Wedle organizacji Pesticide Action Network-Europe (PAN-Europe) oraz Générations Futures, Komisja Europejska oraz państwa członkowskie zezwoliły na homologację około kilkunastu pestycydów podejrzanych o to, że szkodzą człowiekowi lub środowisku. Substancje te zostały dopuszczone do użycia w wyniku procedury „powtórnego przedłożenia” pozwalającej obejść dyrektywę europejską z 1991 r. dotyczącą oceny ryzyka związanego ze stosowaniem środków ochrony roślin stosowanymi w rozmaitych krajach UE.

„A jak to często bywa, gdy w grę wchodzą przepisy wprowadzane przez Europę, sprawa jest nieco skomplikowana”, konstatuje Le Monde i pisze dalej:

Przemysłowcy – jak wyjaśnia w głównych zarysach Komisja, mieli możliwość podjęcia decyzji o dobrowolnym wycofaniu z rynku substancji, która była przedmiotem badań i skorzystania do końca 2011 r. z okresu karencji, zanim nie zostanie ona wycofana definitywnie. Ten czas wystarczał, aby przedłożyć po raz kolejny nową dokumentację do homologacji (bardziej pobłażliwą, jeśli chodzi o informacje dotyczące toksyczności produktu). Ta przyspieszona procedura jest jednak możliwa tylko wówczas – dowiadujemy się w Brukseli – ‘gdy podczas pierwszej oceny, prowadzonej przez zajmujący się sprawą kraj członkowski, nie wskazano wyraźnie na szkodliwy charakter tych środków'.

Organizacje pozarządowe widzą to zupełnie inaczej. Dla François Veillerette, prezesa Générations futures, jest to ‘prezent’ dla przemysłu, w postaci ‘homologacji z przeceny’. Według cytowanych wyżej organizacji pozarządowych, 87 substancji próbowano w ten sposób przemycić, 64 otrzymały tą drogą ostateczną homologację. Dla przeciwników używania pestycydów, ten ‘prezent’ jest owocem kompromisu z agrochemikami, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia na tym tle konfliktu”.

ułatwia import, którym zainteresowane są jako konsumenci kraje północnej Europy – podaż rośnie, ceny spadają. Cierpi na tym głównie Hiszpania.

Komentator krytykuje postawę UE, która odrzuciła 14 grudnia ubiegłego roku przedłużenie umowy o rybołówstwie z Marokiem, ponieważ nie uwzględniała ona interesów mieszkańców Sahary Zachodniej. Decyzja ta wywołała oburzenie w Madrycie:

Do kłopotów z prawami człowieka czy problemami Sahary doszły względy polityczne i potrzeba wspierania marokańskich przyjaciół jako wrót i tarczy Europy […] Zwyciężyły interesy gospodarcze krajów położonych na północ od Pirenejów.

Komisja Europejska chciała odnowić umowę na rok, próbując tymczasem znaleźć kompromis. Ale „Sahara Zachodnia i ekologia sprawiły, że pomysł upadł”, zauważa dziennik. „Strasburg nie wierzy w poszanowanie praw Saharyjczyków”.

Parlament oparł się przy głosowaniu na raporcie eurodeputowanego Carla Haglunda, który podniósł kwestię legalności porozumienia obejmującego połowy u wybrzeży Sahary Zachodniej, terytorium przyłączonego przez Maroko, czego UE nie uznaje, oraz sprawę korzyści, jakie czerpie z nich saharyjska ludność. Wywodzący się z liberałów fiński eurodeputowany krytykuje również w swoim raporcie „nadmierną eksploatację zasobów rybnych” i „nie najlepszą relację kosztów do zysków”.

El País zaznacza, że decyzja „została podjęta wbrew opinii Komisji Europejskiej i państw członkowskich” i wywołała sprzeciw rządu hiszpańskiego. Maroko natychmiast nakazało europejskim statkom opuszczenie jego wód terytorialnych, także tych położonych u wybrzeży Sahary Zachodniej.

Adevărul zauważa, że „Rumunia, podobnie jak inne kraje Europy Wschodniej, otrzyma więcej środków w perspektywie finansowej 2014–2020. Dzięki nowej reformie kraje te otrzymają o 30% dotacji więcej niż kraje zachodnie”.

Główne nowe elementy WPR [55 miliardów euro rocznie, czyli 40% budżetu UE] to: uproszczenie indywidualnych płatności, pomoc dla początkujących młodych gospodarzy i ograniczenie przepisów krępujących rolników. Chodzi o to, by uelastycznić i lepiej dostosować przepisy do wymogów rynków.

Ponadto ustalone zostaną limity pomocy dla dużych gospodarstw, dotacje będą przyznawane w zależności od powierzchni rzeczywiście uprawianych gruntów, a nie od całkowitej ich powierzchni czy mocy produkcyjnych. Dwukrotnie wzrośnie budżet przeznaczony na innowacje i na badania. „Co więcej, 30% dopłat bezpośrednich przyznawanych przez UE będzie uzależnionych od działań na rzecz ochrony środowiska”, pisze Adevărul.

O ile Rumunia, która spośród krajów Unii ma najwięcej gospodarstw rolnych (32% ogólnej liczby), wita tę reformę z zadowoleniem, o tyle brytyjscy i hiszpańscy wielcy właściciele ziemscy mają się czym martwić:

„UE ograniczy pomoc dla ‘kanapowych rolników’”, pisze w tytule Público. Madrycki dziennik zauważa, że Komisja podjęła „osobliwą krucjatę, która ma zrewolucjonizować pomoc dla rolnictwa”. Najbardziej nowatorskim elementem propozycji jest kontrola pomocy przyznawanej gospodarstwom, których posiadacze głównie działają poza rolnictwem: „uderza to zdecydowanie w wielkich właścicieli ziemskich, takich jak królowa brytyjska czy książę Monako Albert, a w Hiszpanii księżna Alby”, podkreśla dziennik.

Dacian Ciolos nie proponuje „ani radykalnej opcji polegającej na stopniowym odchodzeniu od dopłat dla rolników, aby dać prymat wyłącznie celom środowiskowym, ani reformy w minimalnym zakresie, która miałaby na celu po prostu wyrównanie różnic i zapewnienie sprawiedliwszego podziału dopłat bezpośrednich pomiędzy poszczególne państwa i rolników”, stwierdza Le Monde. Nowa wspólna polityka rolna nie będzie oznaczać „ani zachowania status quo, co marzy się dwóm wielkim beneficjentom tej obecnej, Francji i Niemcom, ani drastycznego zmniejszenia pomocy, czego domaga się Wielka Brytania”, konkluduje dziennik Les Echos.