ponad 80% Romów, z którymi przeprowadzono wywiady, żyje w gospodarstwach domowych zagrożonych ubóstwem, mniej niż jedna trzecia otrzymuje pensje, i tylko 15% ukończyło liceum.

W badaniu stwierdza się, że Romowie są „nie w pełni świadomi praw gwarantowanych przez prawo Unii Europejskiej”. Tak więc jedynie 40% spośród nich zna przepisy zakazujące dyskryminacji mniejszości etnicznych w trakcie poszukiwania pracy. 

Wśród zaproponowanych środków znajdzie się m.in. lepsza współpraca z krajami, z których napływają uchodźcy, na przykład Maghrebu, wzmocnienie Frontexu i obsady granic pomiędzy Grecją i Turcją, lepsze zarządzanie sprawami związanymi z przepływem ludności – wydalanie nielegalnych imigrantów oraz walka z handlem ludźmi.

Inicjatywa ta jest odpowiedzią na rosnące w samej Danii obawy wobec nielegalnegoprzekraczania granicy i pobytu w obcym kraju, nawet, jeśli jak dostrzega gazeta:

Według danych Ministerstwa Sprawiedliwości, nie wiadomo dokładnie, ilu nielegalnych imigrantów jest w Danii, istnieją natomiast uzasadnione obawy, że wielu z nich przebywających obecnie w Grecji oraz we Włoszech, zacznie kierować się na północ.

Środki te mają również uzasadnienie ze względów praktycznych, takiego zdania jest Marlène Wind z Uniwersytetu w Kopenhadze, którą cytuje dziennik:

Problemy nielegalnej imigracji szkodzą rynkowi wewnętrznemu i duchowi europejskiej zasady wolnego przepływu. Będzie to więc zwycięstwo – również naszej prezydencji – jeśli duński projekt się powiedzie.

Tydzień po opublikowaniu zdjęcia okładka, podobnie jak towarzyszący jej artykuł, zawierający dyskryminacyjne i rasistowskie sformułowania, nadal wywołują w prasie międzynarodowej falę krytyki. Centralna Rada Niemieckich Sinti i Romów wniosła skargę, oskarżając gazetę o demagogię i zażądała wycofania numeru ze sprzedaży.

Berliński Tagesspiegel prowadzi śledztwo, które ma wyjaśnić, co się tak naprawdę za zdjęciem kryje. Otóż Weltwoche, o którym wiadomo, że ma bliskie związki ze szwajcarską populistyczną prawicą, wypaczył wymowę wizualną fotografii, wyrywając ją z pierwotnego kontekstu. Jak pisze dziennik, włoski fotograf Livio Mancini zamierzał pokazać biedę, w jakiej żyją romskie rodziny w Europie:

Mancini sfotografował romskie dzieci w dzielnicach nędzy miasta Gjakowa [w Kosowie], w których osiadły ich rodziny po katastrofie, jaką była wojna. Ich chaty stoją na toksycznym wysypisku śmieci, gdzie żyją dzięki temu, co się im  uda znaleźć do jedzenia lub do sprzedania.[…]

Seria zdjęć dzieci z wysypiska pokazuje więcej takich tragicznych przypadków jak ten, o którym mowa. 10-12 milionów Sinti i Romów stanowi największą liczebnie mniejszość w Europie i żyje w fatalnych warunkach. Większość tych ludzi żyje w biedzie i zagrożona jest pogromami.[…] Fotografie Manciniego piętnują tę sytuację. Tymczasem zostały użyte po to, by dowieść czegoś wręcz przeciwnego, by z ofiar uczynić winowajców.

W mailu skierowanym do Tagessiegel Mancini potępia „nieuczciwe wykorzystanie zdjęcia”. Weltwoche zareagował na ostre krytyki, broniąc „faktów”. Tygodnik przekonuje, że „wykorzystywanie dzieci do celów przestępczych” jest zjawiskiem pomijanym w polemikach, natomiast nie wspomina o tym, że wykazał się brakiem „etyki wizualnej”. Livio Mancini mimo wszystko się cieszy, że zwrócił uwagę na problem nędzy Romów.

