Po pierwszym takim werdykcie, wydanym w 2010 r., ustawa została w lutym 2012 r. przeredagowana na wniosek rządzącej w owym czasie Partii Demokratyczno-Liberalnej. Parlament ją wówczas przyjął.

„Ustawa, której domaga się usilnie społeczeństwo obywatelskie wspierane w okresie wyborczym przez polityków, może teraz zostać ostatecznie pogrzebana”, ubolewa România Libera. Nic dziwnego, że tak się stało – ustawa w nowej wersji obejmowała byłych prokuratorów. „Być może obecnych sędziów Trybunału Konstytucyjnego!”, sugeruje gazeta.

Według Dagens Nyheter ta propozycja Cécilii Malmström, komisarza ds. wewnętrznych, jakkolwiek pożądana dla wzmocnienia walki z przestępczością międzynarodową, może zagrażać prawom jednostki:

Jeśli uzna się, że dana osoba przelała pieniądze współmałżonka lub swoich dzieci, czy to znaczy, że będzie można zamrozić jej konta? Ta propozycja zawiera więc pewne niejasności, które mogą doprowadzić do krzywdzenia niewinnych ludzi. [...] Błędy będą na pewno popełniane […]. Kto więc będzie bronił praw osób w ten sposób pokrzywdzonych?.

Dagens Nyheter obawia się w szczególności, aby powstający system prawny UE „nie naruszał równowagi na rzecz policji i prokuratorów”.

„Wątpliwości dotyczące wiarygodności zeznań Naffissatou Diallo, pozostawiają mu niewielką nadzieję na to, że, gdyby doszło do procesu, uda mu się przekonać do jednogłośnego orzeczenia winy dwunastoosobową ławę przysięgłych”, podkreśla dziennik i przypomina, że wykrycie „kłamstw” oskarżającej DSK pokojówki przez prokuratora miało decydujące znaczenie w podjęciu przez niego 1 lipca decyzji uwolnienia podejrzanego z aresztu domowego.

Decyzja o umorzeniu sprawy zostanie zatwierdzona na posiedzeniu sądu 23 sierpnia. Wówczas Strauss-Kahn będzie „mógł swobodnie opuścić Stany Zjednoczone”. Nie zostanie on jednak w ten sposób uniewinniony, zwraca uwagę dziennik, gdyż „koniec postępowania karnego nie zamyka całkowicie sprawy w Stanach Zjednoczonych, gdzie nadal toczy się proces cywilny”. 

Holenderscy żołnierze odmówili zaopiekowania się trzema osobami, mimo że łączyły je z ludźmi z bazy bliskie stosunki. Według sądu w Hadze Holendrzy „byli świadomi”, że „mogło się to dla trzech Muzułmanów bardzo źle skończyć”. Wydając swój wyrok, sąd podkreślił, że orzeczenie nie będzie mogło być automatycznie stosowane do innych toczących się przeciwko państwu holenderskiemu spraw dotyczących masakry w Srebrenicy, takich jak na przykład proces wytoczony przez 6000 „matek ze Srebrenicy”. Zdaniem holenderskiej gazety „uderzające milczenie” zachował po wyroku zszokowany rząd. „Do wczoraj słowo ‘Srebrenica’ kojarzyło się przede wszystkim z byłym dowódcą serbsko-bośniackich wojsk, Ratko Mladićem, który ma się tłumaczyć ze swoich czynów przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym ds. byłej Jugosławii”, także z siedzibą w Hadze.

Dużo się mówi o ewentualnej kandydaturze DSK, jeśli okaże się niewinnym, ale jego otoczenie „nie chce nawet o tym myśleć i zwraca uwagę na to, że procedura sądowa musi ‘przebiec do końca’”, pisze Libération. Tymczasem zainteresowanie komentatorów wzbudza amerykański system sądowniczy. Le Monde stwierdza, że jest „szokujący”, że „prokurator jest z wyboru i rozgrywa sprawy z myślą o reelekcji”, a „machina miedialno-prawna rozwrzeszczała się właśnie wówczas, gdy należało zachować spokój i rozwagę”. Natomiast wspomniane już Libération, przeciwnie, podziwia szybkość amerykańskiej jurysdykcji. „Część oskarżenia rozpadła się, ale wymiar sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych wyciągnął konsekwencje z oszałamiającą szybkością, której należy przyklasnąć. Uczy nas, że: z istoty omylne, dobre sądownictwo to takie, które wątpi i potrafi przyznać się do błędów”.

„Nagle wszystko zaczęło wyglądać na to, że władze popełniły straszny błąd”, pisze twórca poczytnych kryminalnych fabuł i dodaje, że „wyrok skazujący nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, ale dzięki niemu wszyscy zachowali twarz”. Aby uspokoić wzburzone nastroje w Ameryce, Knox zostanie zapewne uwolniona po złożeniu apelacji, tak czy inaczej będzie jednak musiała spędzić w więzieniu jeszcze dwa lata. „Ale to przecież tak niewiele w porównaniu z karierami tak wielu ważnych ludzi”, ironizuje pisarz. Sposób, w jaki proces relacjonowano w amerykańskich i brytyjskich mediach wywołał burzę na Półwyspie Apenińskim, gdzie uznano te relacje za próbę mieszania się w wewnętrzne sprawy Włoch.

Według publicysty Alexandra Stille, wypowiadającego się na łamach Repubbliki, „liczą się tylko narodowość i punkty widzenia” ‒ poruszeni zbrodnią na rodaczce Brytyjczycy chcą mieć kozła ofiarnego. Nic zatem dziwnego, że angielskie brukowce znalazły „świetny materiał” i z lubością opisują Knox jako „nadużywającą narkotyków modliszkę”. Z kolei dla gazet ze Stanów dziewczęca Amanda to niewinna Amerykanka w skorumpowanej Starej Europie i „bohaterka, z którą łatwo się identyfikować”. „W USA nie może być najmniejszych wątpliwości co do winy skazanego lub skazanej, tymczasem w sprawie Knox niejasności jest aż nadto. Nie postawiłbym 100 euro na bezstronność włoskiego wymiaru sprawiedliwości”, pisze Stille.