej doszło w 1975, kiedy to, przy okazji budowy gazociągu z Rosji, oba przedsiębiorstwa zobowiązały się wzajemnie nie sprzedawać gazu na swoich wewnętrznych rynkach. W owym czasie wszystko było w porządku, bo rynek energii był publiczny. Wywiązywano się tego zobowiązania i potem, bo aż do 2005 roku, już po uwolnieniu tego rynku we Francji i w Niemczech.

Aby utrzymać cenę na pożądanym poziomie, oba przedsiębiorstwa zignorowały nawet europejską dyrektywę z 2000 wprowadzającą pełną liberalizację. Pani komisarz wyjaśnia, że „konsumenci zbyt drogo płacili, a spółki osiągały nadmierne zyski i ograniczały konkurencję”. Grzywna wydaje się wysoka, ale E.on i GDF-Suez „nie będą mieć żadnych kłopotów z jej zapłaceniem” – zaznacza gazeta, która przypomina, że w pierwszym kwartale obie firmy zadeklarowały wyniki finansowe brutto odpowiednio na poziomie 3,1 oraz 5,3 miliarda euro.