Według tej francuskiej strony informacyjnej, sprawa ta wskazuje na konflikt interesów w ESDZ, kierowanym przez Brytyjkę Catherine Ashton:

Niektórzy (…) podejrzewają, że Wielka Brytania nadużywa swoich wpływów w ESDZ w celu popierania własnych, najważniejszych, prywatnych firm wojskowych.

Tym niemniej europejscy partnerzy Paryża „nie powinni wnioskować, że polityka zagraniczna François Hollande’a będzie raczej antyeuropejska. To byłoby błędem”, sądzi Le Monde. Dziennik podkreśla, iż „rzeczywistość polityczna jest nieuchronna”.

Francuzi obawiali się Europy. Są w nastroju eurosceptycznym, skłonni się wycofać, jak gdyby procesowi integracji europejskiej przypisywali wszystkie wady liberalizmu gospodarczego. Stary Kontynent jest niewątpliwie wielkim rynkiem: to jedna z jego silnych stron, sekret jego atrakcyjności, motor jego konkurencyjności. Ale UE powinna być także projektem politycznym, cywilizacyjnym. M. Fabius nie jest może pozbawiony takich cech, które pozwolą mu być rzecznikiem takiej właśnie Europy.

W każdym razie, jak zauważa Libération, Fabius i Cazeneuve nie są „jedynymi eurosceptykami w rządzie”:

François Hollande powołał ich na stanowiska, które nie zapewnią im wyraźnego wpływu na sprawy europejskie. Tymi bowiem zarządza Pałac Elizejski, gdyż są one częścią „obszaru zastrzeżonego” dla szefa państwa. 

„W wyniku tych wyborów kraj zabarwi się na czerwono”, niepokoi się I Kathimerini. Dziennik zauważa jednak, że jeśli nawet hipotezę o rezygnacji ze wspólnej waluty słychać coraz wyraźniej, „Merkel i Hollande chcą, żeby Grecja pozostała w strefie euro”.

„Kasandryczne prognozy międzynarodowe ziściły się”, ubolewa To Ethnos, tytułując swój artykuł „Wybory na polu minowym”. „Kraj znalazł się w impasie. Partie muszą teraz przedstawić jasne propozycje rozwiązań problemów ten kraj nękających”, zwłaszcza recesji, która sięgnęła w pierwszym kwartale 6,2%, i dwudziestojednoprocentowego bezrobocia.

Według To Vima nowe wybory będą

referendum, w którym w głównych rolach wystąpią Antonis [Smaras, szef prawicowej Nowej Demokracji] kontra Aleksis [Cipras, lider Syrizy, Koalicji Radykalnej Lewicy], prawica kontra Koalicja Radykalnej Lewicy, proeuropejczycy kontra pozostali.

Ta Nea ma jednak nadzieję, że ten kryzys polityczny

jest szansą na odrodzenie i przebudowę socjaldemokracji. Tradycyjne partie [Nowa Demokracja i socjaliści z Pasoku] powinny wyciągnąć lekcję ze swojej porażki.

Niewiadome to gotowość nowego prezydenta do ograniczania wydatków […] Oraz zdolność François Hollande’a do rezygnacji z euroobligacji i do zmiany roli EBC.

Mimo to, zauważa Anne-Marie Le Gloannec, „kompromis wydaje się możliwy: traktat [pakt fiskalny] nie będzie renegocjowany, trzeba się będzie tylko porozumieć w sprawie paktu wzrostu strukturalnego, który François Hollande przedstawił już zresztą w ogólnym zarysie tak w odniesieniu do Francji, jak i Europy”.

„Wszystko zbliży” oboje przywódców, zapewnia również La Croix.

Po pierwsze, zasady. W zjednoczonej Europie nic nie jest możliwe bez porozumienia Francji i Niemiec. Po wtóre, pragmatyzm. […]  Kryzys polityczny w Grecji nakazuje, by nie tracić czasu na kłótnie. I wreszcie odrobina realizmu zaczerpniętego z życia każdego z obu krajów.

