Główne punkty planu to: całkowite otwarcie rynków pracy, w sektorze publicznym i prywatnym, dla wszystkich obywateli europejskich – w tym dla Rumunów i Bułgarów – „odpowiednie płace minimalne” pozwalające pracownikom utrzymać się z wykonywanej pracy, wzajemne uznanie dyplomów i obniżenie kosztów pracy.

Komisja spodziewa się największych efektów w ochronie zdrowia, w dziedzinie usług na rzecz osób starszych, zrównoważony rozwój oraz technologii informatycznych. Pytanie tylko, czy państwa zgodzą się na ingerencję w ich sprawy społeczne. Plan będzie omawiany na europejskim szczycie w czerwcu.

W niemieckim eldorado bezrobotnych jest tylko 5,7% (jedynie Holandia, Austria i Luksemburg mają ich proporcjonalnie mniej) i jak obwieszcza tytuł w Die Welt, „Berlin reklamuje się wśród Europejczyków”, aby ściągać siłę roboczą. W niektórych regionach i branżach Niemcy mają pełne zatrudnienie i pilnie szukają zagranicznych pracowników mówiących w ich języku.

Cytowany przez dziennik specjalista ds. migracji uważa, że oczekiwania pracodawców nie powinny być jednak zbyt wygórowane: „Niemcy nie są traktowane priorytetowo przez ludzi z kwalifikacjami, konkurują z nimi inne kraje”. Dotyczy to w szczególności absolwentów szkół wyższych znających angielski, którzy wolą raczej pracować w Wielkiej Brytanii. Berlin nie oczekuje więc gwałtownego napływu bezrobotnych z Grecji czy Hiszpanii, konkluduje Die Welt.

Nawet jeśli trącą sztucznością, jak każde rozwiązanie narzucane odgórnie, skuteczniejszego sposobu na zwiększenie kobiecej reprezentacji na szczytach władzy na razie jeszcze nikt nie wymyślił.

W Polsce wśród 100 członków zarządów firm notowanych na giełdzie jest tylko 11 kobiet. Polki zarabiają też średnio o 15% mniej niż mężczyźni na tych samych stanowiskach. W całej Unii kobiety dostają za tę samą pracę wynagrodzenie niższe średnio o 16,4% niż ich koledzy.

W Niemczech, bastionie męskości, gdzie wskaźniki dotyczące kobiet stały się tematem artykułów, po tym gdy 350 dziennikarek złożyło petycję w sprawie zwiększenia liczby kobiet na czołowych stanowiskach redakcji prasowych. Süddeutsche Zeitung uważa, że „panowie zbyt długo ignorowali łagodny nacisk pań, by powoływano więcej kobiet na stanowiska kierownicze”:

Można zaufać Viviane Reding [europejska komisarz ds. sprawiedliwości, wymiaru sprawiedliwości i obywatelstwa, która zainicjowała ten projekt ], że odniesie sukces. [...] Nie poprzez odwoływanie się do dyskryminacji lub równości, ale mając za podstawę argumenty dotyczące rynku wewnętrznego: bez europejskiej kwoty może bowiem dojść do tego, że na przykład niemieckie spółki nie będą mogły brać udziału we francuskich lub hiszpańskich przetargach, gdyż nie będą miały dosyć kobiet w swoich zarządach.

„Bezrobocie przecina Europę na pół”, pisze w tytule na pierwszej stronie dziennik La Tribune, który opisuje, jak bardzo różnią się pod tym względem północna i południowa część Europy. Oto „Niemcy notują najniższy wskaźnik od 1991 r., gdy tymczasem Hiszpania osiąga szczyty na poziomie około 23 procent.

A szacunki Komisji Europejskiej za grudzień dla strefy euro, które mają zostać opublikowane w piątek, powinny potwierdzić ten rozziew”, precyzuje paryski dziennik gospodarczy. I dodaje:

Ta europejska dychotomia odzwierciedla w pierwszym rzędzie stan gospodarek Starego Kontynentu. Jedne pogrążają się w recesji (Grecja, Portugalia, Hiszpania), a innym udaje się utrzymać choćby nawet skromne tempo wzrostu.

W ocenie Financial Timesa przyczyną tego zdrowego stanu gospodarek krajów z Północy, zwłaszcza Luksemburga, Holandii, Austrii i Niemiec, są reformy rynku pracy przeprowadzone przed wybuchem kryzysu, które

pomogły zapewnić pracownikom z tych krajów konkurencyjność na szczeblu międzynarodowym – brak tego czynnika w przypadku krajów peryferyjnych jest bardzo wyraźny.

Gazeta londyńskiego City wskazuje też na silne w przypadku Północy tradycje eksportowe w sektorach, które skorzystały z szybkiego ożywienia gospodarek wschodzących po recesji z 2009 r. I wreszcie wspomina o specyficznej polityce zatrudnienia, jak choćby ta przyjęta w Niemczech, gdzie stosuje się raczej bezrobocie częściowe, zamiast uciekać się do zwolnień.

Ten właśnie argument usiłuje zdemistyfikować berliński Tageszeitung. Reformy podjęte przez Berlin nie przyniosły utworzenia nowych miejsc pracy, lecz raczej doprowadziły do ich rozdzielenia między większą liczbę pracowników, tworząc przy okazji sektor niskich płac. TAZ szacuje na 8,4 milionów liczbę „nie w pełni zatrudnionych” Niemców i przypomina, że przepaść między bogatymi a biednymi powiększa się tam szybciej niż w innych państwach uprzemysłowionych.

