W latach 2010–2 011 50% chińskiego importu z Unii Europejskiej pochodziła z Niemiec, podczas gdy w 2000 r. wskaźnik ten wynosił 39%. To wzmocnienie pozycji Republiki Federalnej jako jednego z głównych partnerów gospodarczych dla Państwa Środka przyczyniło się też, według Lemoine, do utrzymania jego wskaźników europejskiego eksportu. Jeśli Europa nie utraciła w ostatnich latach części chińskiego rynku – w przeciwieństwie do Japonii lub Stanów Zjednoczonych – to zasadniczo jest to zasługa Niemiec. Zresztą to jeden z niewielu europejskich krajów, którego – jak zaznacza – bilans handlowy z Chinami jest dodatni.

Ale ta uprzywilejowana relacja zagraża bilateralnym związkom azjatyckiej potęgi z Unią Europejską. „Chińczycy pragną ożywienia Europy poprzez afirmację niemieckiego przewodnictwa”, wyjaśnia Le Temps de Genève. Dziennik z Genewy powtarza wnioski tego badania i ostrzega, że

równowaga jest możliwa jedynie na poziomie europejskim. Ale aby przekonać Niemców, by dalej byli dobrymi Europejczykami w tej dziedzinie, należy stworzyć partnerstwo strategiczne miedzy UE i Chinami.

Część europejskich ekspertów uważa, że Pekin świadomie podminowuje instytucje UE poprzez budowę relacji dwustronnych z poszczególnymi krajami Europy. To osłabia spójność UE w stosunkach z Chinami.

A te ostatnio nie są najlepsze. Komisja Europejska „próbuje wymusić” na Państwie Środka otwarcie jego rynku zamówień publicznych dla unijnych inwestorów i w razie odmowy grozi wprowadzeniem przepisów zezwalających na „odwetowe zamykanie rynku zamówień w UE” dla chińskich przedsiębiorstw. 

Powiedzmy to wprost: jeśli Europa wysyła na rekonesans i powierza próbę podjęcia rozmów równie elokwentnej, co bezsilnej Catherine Ashton, jeśli Barack Obama od kilku miesięcy zaostrza ton w sprawie irańskiej, to jest to wyłączna zasługa Izraelczyków, którzy prężą muskuły i zachowują się tak, jakby wymykali się spod jakiejkolwiek kontroli. […]  Gdyby [Izraelczycy] byli tak samo ostrożni jak większość państw, Teheran miałby bez trudu w niedługim czasie dostęp do bomby. […] W sytuacji nadzwyczajnej to Zachód będzie musiał odebrać broń jądrową irańskim przywódcom.

Budząca wiele wątpliwości opłata jest częścią ETS – unijnego systemu handlu emisjami. Wcześniej podatek wywołał poważną kłótnię między Brukselą a Waszyngtonem. Chińskie władze zakazały swoim przewoźnikom powietrznym zwiększania cen biletów czy przerzucania kosztów ewentualnej opłaty na pasażerów. Wojna na słowa może się zamienić w „wojnę handlową”, ostrzegają politycy. Ale, jak pisze Financial Times,

efekt nowej opłaty na chińskie połączenia ze Starym Kontynentem „nie był do końca oczywisty. Choć Bruksela wprowadziła swój program pierwszego stycznia, żadne opłaty nie zostały jeszcze pobrane. Programem zostały objęte wszystkie linie korzystające z lotnisk we Wspólnocie.Te które się nie zastosują do nowych przepisów czekają kary, a w ostateczności zakaz korzystania z lotnisk w UE.

Financial Times zwraca uwagę, że przemysł lotniczy „jest odpowiedzialny za zaledwie 3% globalnych emisji dwutlenku węgla, ale „Unia jest zdania, że ETS to ważna część walki ze zmianami klimatycznymi”.

„Nie obiecujemy Europejczykom bezpośrednich inwestycji”, oświadczył chłodno premier Wen Jiabao, relacjonuje dziennik gospodarczy. „Zadłużone kraje muszą najpierw ‘podjąć bolesne decyzje i uczynić, co do nich należy’”. Inaczej mówiąc, wyjaśnia komentator Handelsblatt:

… zmniejszyć zadłużenie, rozbudować mechanizmy kontrolne i zająć jasne, szczere i wiarygodne stanowisko wobec reszty świata. […] Pieniądze, które Chińczycy chcą zainwestować w Europie, nie mają być w założeniu pomocą na rzecz rozwoju, tylko udaną inwestycją. Najlepiej w sferze gospodarczej i politycznej.

Zdaniem Niemców Chiny mogłyby odegrać kluczową rolę ze swoimi 3,2 miliardami dolarów rezerw dewizowych. Frankfurter Rundschau przypomina, czego między innymi domagają się w zamian. Otóż

przyznania przez UE Chinom statusu gospodarki rynkowej, co utrudniłoby europejskim firmom podejmowanie kroków przeciwko naruszaniu zasad konkurencji i dumpingowi cenowemu.