W Niemczech natomiast Südddeutsche Zeitung zadaje pytanie ‒

Czy to koniec tandemu francusko-niemieckiego? Ależ skądże! Hollande się utemperuje, Merkel się trochę ruszy. […] François Hollande nie ma wizji na miarę Napoleona czy Mitteranda.

W innym komentarzu dziennik ocenia, że

François Hollande jest nową szansą dla Angeli Merkel. Zapiszą się w historii jako ci, którzy uratowali euro lub jako ci, którzy przygotowują grunt do jego likwidacji. Od pierwszego spotkania skazani są na sukces. Taka presja może budzić w Europie nadzieję.

Według frankfurckiego dziennika

Temat redukcji długu, który był już jednym z głównych haseł nieudanej kampanii przed wyborami regionalnymi w Szlezwiku-Holsztynie, nie jest w stanie nikogo zmobilizować, kiedy słowa pusto brzmią. Minister środowiska był uosobieniem tej sprzeczności; trzeba oszczędzać, oszczędzać, oszczędzać, mówił, a jednocześnie opowiadał się za nadzwyczaj kosztowną zmianą modelu energetycznego. Podobny brak konsekwencji wykazał, gdy mówił o „warunkach greckich”, a zarazem stwierdzał, że Niemcy nigdy nie były w tak dobrej kondycji jak obecnie. I wreszcie, CDU zakłada, że wyborcy zaciekle przeciwstawiają się zadłużeniu przyjmując, że Francuzi i Grecy mieszkają na zupełnie innej planecie.

Skoro już mowa o Francji, Le Monde uważa, że wynik niemieckich wyborów jest złą nowiną dla kanclerz Niemiec, ale dobrą dla François Hollande’a, świeżo upieczonego prezydenta elekta.

François Hollande stał się w ostatnich tygodniach europejskim rzecznikiem ożywienia gospodarczego jako recepty na kryzys euro, podczas gdy Angela Merkel daje pierwszeństwo uzdrowieniu budżetu będącemu w jej oczach fundamentem ‘trwałego rozwoju’. Zwycięstwo François Hollande’a i idee, które głosi, obudziły znaczne oczekiwania w krajach UE zmagających się z kryzysem i nie ominęły szeregów socjaldemokratów zza Renu. Pani Merkel dobrze o tym wie, a afront wyborczy, jaki ją spotkał minionej niedzieli, powinien ją skłonić do ustępstw w sprawie paktu wzrostu.

Niegdyś komik, znany z polemik i autor poczytnego bloga, sześćdziesięcioczteroletni Grillo utworzył swoją partię w 2009 r. niesiony przez falę serii spektakli-zgromadzeń, w których krytykował wprost skandale polityczno-finansowe, jak też przywary „kasty”, jak się najczęściej nazywa włoską klasę rządzącą.

„Podobnie jak wiele innych ruchów protestacyjnych, ten którym kieruje Grillo niesie w sobie również nadzieję na korzystne zmiany”, dostrzega L’Espresso,

ale zaspakaja on również demagogiczne potrzeby tych, którzy marzą o wywróceniu Mario Montiego, jego rządu, jego podatków i jego dyscypliny bez wzrostu.

Corriere della Sera naświetla to następująco:

To prawda, że Grillo jest komediantem, który w swoich burzliwych przemowach uderza w strunę poujadyzmu i uczuć wrogich polityce. […] Ale w jego programie jest również wiele propozycji dotyczących takich spraw jak zarządzanie śmieciami czy też odmowa łatwego wzrostu opartego na obrocie nieruchomościami, pełnej przejrzystości funkcjonowania administracji i korzystania z Internetu na poziomie kraju przynależącego do zachodniej Europy.

Główną przyczyną głosowania było zapowiedziane 9 maja odejście ze stanowiska przewodniczącej EFSA. Diana Banati przestaje pełnić swoją funkcję i

przechodzi do grupy badawczej International Life Science Institute Europe (ILSI). Parlament Europejski zwrócił się do komisarzy ds. finansów o przeprowadzenie śledztwa w sprawie możliwych konfliktów interesów wewnątrz EFSA, a w szczególności związków Diany Bonati z przemysłem rolno-spożywczym.

