„Nicolas Sarkozy i Angela Merkel, którzy po dłuższej ‘rozłące’ spotkali się wczoraj w Berlinie, starali się odbudować nadszarpnięty wizerunek francusko-niemieckiego tandemu”, stwierdza Le Figaro. Dalej dziennik tłumaczy, że po tygodniach waśni związanych z kryzysem ekonomicznym w strefie euro „konieczny był francusko-niemiecki kompromis umożliwiający w miarę skoordynowane kierowanie gospodarką europejską”. Berlin sprzeciwiał się zwłaszcza lansowanemu przez Paryż ustanowieniu „gospodarczego rządu”, gdzie przedstawicieli miałoby wyłącznie szesnaście krajów eurolandu. W końcu „Angeli Merkel udało się uzgodnić ze swoim rozmówcą”, że ekonomiczne problemy kontynentu będą rozstrzygane przez wszystkie kraje UE. W razie potrzeby, przyznała, „rada Eurogrupy będzie się mogła zbierać w gronie szesnastu krajów w celu umówienia kwestii związanych z jednolitą walutą, ale bez tworzenia żadnych nowych urzędowych struktur”. Na kilka dni przed posiedzeniem Rady Europejskiej, która ma się zebrać 17 czerwca, Niemcy i Francja zdają się brać znowu sprawy w swoje ręce. Wspólnie wzywają do wzmocnienia paktu stabilności i rozwoju oraz pragną utrzymać sankcje, takie jak pozbawienie prawa do głosowania w Radzie Europejskiej tych krajów, które nie przestrzegają zapisów paktu.
Rozbuchany sektor publiczny, wszechmocne związki zawodowe, polityka klientelistyczna… Greccy przedsiębiorcy, którzy sami nie są całkiem bez winy, mają do władz rozliczne pretensje, lista tych pretensji nie ma końca. Ale w wyniku delokalizacji firm, zaniedbania badań naukowych i ucieczki przed podatkami to oni mogą ucierpieć jako pierwsi w razie wyjścia Grecji ze strefy euro. 
Choć Estończycy uważają się za naród podłączony do sieci, to statystyki pokazują, że tylko jedna trzecia ludności ma konto w słynnym serwisie społecznościowym. Bo życie prywatne nie powinno być na pokaz, uważają ci pozostali. 
Przywódca Koalicji Radykalnej Lewicy to nowa nadzieja greckiej polityki. Manewrując zręcznie między pragmatyzmem a retoryką walki klas, sieje on niepokój w Berlinie – i to nie tylko wśród zwolenników merkelowskiej polityki zaciskania pasa.