Efekt tego, pisze Handelsblatt, jest taki – pani kanclerz, która może się poszczycić tym, że uważana jest przez Chińczyków za „główną odnowicielkę euro”, nie miała szans na planowaną promocję dwustronnych stosunków gospodarczych. Może już tylko liczyć na to, iż podczas kolejnych spotkań w ciągu tego roku zdoła wymóc na Chińczykach obietnice.

Oficjalny dziennik China Daily stwierdza natomiast, że „Chiny nie mogą być zbawcą Europy ani panaceum na wszystkie jej bolączki, ale zrobią wszystko, co w ich mocy, wyciągając do niej przyjazną dłoń. Jednak przyjaźń nie działa w jedną stronę. Chiny zainwestowały już znaczne kwoty w europejskie obligacje i chciałyby otrzymać jakieś gwarancje, że dokonane przez nie inwestycje są pewne”.

Kredyty, jak sadzi Expansión, przyznane przez kraje takie jak Chiny, Rosja i może Norwegia oraz MFW za pośrednictwem „Special Purpose Vehicle” [instrumentu specjalnego przeznaczenia] mogłyby się przyczynić do zwiększenia środków Europejskiego Funduszu Stabilizacji Finansowej, który osiągnąłby 2000 miliardów euro. Takie rozwiązanie nie wymagałoby zatwierdzenia przez niemiecki parlament, co „przyniosłoby ulgę” Angeli Merkel. Ale „niektórzy analitycy patrzą z niepokojem na perspektywę kredytów z krajów takich jak Chiny czy Rosja”, które mogłyby chcieć z tego wyciągnąć korzyści polityczne, podsumowuje dziennik.

Stosunki między Niemcami i Chinami są napięte, od czasu gdy w 2007 r. Angela Merkel zaprosiła Dalajlamę, ale Berlin ma nadzieję zbudować podstawy przyjaźni z państwem mającym fundamentalne znaczenie dla gospodarki Niemiec. W 2010 r., wymiana handlowa tych dwóch krajów sięgała 130 miliardów euro.

Nie ma się jednak co obawiać „żółtego zagrożenia”, uspokaja hamburski dziennik – „Takie same prawa dla wszystkich” to tytuł jego komentarza. „Dotąd Chińczycy nie zachowywali się tak jak inwestorzy ogałacający firmy niczym szarańcza, niszczący na dużą skalę zatrudnienie”. Jeśli jednak chcemy, żeby szpiegostwo przemysłowe i konkurencja nie zagroziły niemieckiej gospodarce, powinniśmy inwestować w innowacje – po to, by Niemcy i Chińczycy działali na rzecz zdrowej rywalizacji i postępu, apeluje gazeta.

To roszczenie jest uzasadnione, bo rynki wschodzące są za słabo reprezentowane w instytucjach międzynarodowych – dla przykładu w MFW kraje BRICS dysponują 11,06 proc. głosów, podczas gdy wytwarzają blisko 20 proc. światowego PKB. Europa ma z kolei 35,6 proc. głosów, a zapewnia ponad 30 proc. światowego PKB (Stanom Zjednoczonym przysługuje 16,8 proc. głosów, choć reprezentują prawie 30 proc. światowego PKB). O ile jednak stosunek liczba głosów : znaczenie ekonomiczne jest niesprawiedliwy wobec krajów BRIC, a sama reforma jest pożądana, nie zmienia to faktu, że Europa to najbardziej wpływowy blok w ramach MFW.

Nie ma więc żadnego powodu, aby zrezygnowała z walki o zachowanie tego jakże strategicznego stanowiska, zwłaszcza w momencie, gdy kilka krajów europejskich prowadziło lub nadal prowadzi negocjacje, aby uzyskać pomoc. Ale w tym celu raz jeszcze musi ona mówić jednym głosem i wystawić kandydata – albo kandydatkę – mogącego najlepiej bronić jej interesów. Jeżeli ponadto Europa chce uniknąć sytuacji, w której MFW znowu zacznie się jawić jako złowieszczy strażnik neoliberalnej ortodoksji, to w jej interesie leży, aby ten, kogo wysunie, był obdarzony wrażliwością i kreatywnością. Tak, aby pigułki, które będzie miał obowiązek przepisywać, były jak najmniej gorzkie.

Niestety, ubolewa gazeta, choć Bruksela tłumaczy, że Catherine Ashton nie została zaproszona, „to przecież tylko jej chęć przypodobania się każdemu przeszkodziła jej wybrać się do Norwegii”. Bo „przesłanie jest jasne”, zauważa Dagens Nyheter ‒ „obecność w ratuszu w Oslo przełożyłaby się na pogorszenie stosunków z Chinami”. To prawda, że wszystkie kraje członkowskie UE były reprezentowane w trakcie ceremonii, „ale jako szef europejskiej dyplomacji Catherine Ashton mogłaby z powodzeniem przyłączyć się do tej grupy. Mogła zerwać z przesadną ostrożnością, do której nawykła, aby energicznie bronić praw Liu Xiaobo. Bo skoro sama UE nie broni wartości, które ją spajają, to jak pojedyncze państwa ośmielą się to czynić w swoich relacjach z największą dyktaturą na świecie?”.