-
12 października 2010
The Independent
Londyn
-
10 września 2010
Philosophie Magazine
Paryż
-
30 sierpnia 2010
Trouw
Amsterdam
-
29 lipca 2010
Gazeta Wyborcza
Warszawa
-
Jaka przyszłość Europy? / 9
12 lipca 2010
Respekt
Praga
-
Jaka przyszłość Europy? /8/
5 lipca 2010
Público
Lizbona
-
Jaka przyszłość Europy? (7)
1 lipca 2010
La Repubblica
Rzym
-
Jaka przyszłość Europy / 6
23 czerwca 2010
Corriere della Sera
Mediolan
-
Jaka przyszłość Europy? (5)
15 czerwca 2010
L'Espresso
Rzym
-
Jaka przyszłość dla Europy? / 4
28 maja 2010
Gazeta Wyborcza
Warszawa
-
Jaka przyszłość dla Europy? / 3
26 maja 2010
Die Zeit
Hamburg
-
Jaka przyszłość Europy? (2)
25 maja 2010
Der Spiegel
Hamburg
-
Jaka przyszłość Europy? (1)
21 maja 2010
Die Presse
Wiedeń
-
Kolejnemu kryzysowi zaufania, z jakim przyszło się zmagać Europie, towarzyszy podział na dwa obozy. Po jednej stronie są ci, którym marzy się powrót do projektu federalistycznego. Po drugiej – zwolennicy luźniejszej formy współpracy, proponowanej choćby przez Wielką Brytanię. Które rozwiązanie jest lepsze? Trudno powiedzieć. 
Schyłek Europy jest modnym tematem, tym bardziej nośnym, że potwierdzanym przez wskaźniki gospodarcze i demograficzne. Ale każda cywilizacja oceniana jest również przez pryzmat swoich sił twórczych – przypomina francuski intelektualista. 
Unia przeżywa kryzys gospodarczy, kłopoty polityczne i społeczne, tymczasem jej przywódcy jakoś się nie spieszą z poszukiwaniem rozwiązań. Politolog Rob de Wijk apeluje do nich o zmianę postawy i uchronienie kontynentu od upadku. 
Istotne decyzje dotyczące przyszłości UE coraz częściej zapadają nie w Komisji Europejskiej, lecz na nieformalnych spotkaniach, co pogłębia jedynie podziały istniejące w Unii, mówi filozof i znawca stosunków europejskich Marek Cichocki. 
Kryzys grecki, niemieckie rygory oszczędnościowe, nowa równowaga światowa – w ostatnich miesiącach Unia Europejska została poddana ciężkiej próbie. Ale będzie się nadal budować, tylko nieco inaczej niż dotychczas – zapewnia niemiecki dziennikarz i politolog Josef Joffe. 
Aby zaradzić ryzyku bankructwa najbardziej zadłużonych państw członkowskich, 27 krajów podjęło środki zmierzające w kierunku większej integracji – takie jak plan stabilizacyjny dla euro czy projekt zarządzania gospodarczego. Ale po raz kolejny uczyniły to, nie zasięgając opinii Europejczyków, ubolewa Público. 
Kryzys gospodarczy spowolnił, czy wręcz zahamował, zbliżenie między Europą Zachodnią a krajami dawnego bloku komunistycznego. Te ostatnie są zniechęcone do demokracji liberalnej. Dostrzegają, że wraz niepowodzeniami kapitalizmu, rozpadają się na ich oczach wartości, o które walczyły, pisze jugosłowiański intelektualista Predrag Matvejević. 
W chwili, kiedy wprowadzenie jednolitej waluty i wzmocnienie unijnych struktur wymagało prawdziwego przywództwa, Europa go nie miała. Czas, by w obliczu kryzysu euro i groźby rozdrobnienia Unii politycy stojący u steru w poszczególnych krajach ustąpili miejsca prawdziwie niezależnym europejskim władzom. 
W obliczu kryzysu rządy i obywatele ulegają pokusie zamykania się w sobie, egoizmu, nieufności wobec zagranicy. A jednak – jak podkreśla pisarz Tahar Ben Jelloun – imigranci stanowią część pejzażu europejskiego i określają europejską tożsamość w taki sam sposób, jak ich „rdzenni” współobywatele. 
Przez lata żyliśmy w politycznie poprawnej fikcji: że Niemcy i Grecja mają te same prawa. Nie możemy dłużej udawać, że duzi nie są duzi, a mali nie są mali, mówi dziennikarce Gazety Wyborczej Miładzie Jędrysik bułgarski politolog Iwan Krastew. 
Europejscy przywódcy zdają się brać przykład z niemieckiej kanclerz, tłumacząc swoją bezczynność przekonaniami własnych narodów. A tymczasem powinni wykazać się wolą polityczną, jeśli chcą się uporać z kryzysem i tchnąć życie w ideę europejską, dowodzi filozof Jurgen Habermas. 
Leon de Winter ceni Europę i jej różnorodność, lecz nie jest przekonany co do jedności kulturowej kontynentu, na którą często powołują się zwolennicy projektu Unii Europejskiej. Jego zdaniem ambitni politycy i technokraci spragnieni władzy wymagają od obywateli solidarności, która faktycznie nie istnieje i zaistnieć nie może. Dlatego nawołuje do tego, by przywrócić Europejską Wspólnotę Gospodarczą. 
Angela Merkel się odizolowuje, Nicolas Sarkozy skupia wokół siebie kraje Południa i w efekcie cała UE nie wie już, dokąd zmierza. W związku z kryzysem euro i sporami, o to, jak nań reagować, znikają zaufanie i wola współpracy, stwierdza Die Presse. 
