Według stowarzyszenia przyjęta przed dziesięciu laty ustawa ma za podstawę zbyt rygorystyczne zasady, stosuje się wyłącznie do przypadków wyjątkowo dokuczliwych cierpień, gdy już nie ma żadnej nadziei. „Propozycja ta jest wymownym znakiem czasów”, pisze De Volkskrant. Autor komentarza stwierdza, że chodzi o „wymagający pilnego rozwiązania problem społeczny”, ale też przyznaje, że w chwili obecnej „nie ma żadnych szans” na doprowadzenie sprawy do końca.

Członkowie rządu, chrześcijańscy demokraci, „są u władzy i blokują wszelką debatę” na ten temat, a liberałowie z VVD „chcą mieć święty spokój i nie chcą się na tym sparzyć”. Efekt jest taki, że „debata w społeczeństwie zatacza coraz szersze kręgi, a debata polityczna drepcze w miejscu”, ubolewa gazeta. 

Dziennik wyjaśnia, że szwajcarski miliarder, sześćdziesięcioczteroletni Stephan Schmidheiny oraz dziewięćdziesięcioletni belgijski baron Louis De Cartier De Marchienne, zostali oskarżeni o nieprzestrzeganie środków bezpieczeństwa w swoim przedsiębiorstwie Casale Monferrato (północny-zachód Włoch), które w latach 1960–1970 produkowało płyty budowlane na bazie włókna azbestu (zakazanego w Europie od 1986 r., ale wytwarzanego w innych częściach świata), będąc w pełni świadomymi szkodliwości tego materiału. Wśród pracowników i okolicznej ludności stwierdzono prawie 3000 przypadków azbestozy i międzybłoniaka opłucnej (raka płuc). Do tej pory zmarło 1830 zdiagnozowanych osób. Był to jeden z najważniejszych procesów przeprowadzonych kiedykolwiek dotąd w sprawie zakazu stosowania azbestu i pierwszy o charakterze karnym, zaznacza La Stampa; według jej szefa Mario Calabresiego, wyrok skazujący

jest wynikiem jednej z najbardziej odważnych i uporczywych batalii o prawdę i sprawiedliwość jakie kiedykolwiek miały miejsce we Włoszech. Dzięki tej walce udowodniono, że przez długie lata kontynuowano produkcję [azbestu] pomimo dowodów, iż stanowi zagrożenie dla całej społeczności. [Ale decyzja] nie kończy tej sprawy i wciąż nie można ostatecznie określić skali tej katastrofy. Na dzień dzisiejszy jest co najmniej 50 nowych przypadków międzybłoniaka opłucnej w tym regionie, dwukrotnie więcej, niż dziesięć lat temu.

Bratysławski dziennik stwierdza, że w większości słowackich szpitali „usługi medyczne z braku lekarzy są w stanie chaosu, operacje są anulowane, pacjenci udręczeni”.

Sytuacja jest nadal krytyczna pomimo ogłoszonego przez władze 29 listopada stanu wyjątkowego w 16 placówkach, co nakłada na rezygnujących z posad lekarzy obowiązek kontynuowania pracy w zamian za zarobek wynoszący 70% ich normalnego wynagrodzenia.

Słowacja nie jest jedynym krajem borykającym się z tym problemem. Na początku 2011 r. rząd czeski musiał znaleźć rozwiązanie kompromisowe z 4000 lekarzy zrzeszonych w ruchu mającym hasło „Dziękujemy, odchodzimy”. Na Węgrzech zaś tamtejszy związek lekarzy grozi strajkiem, jeśli do 8 grudnia nie zostaną przyjęte ich postulaty płacowe.

Tym niemniej 30 listopada Iveta Radičová, odchodząca premier, oficjalnie wystąpiła o wsparcie krajów sąsiadujących z grupy wyszehradzkiej (Czechy, Węgry i Polska). Ale te nie kwapią się z pomocą. Jak na razie, zauważają Lidové Noviny, „armia czeska może wysłać na Słowację nie więcej niż około trzydziestu medyków”.

„A więc gdzie znaleźć pieniądze, aby podwyższyć płace w szpitalach publicznych?”, zapytuje SME. „W samych szpitalach nie ma już takich funduszy, z których można by podwyższyć pensje. Wydane zostały na nadmierną konsumpcję leków, niepotrzebne usługi lub zakupy zbyt kosztownego sprzętu. To sami lekarze wiedzą na ten temat najwięcej. Więc oni także powinni o tym mówić”.

„Wraz z zaostrzaniem się kryzysu gospodarczego obserwujemy objawy jeszcze poważniejszego problemu”, mówi Veizis europejskiemu portalowi informacyjnemu. „Obecnie także emeryci, bezrobotni, bezdomni, nosiciele wirusa HIV i chorzy na gruźlicę są pozbawieni ubezpieczenia zdrowotnego. […] Stwierdzamy, że środki budżetowe przeznaczone na niektóre rodzaje opieki, takie jak pomoc społeczna i leczenie części chorób, podlegają cięciom dochodzącym nawet do 80 proc.”. Kierujący greckim MSF wskazuje także na wyczerpywanie się zapasów sprzętu medycznego, krwi i lekarstw. Zresztą, jak dodaje EUobserver, giganci z branży farmaceutycznej odmawiają zaopatrywania niektórych szpitali w obawie, że nie otrzymają zapłaty.

