Euro

„Europejski Bank Centralny jest gotów do podwyższenia stóp procentowych w Europie”, obwieszcza we wstępniaku Les Echos, a robi to w dniu, w którym instytucja ta ma rzeczywiście swoją stopę podstawową podnieść o jedną czwartą procenta – do 1,25 proc.

„Po raz pierwszy od trzech lat cena pieniądza w strefie euro ma wzrosnąć. Mówimy o epokowej zmianie. Po dwóch latach wyjątkowo niskich stóp mędrcy z Frankfurtu wskazują uczestnikom gry ekonomicznej, że nadszedł już czas powrotu do normalności”, pisze François Vidal, redaktor naczelny dziennika ekonomicznego. Zadaje on sobie pytanie, czy należy się cieszyć z tego powrotu do monetarnej ortodoksji. I odpowiada na nie:

„Obydwie hipotezy ekonomiczne, które są u podstaw działania EBC mogą być kwestionowane. Po pierwsze ryzyko powrotu inflacji uważanej we Frankfurcie za zło absolutne, nie jest w pełni uzasadnione. Jeśli zwyżki cen surowców napędzają wzrost cen zachodnich gospodarek, to w żadnym wypadku nie wywołują one skutków wtórnych, to znaczy roszczeń płacowych, także w Niemczech. Ponadto, co obecnie jest sprawą najistotniejszą, nie ma żadnej pewności, że strefa euro okaże się wystarczająco wytrzymała, aby przetrwać podwyższenie kosztu podstawowej bankowego stopy procentowej oraz podwyższenia kursu euro, które z tego wyniknie. Istnieje więc niebagatelne ryzyko, że obecny cykl wzrostu stóp nie posłuży ożywieniu gospodarczemu tam, gdzie się ono już pojawia, a jednocześnie zwiększy trudności w najbardziej dotkniętych kryzysem krajach, zwłaszcza w Grecji, Irlandii i od wczoraj w Portugalii. Z wielu przyczyn decyzja EBC jest więc czymś w rodzaju zakładu – kto go wygra?”

Ale na razie jedna sprawa jest pewna, wnioskuje Les Echos:

„Jeśli EBC wykroczył znacznie poza swoje uprawnienia, aby uniknąć najgorszego, te widełki monetarnej szczodrości z powrotem się zwęziły. Odpowiedzialność za zapewnienie stabilizacji w strefie euro należy teraz do rządów poszczególnych krajów”.