A przecież w przededniu wyborów prezydenckich w Rosji, w wyniku których – co nie będzie dla nikogo zaskoczeniem – premier Władimir Putin powróci na Kreml – przewodniczący komisji spraw zagranicznych parlamentu estońskiego Taavi Roivas zwrócił niedawno uwagę, że „jednym z powodów, dla których Estonia z takim zapałem wprowadziła euro, było to, że pozwalało jej to wydobyć się w nieco większym stopniu spod rosyjskich wpływów”.

Czy tego chcemy, czy nie, Rosja jest dla Europy partnerem, którego nie da się pominąć i którego nie wolno nie doceniać. Już dziś jest głównym dostawcą gazu dla UE, a po uruchomieniu gazociągów South Stream i Nord Stream jej pozycja jeszcze się pod tym względem umocni. To kraj, skąd wywodzi się wielu posiadaczy ogromnych fortun, którzy zainwestowali w europejski biznes (piłka nożna, kasyna, media, itd.) I jeden z wierzycieli UE…

Spodziewany powrót Putina do steru władzy może tylko wzmocnić pozycję kraju. Władimir Władimirowicz będzie miał szansę zrealizować niektóre zapowiadane w ostatnich latach projekty, takie jak utworzenie do 2015 r. unii euroazjatyckiej, liberalizacja przepisów paszportowych obowiązujących współobywateli, dozbrojenie armii… Wiele wskazuje na to, że w nadchodzących latach niczego się nie da zrobić bez Moskwy. Ani wewnątrz UE, ani w jej bliskim sąsiedztwie. Wielce wymowny jest pod tym względem przypadek Syrii – stanowcza rezolucja ONZ spotkała się z chińsko-rosyjskim wetem.

Europejczycy są niejako współuczestnikami kremlowskiej taktyki „dziel i rządź”, przedkładając, na przykład, narodowe interesy energetyczne ponad interesy wspólnotowe lub reagując w sposób mało skoordynowany na prawdziwe bądź domniemane groźby Moskwy.

„Rosja jest nieodłączną, organiczną częścią Europy i europejskiej cywilizacji. Nasi obywatele uważają się za Europejczyków. […] To dlatego właśnie Rosja proponuje utworzenie wspólnego obszaru gospodarczego i humanitarnego, od Atlantyku po Pacyfik, wspólnotę pod nazwą Unia Europy”, zapowiedział pod koniec lutego w tekście zamieszczonym przez Ria Novosti Putin.

Wobec takich ambicji Europa, po spodziewanej reelekcji Putina, powinna raczej liczyć z Rosją ambitną, potrafiącą swoje ambitne cele zrealizować. Lepiej więc wyzbyć się nieufności i wzgardy wobec niej i traktować ją nie jako zagrożenie, lecz jako równoprawnego partnera.

Na północy Eesti Pavaleht widzi w tym projekcie „zielone światło” dla nowej „Kolei Bałtyku”, linii, która, biegnąc przez Łotwę, ma połączyć Estonię z granicą polsko-litewską. Projekt ten, wspierany przez oba nadbałtyckie kraje, „został skrojony tak, aby pasował do warunków stawianych przez Brukselę”, pisze dziennik estoński, który przy okazji dostrzega, że „po raz pierwszy UE przeznacza tak poważne fundusze na wsparcie projektu z dziedziny transportu, który będzie służył nie tylko jednemu krajowi członkowskiemu. Dla dziennika konkretyzacja przedsięwzięcia „Kolei Bałtyku” oznacza również kres projektu linii wielkiej szybkości między Rygą i Moskwą, wspieranego przez byłego prezydenta Łotwy Valdisa Zatlersa, a zakwestionowanego przez desygnowanego na premiera Valdisa Dombrovskisa i dowodzi dystansowania się Łotwy wobec Rosji.

„Dzięki wejściu kraju do strefy euro Estończycy nie muszą się już przynajmniej bać dewaluacji, której groźba była jeszcze rok temu całkiem realna”, dodaje dziennik. Niebo nad eurolandem nie było w ostatnich latach bezchmurne. Kryzys ujawnił brak dyscypliny finansowej w kilku państwach. Pesymiści mówią nawet o możliwym rozpadzie strefy.