Decyzję parlamentu powitała z uznaniem Monica-Lisa Macovei (Europejska Partia Ludowa), sprawozdawczyni izby za rok finansowy 2010, szczególnie zasłużona w walce z korupcją. „Przejrzystość i właściwe rozstrzyganie konfliktów interesów stały się sprawą życiowej wagi dla rządzących i dla obywateli. Powinny one stanowić ważne kryterium w postępowaniu absolutoryjnym wobec wszystkich instytucji europejskich”, oświadczyła komisarz gazecie România Libera.

Jak zauważa European Voice, „trzy agencje mają czas do września na dostarczenie obszerniejszych wyjaśnień w sprawie swoich wydatków w 2010 r. Najpóźniej jesienią odbędzie się głosowanie w Parlamencie, który zatwierdzi lub odrzuci przedstawione przez nie wyliczenia”.

Ta prosta i niemająca wielkiego krasomówczego doświadczenia protestantka urodzona w NRD znalazła się w końcu w harmonii ze wszystkimi Niemcami, zwłaszcza tymi z Zachodu, których uznawała za „zepsutych, nieco tchórzliwych i leniwych". Oni z kolei się  „zmerkelizowali", otaczając prawdziwym kultem jej rzekome słabości – prostotę i brak splendoru. I to kryzys euro był, według Ulricha, punktem kulminacyjnym tej transformacji:

W 2005 r. Merkel myślała, że musi dać Niemcom nowy impuls. Obecnie musi przekonywać swoich wyborców do udzielenia pomocy innym, zachowania zimnej krwi, a  przede wszystkim do tego, aby nadal grzecznie oddawali się gorliwej konsumpcji. Jej polityka zupełnie zmieniła kierunek. Czy zatem zakończyła już swoją misję w Niemczech; czy wyemigrowała do Europy? […] Bez niemieckiej normalności, chronionej przez tę ultranormalną kanclerz, Europa już dawno pogrążyłaby się w chaosie.

Nie wyobrażając sobie bynajmniej bliskiego upadku pani kanclerz, Ulrich konkluduje:

Być może niemiecka Merkel ma już za sobą swój punkt kulminacyjny, gdy tymczasem europejska Merkel jest obecnie w zenicie. Być może nie potrzebujemy jej już u siebie, lecz raczej w Europie. […] Ona ma dopiero 57 lat. Jest to więc kobieta polityk z przyszłością. Pozostaje tylko pytanie: gdzie?.

Paryski dziennik Le Figaro przypomina o powodach nieuchronnego starcia, do którego dojdzie między Angelą Merkel a nowym lokatorem Pałacu Elizejskiego.

Berlin nie kryje swojej irytacji, słysząc po raz kolejny o tym, że ekipa Hollande’a zamierza renegocjować pakt fiskalny i dodać do niego rozdział poświęcony gospodarczemu wzrostowi. Próbą uspokojenia otoczenia pani kanclerz są słowa doradców socjalistycznego kandydata, poprzez które dają do zrozumienia, że wszystko należy traktować jako ‘wypowiedź kampanijną’.

Pani kanclerz wie, że François Hollande nie ma zbyt wielkiego pola manewru i szans na negocjacje i że „będzie się on starał za wszelką cenę zaistnieć, by nabić sobie punkty”, pisze konserwatywny dziennik. Nie powinna jednak czynić ustępstw i domagać się podpisania traktatu w obecnym kształcie, nawet gdyby sprawa miała się ponownie z czasem pojawić na porządku dziennym. A więc to nowy francuski prezydent powinien uczynić pierwszy

krok, podpisując pakt fiskalny w niezmienionej formie. Czyniąc to, postąpiłby wbrew hasłom głoszonym podczas kampanii wyborczej, w której przeciwstawiał się polityce oszczędności w Europie.