The Daily Telegraph podkreśla, że kobiety dwa i pół raza częściej niż mężczyźni cierpią z powodu depresji, „w większości w okresie przypadającym na ‘okres rozrodczy’, czyli między 16 i 42 rokiem życia”. Wedle raportu, „ciężar opieki nad dziećmi, odpowiedzialność za rodzinę i konieczność utrzymania pracy podwoiły, w porównaniu z latami 70. [minionego wieku], liczbę kobiet chorych na depresję”. O ile jednak depresja (w sumie 30,3 mln) i lęki (w sumie 69,1 mln) stały się zdecydowanie kobiecymi dolegliwościami, o tyle mężczyźni, zwłaszcza z Europy Wschodniej, popadają częściej w alkoholizm (14,6 mln).

Zdaniem Lisy Appgnanesi, publicystki i powieściopisarki komentującej dla Guardiana, tego rodzaju „wywołujące strach” raporty „być może zwracają uwagę na rosnące koszty ludzkiego cierpienia, ale pokazują również ekspansywne skłonności sektora zdrowia psychicznego”. Czyniąc tę sceptyczną uwagę, pisze również, że specjaliści związani z psychiatrią tworzą coraz więcej kategorii diagnostycznych i „wynajdują” co chwila nowe zaburzenia, a tym samym radykalnie redukują takie stany, które mogą być uważane za normalne czy świadczące o zdrowiu. A tymczasem „Wielka Apteka, zaspakajając swój apetyt na zysk i nasz – na lekarstwa, uzyskała jeszcze większą kontrolę nad naszym życiem psychicznym i emocjonalnym, lecząc nawet normalność”. 

Jest rzeczą „dziwną”, jak ujawnia Le Soir, że 84% oficjalnych przypadków eutanazji ma miejsce we Flandrii, „co oznacza, że lekarze walijscy rzadziej je ‘deklarują’ lub ‘praktykują’”. Komisja Kontrolna nie podejmuje decyzji, ale zastanawia się, czy przyczyna tej różnicy wynika z „rozmaitych sposobów informowania społeczeństwa lub lekarzy, różnych postaw społeczno-kulturowych, czy też z innych praktyk medycznych stosowanych wobec pacjentów u kresu życia”.

Laboratoria, wyjaśnia Vanity Fair, prowadzą badania w mniej rygorystycznych warunkach i mniejszym kosztem, uzyskują pozytywne rezultaty i – co sobie chwalą – mogą dzięki temu „przekonać rodzimą Food and Drug Administration, że leki są bezpieczne i skuteczne dla Amerykanów”. W 2008 r. 80 proc. produktów zgłoszonych do FDA zostało przetestowanych poza Stanami Zjednoczonymi, co daje łącznie 58788 prób. 876 z nich wykonano w Rumunii, 589 na Ukrainie, 716 w Turcji. Estonia, Polska, Rosja, Litwa, Słowacja i Chorwacja także należą do krajów cenionych przez laboratoria.

Bywa wcale nierzadko, że testy prowadzone poza wszelką poważną kontrolą kończą się śmiercią. Czasopismo opisuje przypadek wypróbowywania szczepionki przeciwko grypie w schronisku dla bezdomnych w Grudziądzu. Króliki doświadczalne, którym płacono 2 dolary, „myślały, że podawano im normalną szczepionkę. Tak nie było. Zmarło co najmniej dwadzieścia z nich”.

Jest kwestią kilku dni, a może i godzin, kiedy będziemy mieli grypę u nas, alarmuje na pierwszej stronie warszawska gazeta. Epidemia szerzy sie na sąsiedniej Ukrainie, gdzie zmarły już 53 osoby, a około 200 000 zachorowało. U 38 pacjentów stwierdzono obecność wirusa A/H1N1 wywołującego tzw. świńską grypę.

Premier Julia Tymoszenko zarządziła zawieszenie działalności szkół i kin, a Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wysłała na Ukrainę swoich inspektorów. Tymczasem rząd polski zaleca spokój, ale – jak twierdzi dziennik – „nikt nie jest w stanie powiedzieć, jak rozwinie się sytuacja”.

W województwach graniczących z Ukrainą podjęto już działania zapobiegawcze na wypadek wybuchu epidemii – w szpitalach przygotowano kilkaset miejsc dla chorych, a na przejściach granicznych pojawiły się stałe punkty inspekcji sanitarnej. Władze Ukrainy zaapelowały do Polski o pomoc. Już wczoraj do Lwowa dotarły pierwsze transporty, a w nich respirator, maski ochronne oraz leki.