A równocześnie, jak zauważa na koniec gazeta, dla uczczenia rekordowej liczby 41 milionów zatrudnionych rząd wydał właśnie 330 tysięcy euro na kampanię plakatową „Danke, Deutschland ‒ Wirtschaft. Wachstum. Wohlstand” [„Dziękujemy, Niemcy ‒ Gospodarka. Wzrost. Dobrobyt”].  

„Jak na początek to całkiem nieźle”, ocenia lewicowy tygodnik. Gazeta podkreśla, że to reprezentanci klasy średniej, którzy w przyszłości mogą się stać „biedakami z dyplomami”, domagają się przestrzegania prostej zasady – gospodarka ma służyć człowiekowi, a nie odwrotnie. „Na razie ten sprzeciw można traktować jako pewien sygnał: nie da się już dłużej ukryć szkód spowodowanych przez kolejne kryzysy kapitalizmu. Wstrząsy na rynkach obracają w zgliszcza potiomkinowskie wioski, którymi elity polityczne w swoim mniemaniu nadal zarządzają”.

We Włoszech dziesiątki tysięcy ludzi defilowały w Rzymie. Dopiero potem rozmaici wandale sprawili, że wystąpienia te przybrały dramatyczny obrót. Płonęły samochody i policyjne radiowozy, dewastowane były sklepy. W takiej sytuacji racje prawdziwych manifestantów zeszły na drugi plan, podkreśla La Stampa. Według dziennika La Repubblica w wyniku zajść rannych zostało 135 osób (w tym 105 policjantów), a szkody spowodowane przez chuliganów szacowane są na 2 miliony euro.

Zamieszkująca tam społeczność rumuńska liczy 860 000 osób, zwabionych gospodarczą prosperity ostatnich lat. Obecnie przy ogólnym wskaźniku bezrobocia sięgającym 21% ‒ i 30% wśród pracowników rumuńskich ‒ Madryt potrzebuje, aby UE dała mu wolną rękę, „aby ograniczyć jedną z podstawowych swobód traktatów europejskich, swobodę wolnego ruchu”, tym bardziej „ze względu na okres letni, gdy tysiące rumuńskich pracowników sezonowych przybywa na hiszpańską wieś”. Restrykcje nie będą obejmowały tych Rumunów, którzy już mieszkają już w Hiszpanii, nawet jeśli pozostają bez pracy, konkluduje La Razón. 

„Idea jednolitego systemu solidarności społecznej dystrybuowania nadwyżek rolnych w postaci pomocy żywnościowej dla najuboższych została wprowadzona w życie (zimą 1986/87 r.) przez Jacques Delorsa, ówczesnego szefa Komisji Europejskiej. (…) Ale od około dwunastu lat nadwyżki żywnościowe się zmniejszały. Zostały więc przekształcone w inną formę pomocy: 1% wartości finansowej wspólnej polityki rolnej (WPR), czyli 500 milionów euro, przeznacza się na europejski program pomocy żywnościowej dla najuboższych (PEAD). Niektóre kraje, np. Niemcy i Szwecja, zgłosiły sprawę do Trybunał Sprawiedliwości UE, licząc, że ten organ ustanowi pomoc w pełni socjalną bez powiązań z PAC”, wyjaśnia Le Soir.

Dwunastego kwietnia Trybunał podjął decyzję likwidującą prawo przypisywania części budżetu programu wspólnej polityki rolnej na dystrybucję poprzez stowarzyszenia charytatywne podstawowych produktów żywnościowych. Komisja nie odwołała się od tej decyzji. Według ostatniej analizy oddziaływania PEAD, w 2006r. z programu skorzystało 13 mln osób, a był to rok, w którym w 25 krajach UE liczba osób zagrożonych niedożywieniem sięgnęła 43 milionów.

Jak czytamy w La Stampie, liczba młodych Włochów w przedziale wiekowym 25-34 lat, którzy nie uczą się ani nie pracują, wynosi dziś 11,2 %. Na tle europejskiej średniej, wynoszącej 3,4 %, to zatrważający wynik. Ale jałowość na rynku pracy to chyba nie jedyne wytłumaczenie takiej sytuacji. Przecież w Hiszpanii, gdzie bezrobocie wśród młodych sięga ponad czterdziestu procent, zaledwie pół procenta się poddało i nie szuka już żadnego zajęcia. Tymczasem we Włoszech „wielu młodych zaakceptowało, że brak aktywności zawodowej to też sposób na życie. Przełamaniu takiej apatii nie sprzyja poczucie bezpieczeństwa, które daje rodzina”, czytamy w La Stampie. Masz tytuł magistra? Okazuje się, że we Włoszech to wcale nie pomaga w znalezieniu zatrudnienia! Nic więc dziwnego, że zaledwie co piąty młody Włoch kończy uniwersytet (średnia europejska to 33%). W tym kontekście malejąca liczba młodych może się kiedyś okazać zbawienna. „Do 2020 r. osiem milionów, przechodząc na emeryturę, zrobi miejsce na rynku pracy. Tymczasem dzisiejszych młodych ludzi jest za mało, by w przyszłości wypełnić tę lukę”, czytamy w dzienniku.

W 2007 r. wśród 27 krajów członkowskich UE jedynie Łotwa wypadała gorzej w statystykach, podczas gdy Rumunia i Bułgaria były na tym samym poziomie, co Portugalia. Dla odmiany kraje nordyckie, Słowenia i Słowacja były krajami o najmniejszej skali nierówności.