Jednak – jak zauważa Le Figaro – Merkel i Hollande, mimo wszystko, mają pewne wspólne cechy: „Jedyną miłą niespodzianką, do której może dojść podczas wizyty nowego francuskiego prezydenta w Berlinie może się okazać spotkanie” dwojga przywódców dbających o wizerunek ludzi pełnych „normalności i prostoty”…

Ta osobista więź, wcale nie bez znaczenia, stanowi fundament zaufania pozwalający na przezwyciężenie rozbieżności między Paryżem a Berlinem. I na doprowadzenie do konsensusu, który za francusko-niemieckim zaprzęgiem pociągnie całą Europę. Jeśli Hollande i Merkel dobrze wystartują, wszystko okaże się możliwe.

Berliński Tageszeitung mocno powątpiewa w to, że socjalistyczny prezydent zdoła wiele zdziałać na rzecz swojego programu wzrostu. Jak zauważa ten lewicowy dziennik, brukselscy prominenci, którzy liczą po cichu na stanowisko po José Manuelu Barroso, tacy jak Martin Schultz, przewodniczący eroparlamentu, czy Viviane Reding, wiceprzewodnicząca Komisji, długo nie zwlekając, „połechtali miło nowego potentata z Paryża, opowiadając się za paktem na rzecz wzrostu. Ale…

w gruncie rzeczy mamy tu do czynienia z klasycznym kompromisem w brukselskim stylu – wyciąga się rękę do nowicjusza w gronie dwudziestu siedmiu krajów członkowskich, po czym przeciąga się go na swoją stronę. Całkowicie rozmyty pakt na rzecz wzrostu ma w oczach Brukseli wiele uroku, ponieważ pozostałby dzięki niemu nienaruszony pakt fiskalny Angeli Merkel. Najprawdopodobniej nie przestraszyłyby się go również rynki. I tak wszyscy byliby usatysfakcjonowani: Merkel i Hollande, obywatele i rynki. Europoseł Elmar Brok (CDU) wyraża pogląd, który podziela wielu polityków europejskich: ‘Najpóźniej w czerwcu Hollande powinien spokornieć’.

Jak widać, niemieckie przywództwo nie jest na razie zagrożone, a dzięki wsparciu rynków neoliberalny dyskurs twardo się trzyma w Brukseli i w Berlinie, twierdzi TAZ. Jeśli się do tego doda kryzys grecki…

czerwcowy szczyt UE może się okazać po raz kolejny szczytem greckim i doprowadzić do zacieśnienia więzi między Merkel a Hollande’em. Co się natomiast w związku z tym wszystkim ostanie z programu socjalisty, Bóg jedyny raczy wiedzieć.

To pierwsze takie zdarzenie „w naszym życiu politycznym, jest nim zmiana władzy między wyborami”, zauważa Adevărul. Cztery miesiące po pierwszych manifestacjach przeciwko cięciom, program Ponta obejmuje środki mające, jak uważa dziennik, „populistyczny potencjał” – takie jak podwyżka płac pracowników państwowych czy też podwyżka emerytur. Ale misja pozostaje

ta sama jak rządu Ungureanu, czyli zarządzanie problemami bieżącymi i przygotowanie wyborów, no i rzecz jasna, zwiększenie w oczach wyborców atrakcyjności partii, która dała mu władzę.

Dziennik Die Welt, bliski Angeli Merkel, ocenia te wyniki z perspektywy rządzącej w Berlinie koalicji i konstatuje, że hipoteza sojuszu między SPD i Zielonymi, jak za czasów socjaldemokratycznego kanclerza Gerharda Schrödera, zdaje się coraz mniej prawdopodobna, gdyż „wielu obywateli pragnie wielkiej koalicji SPD-CDU”.

Nicolas Sarkozy jest jedenastym europejskim przywódcą, który upadł od czasu wybuchu kryzysu finansowego, i ten wynik stanowi coś więcej niż tylko napomnienie dla niedawnych zwolenników urzędującego prezydenta w osobach Merkel czy Davida Camerona. Nowy kierunek Francji jest śmiertelnym ciosem dla traktatu fiskalnego, który był odpowiedzią Europy na kryzys.