Wobec możliwości „unicestwienia narodu irańskiego” laureat literackiej Nagrody Nobla domaga się w szczególności, aby Berlin przerwał dostawę łodzi podwodnych dla Tel-Awiwu, gdyż izraelska potęga jądrowa „jest zagrożeniem dla kruchego światowego pokoju”, podczas gdy prezydent Iranu Mahmoud Ahmadineżad określony jest po prostu jako „pyskacz”.

Grass, który znalazł się w trudnej sytuacji w 2006 r., gdy ujawnił swoje członkostwo w Waffen SS w 1944 r., wyjaśnia, że milczał zbyt długo z obawy przed „zwyczajowym oskarżeniem o antysemityzm”. W Niemczech nie trzeba było długo czekać na polemikę dotyczącą tego tekstu.

Trzy ogólnokrajowe dzienniki umieściły dzisiaj komentarze na pierwszych stronach. Die Welt wyróżnia się najostrzejszym tytułem : „Günter Grass, wieczny antysemita”. Znany komentator berlińskiego dziennika, Henryk M. Broder, twierdzi, że

Grass jest prototypem wykształconego antysemity, który dobrze Żydom życzy. Dręczony poczuciem winy i pragnący ustanowienia historycznej odpowiedzialności wkracza do niszy, aby rozbroić „przyczynę widocznego niebezpieczeństwa. 

Fundacja ta, bardzo zbliżona do kręgów biznesu, regularnie ocenia postępy na drodze ku demokracji i w stronę gospodarki rynkowej w 128 krajach. I stwierdza, że

większość krajów w Europie Środkowej, na wschodzie i południowym-wschodzie, zaznała w ostatnich latach jakościowych strat, jeśli chodzi o poziom rodzimej demokracji, gospodarki rynkowej i zarządzania polityką.

Badanie przypisuje tę zmianę polaryzacji politycznej i tak charakterystycznej dla niektórych przywódców żądzy władzy. W gronie wytkniętych państw europejskich są: Węgry (na samym czele), Słowacja, Albania, Kosowo, Macedonia i Czarnogóra, gdy tymczasem Polska i w mniejszym stopniu Serbia są dobrymi uczniami.

Stampa zwraca uwagę, że poprawka autorstwa prawicy (mającej większość w parlamencie), która miała doprowadzić do usunięcia tego punktu, została odrzucona różnicą dwudziestu głosów przez lewicę, Zielonych oraz skrajną lewicę. Włoska prawica – potępiła decyzję „lewicy w sprawie małżeństw gejowskich”, dodaje gazeta. „Europa pragnie nam narzucić małżeństwa gejów” oburza się Il Giornale, wedle którego przyjęcie rezolucji doprowadzi do obowiązku uznania przez kraje członkowskie UE małżeństw pomiędzy osobami tej samej płci zawieranych w innych krajach Unii.

Jest coś śmiesznego, i żałosnego zarazem, w tym upieraniu się, aby raz w roku skierować uwagę na połowę ludności świata, aby zauważyć, że ona nie zawsze jest równa tej drugiej połowie. Walka o równe prawa dla kobiet toczy się codziennie, nie tylko 8 marca.

I rzeczywiście, ubiegły rok w dużym stopniu pokazał, że zmagania kobiet to rzecz powszednia, a arabska wiosna wyprowadziła je na pierwszy plan sceny publicznej i teraz stanowią prawdziwe wyzwanie dla partii islamistycznych. „W Europie, a w szczególności we Francji, kobiety także nie złożą broni na ten jeden dzień w roku”.