„Wszystko to skłania nas do zadania sobie pytania, dlaczego Estonia czyniła tyle starań, by dostać się na statek, który lada chwila zatonie”, zauważa Postimees. „Otóż jeśli strefa euro miałaby się rozpaść, katastrofa byłaby tak ogromna, że byłoby już bez znaczenia, czy jest się w środku czy na zewnątrz”.

A tymczasem Edin Mujagic z holenderskiego uniwersytetu w Tilburgu orzeka na łamach De Volkskrant – „Mała Estonia wzmocni euro”. Wprawdzie republika bałtycka nie jest gospodarczą superpotęgą, ale jest „cudem” w sferze finansów publicznych, zapewnia ekonomista. Jej dług publiczny wynosi 7%, czyli jest o wiele niższy niż dług silnych gospodarek strefy euro.

W gruncie rzeczy wejście Estonii do strefy jednolitej waluty to dobra wiadomość dla Niemiec, Holandii i Finlandii. Dla krajów tych, przypisujących sobie wszelkie cnoty, pojawienie się we władzach Europejskiego Banku Centralnego kraju, „który dba o kondycję finansów publicznych, nie chce finansować długu poprzez zakup obligacji państwowych i uznaje za priorytet panowanie nad inflacją, to nie jest zła droga rozwoju”.

Laboratoria, wyjaśnia Vanity Fair, prowadzą badania w mniej rygorystycznych warunkach i mniejszym kosztem, uzyskują pozytywne rezultaty i – co sobie chwalą – mogą dzięki temu „przekonać rodzimą Food and Drug Administration, że leki są bezpieczne i skuteczne dla Amerykanów”. W 2008 r. 80 proc. produktów zgłoszonych do FDA zostało przetestowanych poza Stanami Zjednoczonymi, co daje łącznie 58788 prób. 876 z nich wykonano w Rumunii, 589 na Ukrainie, 716 w Turcji. Estonia, Polska, Rosja, Litwa, Słowacja i Chorwacja także należą do krajów cenionych przez laboratoria.

Bywa wcale nierzadko, że testy prowadzone poza wszelką poważną kontrolą kończą się śmiercią. Czasopismo opisuje przypadek wypróbowywania szczepionki przeciwko grypie w schronisku dla bezdomnych w Grudziądzu. Króliki doświadczalne, którym płacono 2 dolary, „myślały, że podawano im normalną szczepionkę. Tak nie było. Zmarło co najmniej dwadzieścia z nich”.

Tymczasem mediolański dziennik Corriere Della Serra pisze, że włoski parlament odłożył na później głosowanie – miało się odbyć we wrześniu – nad kontrowersyjnymi, a forsowanymi przez premiera Silvio Berlusconiego, „ustawami kneblującymi” dotyczącymi stosowania podsłuchów. Nie podoba się ona dużej części prawników, prasy i opinii publicznej, ogranicza bowiem możliwości zakładania aparatury podsłuchowej, by w ten sposób chronić interes publiczny, oraz publikowania pochodzących z niej zapisów. Włoska gazeta informuje również, że w ustawie mówi się też o tym, iż autorzy blogów, którzy nie zgodzą się na publikowanie sprostowań, mogą zostać ukarani grzywną sięgającą nawet 25 000 euro.

Tygodnik gospodarczy przytacza wyniki badania przeprowadzonego przez firmę doradczą Deloitte. Wynika z niego, że europejscy inwestorzy, którzy przymierzają się do powrotu na rynki wschodzące, przychylnie patrzą na Polskę, Czechy, Węgry i Słowację – trzy pierwsze kraje budzą większe zaufanie, a ostatni korzysta na wprowadzeniu euro. Jest to „zadziwiający rezultat”, gdyż przez długi czas to Rumunia, Bułgaria i państwa nadbałtyckie były dla funduszy inwestycyjnych ulubioną lokalizacją. Oto dlaczego „nie ujrzymy powrotu inwestycji na Wschodzie przed 2010 rokiem”, podsumowuje tygodnik.