„Frau Merkel, przybywam”, pisze w tytule Frankfurter Rundschau. Już w swoim pierwszym wystąpieniu prezydent-elekt zapowiedział, że pierwszą wizytę zagraniczną złoży niemieckiej kanclerz, która powinna przystosować się do tego nowego partnera, mimo dzielących ich różnic ideologicznych:

 

Merkel nie byłaby sobą, gdyby nie była zdolna zmienić kursu. Nie ma ona ideologicznych problemów z socjaldemokratami [z którymi rządziła w latach 2005–2009], nawet jeśli zwą oni siebie socjalistami. Hollande nie ogłosi rewolucji. Będzie musiał się dostosować, tak samo jak Merkel uczyniła to w trakcie kryzysu greckiego.

„Hollande wygrywa, Europa staje przed wyzwaniem”, pisze w tytule Corriere della Sera, w ocenie którego nowy francuski prezydent jest „normalnym przywódcą na wyjątkowe czasy”.

 

Przesłanie tego francuskiego maja w czasach kryzysu, schyłku obywatelskich uczuć i antypolityki jest więc pełne nadziei. Dla Francji oraz dla Europy, która patrzy na Francję. [… Jest to] także wybór będący gestem obrony przeciwko Europie stojącej pod znakiem poświęceń bez sprawiedliwości oraz dyscypliny bez wzrostu. […] Francja pod rządami Hollande’a nie marzy już o socjalizmie w jednym kraju, lecz o tym, żeby w Europie było trochę więcej socjaldemokracji.

Według El Mundo „zwycięstwo Hollande’a zapoczątkowuje niepewność w Europie”: konserwatywny dziennik niepokoi się, jak będzie wyglądać „nowa epoka”, która rozpoczyna się „dla Francji i dla reszty kontynentu”.

 

Nigdy jeszcze wybory prezydenckie we Francji nie miały aż takiego oddźwięku w Europie. […] Zwycięstwo kandydata socjalistów przełamuje hegemonię centroprawicy w minionej dekadzie i budzi wątpliwości w kwestii kohabitacji z kanclerz Angelą Merkel, z którą [urzędujący prezydent Nicolas] Sarkozy chciał się porozumieć w sprawie unii fiskalnej i polityki oszczędności.

„Nowy start dla Europy”, ocenia De Morgen, którego zdaniem jednak „socjalista Hollande wchodzi natychmiast w drogę Niemcom w kwestii polityki zaciskania pasa”. W komentarzu redakcyjnym dziennik zauważa, że

 

pytanie o to, czy Hollande będzie mógł dokonać tego europejskiego zwrotu [w stronę stymulowania wzrostu], pozostaje otwarte. Już sobie wyobrażamy jego pierwszą podróż do Berlina, gdzie będzie musiał zawrzeć historyczny kompromis ze srogą Merkel. Te dyskusje będą się toczyć w burzliwym klimacie po wczorajszych wyborach parlamentarnych, które poszatkowały polityczny krajobraz w Grecji. [...] Europa stała się od wczoraj bardziej czerwona. Ale równocześnie burzowe chmury nad kontynentem jeszcze bardziej pociemniały.

W Sztokholmie Dagens Nyheter stwierdza, że o ile w kwestii imigracji i mniejszości nowy prezydent wybrał bardziej tolerancyjną i otwartą drogę niż Nicolas Sarkozy, to „rodzi on niepokojące pytania w dziedzinie polityki gospodarczej”:

 

Jeżeli Hollande zerwie pakt fiskalny, wywoła to poważne problemy. Europa potrzebuje wzrostu, ale bez skutecznej bariery przeciwko wielkim deficytom budżetowym w państwach członkowskich trudno będzie utrzymać euro przy życiu. Godziłoby to w unię walutową i jej zdolność do podejmowania wspólnych decyzji. Oto dlaczego wydaje się rzeczą trudną, aby Hollande na serio zażądał renegocjacji paktu. Bardziej prawdopodobne jest, że zadowoli się dodaniem bardziej niewinnego protokołu podkreślającego znaczenie wzrostu.