Ale biorąc Francję jako przykład, Le Monde przypomina, że kobiety w większości pozostają z dala od najważniejszych stanowisk w polityce i najwyższych szczebli administracji państwowej i że ich zarobki pozostają wciąż o 25% niższe od tych przyznawanych mężczyznom. Krótko mówiąc, konkluduje Le Monde, „walka trwa”, czy to z 8 marca, czy też bez niego. 

Według stowarzyszenia przyjęta przed dziesięciu laty ustawa ma za podstawę zbyt rygorystyczne zasady, stosuje się wyłącznie do przypadków wyjątkowo dokuczliwych cierpień, gdy już nie ma żadnej nadziei. „Propozycja ta jest wymownym znakiem czasów”, pisze De Volkskrant. Autor komentarza stwierdza, że chodzi o „wymagający pilnego rozwiązania problem społeczny”, ale też przyznaje, że w chwili obecnej „nie ma żadnych szans” na doprowadzenie sprawy do końca.

Członkowie rządu, chrześcijańscy demokraci, „są u władzy i blokują wszelką debatę” na ten temat, a liberałowie z VVD „chcą mieć święty spokój i nie chcą się na tym sparzyć”. Efekt jest taki, że „debata w społeczeństwie zatacza coraz szersze kręgi, a debata polityczna drepcze w miejscu”, ubolewa gazeta. 

Autor w prowokacyjnym tonie odpowiada Sarrazinowi i podważa opinię na temat Turków, których wizerunek odgrywa rolę worka do bicia w austriackiej polityce integracyjnej. Opisuje więc coraz większe wpływy Turcji na scenie europejskiej, z pięciu, jak wyjaśnia Die Presse, następujących przyczyn:

Turcy są liczniejsi, są młodsi, ambitniejsi, ich gospodarka wzrasta szybciej i są oni po prostu silniejsi. […] W swojej książce Türkmen maluje obraz kwitnącego kraju, od którego Europa powinna pobierać nauki. Stwierdza, że w Turcji liczba kobiet na kierowniczych stanowiskach przewyższa sześciokrotnie europejską średnią, że dobrobyt wzrósł tam bardziej, aniżeli gdziekolwiek w Europie, i że, ogólnie rzecz biorąc, Turcy są bardziej dynamiczni.

Według Trybunału włoska polityka „wypychania z powrotem” stosowana od 2009 r. narusza prawo międzynarodowe, gdyż stosowana jest wobec grup imigrantów i odmawia każdemu z nich z osobna prawa odwoływania się do włoskich sądów. Polityk Ligi Północnej Roberto Maroni, a ówczesny minister spraw wewnętrznych, skrytykował to orzeczenie jako „polityczne”, podczas gdy premier Mario Monti stwierdził, że rząd dokładnie je rozpatrzy. Ale Il Manifesto ma wątpliwości:

Umowy z nowym rządem Libii idą w tym samym kierunku, jak te, które zawierano z Kaddafim. Aby to zmienić należałoby przeprowadzić gruntowny przegląd prawodawstwa, jak też wprowadzić nową politykę informacyjną. Czytając komentarze online dotyczące tego werdyktu, odnosi się wrażenie, że Europa jest teraz uważana za zagrożenie dla naszej tożsamości narodowej. Takie są skutki dwóch dziesięcioleci ksenofobii i wrogości wobec imigrantów.

Dziennik wyjaśnia, że szwajcarski miliarder, sześćdziesięcioczteroletni Stephan Schmidheiny oraz dziewięćdziesięcioletni belgijski baron Louis De Cartier De Marchienne, zostali oskarżeni o nieprzestrzeganie środków bezpieczeństwa w swoim przedsiębiorstwie Casale Monferrato (północny-zachód Włoch), które w latach 1960–1970 produkowało płyty budowlane na bazie włókna azbestu (zakazanego w Europie od 1986 r., ale wytwarzanego w innych częściach świata), będąc w pełni świadomymi szkodliwości tego materiału. Wśród pracowników i okolicznej ludności stwierdzono prawie 3000 przypadków azbestozy i międzybłoniaka opłucnej (raka płuc). Do tej pory zmarło 1830 zdiagnozowanych osób. Był to jeden z najważniejszych procesów przeprowadzonych kiedykolwiek dotąd w sprawie zakazu stosowania azbestu i pierwszy o charakterze karnym, zaznacza La Stampa; według jej szefa Mario Calabresiego, wyrok skazujący

