Dziennik dodaje ironicznie, że trajektoria premiera przebiegła niespodzianie „od Sojuszu Cywilizacji [inicjatywa pokojowa] do tarczy antyrakietowej”. W 2001 r., przypomina Público, kiedy był w opozycji, „przeciwstawiał się planowi [dotyczącemu tarczy] George’a W. Busha, wspieranemu przez jego konserwatywnego poprzednika [José Maríę] Aznara”. Pismo precyzuje, że środki zainstalowane w Rocie będą „jednym z trzech filarów” parasola chroniącego przed rakietami, które mogą być odpalane przez Iran lub Koreę Północną. Całość instalacji będzie obejmowała również stację radarową umieszczoną w Turcji oraz rakiety ziemia-powietrze zainstalowane w Polsce i Rumunii. Budowa tarczy antyrakietowej ruszy w 2012 r., a pełną gotowość osiągnie w roku 2018.

Zasięg tych ultranowoczesnych systemów jest bardzo duży – dwie wyposażone w nie fregaty, jedna stacjonująca na Bałtyku, druga na Morzu Śródziemnym, wystarczą, by pokryć całą europejską przestrzeń powietrzną. Ale projekt ten ma swoją cenę, kraj będzie musiał zainwestować w to przedsięwzięcie 250 milionów euro, podczas gdy „ministerstwo ma zaoszczędzić 1 miliard euro”, przypomina dziennik. Holandia jest „pierwszym europejskim członkiem NATO, który włącza się w tak wyraźny sposób” w system tarczy antyrakietowej sojuszu, niezależny, jak przypomina gazeta, od tej tarczy, którą Stany Zjednoczone rozmieszczają w Rumunii, w Polsce i w Turcji.

Ubolewa też nad porzuceniem przez administrację Obamy wielce obiecujących projektów, takich jak powietrzny laser (Airborne Laser), będący jedną „z najbezpieczniejszych w użyciu i najskuteczniejszych broni”, czy kinetycznego pocisku przechwytującego (Kinetic Energy Interceptor). „W zamian amerykańscy demokraci oferują Europie Środkowej namiastkę tarczy”, pisze warszawski dziennik, podkreślając militarne, strategiczne i geopolityczne korzyści płynące z propozycji tarczy antyrakietowej prezydenta Busha. W istocie były on tak duże, że Kreml „uruchomił cały swój potencjał, by projekt ten utrącić”. 

W tym tygodniu, jak pisze dzisiejsza Rzeczpospolita, koszary opuścili ostatni poborowi, a polska armia stała się w pełni zawodowa. Wojsko nie ma jednak pieniędzy, żeby prowadzić rekrutację żołnierzy z poboru odchodzących do cywila, najwyraźniej znajduje je jednak, aby zatrudniać emerytów i rencistów.