W praskim dzienniku Hospodářké Noviny publicysta Martin Ehl ocenia, że po tym „wyborczym weekendzie” wyłoniła się „inna Europa”. Wybory prezydenckie we Francji i parlamentarne w Grecji pokazują, że Stary Kontynent staje w obliczu „nowej rewolucji francuskiej”. Sprawia ona, że drży w posadach konsensus w kwestii integracji europejskiej, która jest w najgłębszym kryzysie od lat 50:

 

Europejczycy oczekują od swoich przywódców czegoś więcej niż tylko ograniczania się do cięć budżetowych. […] Oprócz przyjęcia paktu fiskalnego Europa będzie musiała nauczyć się myśleć o ekonomii w innowacyjny sposób.

od Komisji Europejskiej i od rządów krajów członkowskich, Parlamentu Europejskiego jak też parlamentów krajowych, aby stworzyć Europę „obywateli aktywnie zatrudnionych”, ale też, by zapewnić warunki finansowe i prawne służące ustanowieniu „Europejskiego roku wolontariatu dla każdego”, jako modelu przeciwstawnego podejściu „top-down” („z góry w dół”), który obecnie dominuje w Europie, Europie elit i technokratów. Celem ma być demokratyzacja demokracji narodowych, tak aby zrekonstruować Europę na podstawie wspólnego zawołania: „Nie pytajcie, co Europa może zrobić dla was, ale co wy możecie zrobić dla Europy – Róbcie Europę!.

Pragnąc „zjednoczenia zwykłych obywateli Europy działających z własnej inicjatywy”, inicjatorzy tekstu chcą, by ich projekt stał się „aktem autokreacji, dzięki któremu Europa uzyska nową konstytucję stworzoną oddolnie”.

Ani prezydent kraju, ani dotychczasowa koalicja nie zrozumieli, że Rumuni nie oczekiwali zmian personalnych [rekonstrukcja rządu miała miejsce 6 lutego], ale zmiany orientacji rządzących, zmiany polityki gospodarczej kraju. Załamało się status quo polegające na tym, że ci, którzy dzierżą władzę, mają prawo robić wszystko, nie ponosząc za to odpowiedzialności.

Vox Publica uprzedza, „że do czasu przewidzianych na listopad wyborów parlamentarnych każdy błąd rządu Victora Ponty może się obrócić przeciwko niemu”. Główne ryzyko, jakie ponosi nowy premier, bierze się stąd, że tworzy rządu o ograniczonym czasie trwania. „Ludzie kompetentni nie zechcą podjąć odpowiedzialności przy tak krótkotrwałym mandacie, zaś stara gwardia socjalistów zechce wreszcie nasycić swój głód władzy”.

Niezależnie od całkiem możliwej utraty tradycyjnych sprzymierzeńców od ciężkiej roboty, Francji i Holandii (rząd holenderski złożył rezygnację w następstwie sporu w sprawie środków oszczędnościowych), credo Merkel w sprawie dyscypliny fiskalnej zostało wczoraj ostro skrytykowane przez szefa EBC Mario Draghiego, który oświadczył, że nie można osiągnąć konsolidacji jedynie poprzez cięcia i podatki, i że potrzebne są „środki strukturalne wspierające wzrost gospodarczy”.

„Więcej odwagi dla wzrostu”, ponownie nawołuje rzymski dziennik i zauważa, że

Czekając na wynik wyborów we Francji, Merkel posłuchała porad Draghiego i w końcu oficjalnie przyznała, że ‘potrzebujemy wzrostu trwale wspieranego poprzez reformy strukturalne’.

Umacnianie się skrajnej prawicy w wielu krajach dowodzi, że politycy nie znaleźli jeszcze odpowiedzi na proste rozwiązania lansowane przez populistów. Język UE i rządów krajowych nie przekonuje wyborców, którzy przyjmują ochoczo nośne populistyczne hasła.

Gdy na rzecz spojrzeć bardziej praktycznym okiem, trend ten jest złą wróżbą dla kanclerz Angeli Merkel, zauważa Süddeutsche Zeitung:

Dla niemieckiego rządu upadek holenderskiego gabinetu jest przykrą wiadomością. Traci on w ten sposób bardzo ważnego sojusznika w swojej polityce oszczędności. Francuski prezydent przegrał pierwszą turę wyborów z rywalem François Hollande’em […]. Wielu Hiszpanów zaciska kciuki za zwycięstwo francuskich socjalistów. […] Podobny klimat panuje we Włoszech. Chociaż zgodzono się dać obu tym krajom więcej czasu na ograniczenie wydatków, nie wpłynie to wraźnie na nastroje.