jest wynikiem jednej z najbardziej odważnych i uporczywych batalii o prawdę i sprawiedliwość jakie kiedykolwiek miały miejsce we Włoszech. Dzięki tej walce udowodniono, że przez długie lata kontynuowano produkcję [azbestu] pomimo dowodów, iż stanowi zagrożenie dla całej społeczności. [Ale decyzja] nie kończy tej sprawy i wciąż nie można ostatecznie określić skali tej katastrofy. Na dzień dzisiejszy jest co najmniej 50 nowych przypadków międzybłoniaka opłucnej w tym regionie, dwukrotnie więcej, niż dziesięć lat temu.

Chociaż debata nie jest wiążąca i Komisji przysługuje ostatnie słowo, może spełnić  rolę „głośnego dzwonka alarmowego”, uważa El País. Każdy Europejczyk marnuje rocznie 

179 jadalnych i zdrowych kilogramów jedzenia [...], z czego bardzo dużo – 42% – wyrzucają sami konsumenci (z tych odpadów domowych 60% nadawałoby się do spożycia). Producenci są na drugimi miejscy w tym mało szczytnym działaniu – 39%; branża cateringowa – 14%; dalej na liście rozrzutnych figurują dystrybutorzy – 5%.

Ponieważ wiadomo, że 16 milionów mieszkańców Starego Kontynentu jest wspomaganych przez organizacje charytatywne, raport sugeruje

przekazywanie niespożytego jedzenia uboższym, zamiast wyrzucania go na śmietnik.

Dokument ten sporządzony przez włoskiego deputowanego z partii socjalistycznej MEP Salvatora Caronny wzywa Komisję do promowania środków zmniejszania ilości odpadów, takich jak podwójne datowanie [ostateczna data sprzedaży i ostateczna data konsumpcji] oraz obniżanie cen uszkodzonych produktów żywnościowych, lub bliskich końca terminu spożycia.

Setki tysięcy osób kończy jako anonimowe zwłoki na pełnym morzu lub na kamienistych plażach. Dziesiątki tysięcy uchodźców trafia w łapy europejskiego motłochu nękanego przez kryzys, nie oferuje się im ani miejsca, ani też człowieczeństwa. [...] Umarli są wśród nas, czy to z luksusowych wycieczkowców, czy też z nędznych kutrów.

Bańka migracyjna, która pęczniała przez ostatnie dziesięciolecie [gospodarczej] świetności, nagle pękła, przeistaczając się w odpływającą falę masowego exodusu około pół miliona obywateli.

Według raportu ogłoszonego 13 stycznia przez Narodowy Instytut Statystyczny (INE), bilans migracyjny jest ujemny (-50 090) po raz pierwszy od 10 lat, z 62 611 hiszpańskimi obywatelami i 445 130 rezydentami opuszczającymi Hiszpanię w 2011 r. Główne kraje docelowe emigrantów to Maroko, Ekwador i Boliwia, a następnie Brazylia, Francja, Argentyna, Niemcy, Wielka Brytania i Chiny.

Konserwatywny dziennik uważa, że w jakiejś części na spadek ludności Hiszpanii ma wpływ zmniejszający się wskaźnik urodzeń:

rok 2011 był także tym, w którym przeciętny wiek matki pierwszego dziecka, jak nigdy dotąd nie bywało, przekroczył barierę 31 lat, odgrywa też rolę fakt, że przyrost naturalny -1,4 dziecka na kobietę – także spada.