„Nie zgodzę się na to, aby ludzie w podeszłym wieku płacili za absurdalne roszczenia Brukseli”, wyjaśnił Wilders, odnosząc się do obliczeń centralnego biura planowania, według których cięcia w wysokości 14,2 milionów euro oznaczają trzyprocentową utratę możliwości dokonywania zakupów przez osoby w starszym wieku, przyhamowanie wzrostu i zwiększenie bezrobocia. Cięcia dotyczą w szczególności opieki zdrowotnej, emerytur, wynagrodzeń w sektorze publicznym, VAT, pomocy dla krajów rozwijających się i odliczeń odsetek od kredytów hipotecznych.

Po siedmiu tygodniach negocjacji „bomba, którą Wilders podłożył pod rząd Ruttiego wybuchła i pogrążyła Holandię w niepewności co do dalszego rozwoju sytuacji”, uważa De Volkskrant. Bowiem bez wsparcia ze strony PVV rząd koalicyjny chrześcijańskich demokratów i liberałów nie będzie miał większości parlamentarnej. Premier Mark Rutte powinien tego poniedziałku zwrócić się do królowej Béatrix o rozwiązania Drugiej Izby w celu zorganizowania przedterminowych wyborów. 

„Nowa linia obrony PVV ‒ ‘Nie chcemy cięć budżetowych na rozkaz Brukseli’ – jest bezczelnością”, pisze Trouw i przypomina, że w 2010 r. Wilders podpisał porozumienie rządowe, zgodnie z którym maksymalny deficyt może wynosić 2,8%. Dziennik cieszy się z faktu, że PVV została tym samym „zdemaskowana”, wszakże bez nadmiernej radości: „Gdyby kryzys nie był tak poważny, Holandia odetchnęłaby z ulgą”.

Claude Guéant i Hans-Peter Friedrich uważają, że zawieszenie traktatu z Schengen jest uzasadnione w sytuacji, gdy niedostateczne jest bezpieczeństwo na granicach zewnętrznych UE, a kwestie bezpieczeństwa wewnętrznego dotyczą suwerenności narodowej, zauważa monachijski dziennik.

Süddeutsche Zeitung, który podejrzewa, że przywrócenie kontroli ma również na celu zapobieżenie migracji ekonomicznej, podkreśla, że tego rodzaju działanie niesie w sobie ryzyko, że będzie odczytywane jako polityka antyeuropejska:

Bo cóż jest warte otwarcie z zastrzeżeniem, że…? […] Jaką wartość przedstawia sobą swoboda przemieszczania się, jeśli europejskie rządy mogą bez skrępowania ją ograniczyć? Wycofując się, w razie problemów, na narodowy grunt, państwa członkowskie wyraziłyby przekonanie, że niewielki świat państwa narodowego jest czymś o wiele lepszym niż Europa. Skoro tak, nie powinniśmy się dziwić, że partie nacjonalistyczne, populistyczne i skrajnie prawicowe coraz bardziej rosną w siłę w Europie. Tymczasowe zamknięcie granic wewnętrznych byłoby permanentną reklamą wrogów Europy.

Algirdas Šemeta, komisarz europejski ds. podatków i unii celnej, zaproponował zmianę reguł pozyskiwania danych statystycznych oraz to, by dyrektorów krajowych urzędów statystycznych powoływać na zasadach niemających nic wspólnego z polityką. Według tygodnika

powinni oni decydować w sposób niezależny w sprawach dotyczących pozyskiwania, przetwarzania i publikowania statystyk, jak również w kwestiach działalności urzędów statystycznych.

Każdy kraj członkowski powinien, „na najwyższym poziomie politycznym”, zapewnić funkcjonowanie dobrych praktyk w obszarze europejskich statystyk, precyzuje Adevărul. Ten dokument zostanie podpisany przez Komisję, natomiast Eurostat będzie nadzorował realizację podjętych zobowiązań. Zapotrzebowanie na tego typu informacje wzrasta, w szczególności w związku z koniecznością koordynacji polityki gospodarczej Unii.

To zdarzenie jest ciągiem dalszym „annus horribilis” hiszpańskiej monarchii. Nakłada się na podejrzenie o korupcję, które obciąża zięcia monarchy, Iñaki Urdangarina, a także niedawny wypadek strzelecki jego najstarszego wnuka, Felipa Juana Froilána. Pomimo milczenia rządu, kręgi polityczne i media mnożą słowa ostrej krytyki, przy czym barceloński dziennik podkreśla, że ‒

nieodpowiedzialność tej królewskiej podróży była tak oczywista, w czasie gdy kraj doświadcza bardzo poważnych trudności, że nawet środowiska silnie wspierające monarchię nie mogły ukryć swojego rozczarowania.

El Periódico przypomina kluczową rolę Juana Carlosa podczas przechodzenia do ustroju demokratycznego. Ale nawet jeśli „monarchia zapewniała stabilność instytucjonalną przez trzy dziesięciolecia, [...] ta życzliwość i ten szacunek uległy osłabieniu w ciągu ostatnich lat”. Dziennik podejmuje debatę na temat sukcesji, gdyż Juan Carlos ma 74 lata, a wstąpił na tron w wieku lat 37, podczas gdy książę Felipe jest czterdziestoczterolatkiem:

To jest obiektywnie najgorszy moment, by Hiszpania uwikłała się w polemiki w sprawie monarchii [...] Ale ta sama musi się odnowić.

Tak, bowiem europejski pakt fiskalny jest podstawowym narzędziem, który ma posłużyć Niemcom i innym północnoeuropejskim krajom do wzmocnienia ochrony i mechanizmów ratunkowych strefy euro. Ale też – nie, ponieważ traktat ustala reguły, których ciągłe przestrzeganie jest prawie niemożliwe, nawet przez te kraje, które je obecnie narzucają.

Artykuł redakcyjny Expresso zawiera też dwie uwagi ‒

(...) w najlepszym przypadku przyczyni się do wzmocnienia zaangażowania i solidarności najsilniejszych krajów z tymi, które korzystają z pomocy i są najbardziej narażone na ryzyko. (...) i pokaże, że strefa euro może wspólnie przeć do przodu oraz wzmocni dyscyplinę budżetową krajów, które prawie zawsze ją ignorowały.

W innym artykule opublikowanym w tym samym tygodniku socjolog Pedro Adão e Silva ostrzega przed oczywistymi konsekwencjami traktatu ‒

Jeśli ma być on potraktowany poważnie, to najsłabiej rozwinięte kraje członkowskie zostaną pozbawione mechanizmów polityki gospodarczej umożliwiających ożywienie, gdyż w dalszym ciągu nie będą miały pożądanych instrumentów finansowych charakterystycznych dla systemu federalnego. Efekt końcowy jest taki, że tracimy suwerenność niczego w zamian nie uzyskując.

Od czasów wyborów w maju 2010 r., gdy VV uzyskała 10% głosów, partia Bárty stała się „symbolem upadku” w czeskim życiu publicznym, zauważa praski dziennik ekonomiczny. Jednakże „Vít Bárta i jego grupa nie są przyczyną zła w polityce naszego kraju, jedynie produktem systemu, który doznał w piątek wstrząsu, ale którego podstawy pozostają niezachwiane”. Paria VV jest „jednym z najdziwniejszych przykładów na tutejszej scenie politycznej” i „ich tragikomiczne, a czasami bardzo niebezpieczne metody wyróżniają się amatorską bezpośredniością”.

Hospodářské Noviny wyrażają opinię, że korupcja, z którą mają do czynienia inni czescy politycy, jest o wiele bardziej wyrafinowana i twórcza, czyli bardziej odporna na działania śledcze. „Jeśli wszyscy winni stanęliby przed sądem, to cały system polityczny uległby zapaści”, zauważa dziennik, tym niemniej dodaje, że proces Bárty jest ważnym krokiem na drodze rozwoju młodej demokracji.