Sylwetka
-
Rumunia
Raed Arafat, oburzony mimo woli
18 stycznia 2012Qmagazine Bukareszt -
Naddniestrze
Oszukańcze głosowanie w Tyraspolu
9 grudnia 2011România libera Bukareszt -
Sylwetka
Jürgen Habermas, ostatni Europejczyk
2 grudnia 201113Der Spiegel Hamburg -
Europejczyk Tygodnia
Guido Strack – w pojedynkę przeciw Brukseli
6 października 201110Süddeutsche Zeitung Monachium -
29 września 2011The Independent Londyn
-
Sylwetka
Energia, ale nie nuklearna
2 maja 20112VoxPublica.ro Bukareszt -
Literatura
Paolo Rumiz – dusza bez granic
22 kwietnia 20111 -
Sylwetka
Super-Mario szefem EBC?
8 kwietnia 20113Der Spiegel Hamburg -
Skrajna prawica
Timo Soini, prawdziwy Fin, fałszywy dobrodziej
10 marca 2011Fokus Sztokholm -
Literatura
Oburzajmy się na siebie wzajemnie
7 stycznia 2011Libération Paryż -
Europejczyk tygodnia
Jak przetrwałem dobre czasy
24 listopada 20101The Times Londyn -
Europejka tygodnia
Zagadkowa Księżniczka Hidżab
12 listopada 2010The Guardian Londyn -
Europejczyk tygodnia
Bruno Ganz, aktor totalny
8 października 2010România libera Bukareszt -
Romowie
Sarkozy ma rację
6 września 201019The Independent Londyn -
26 sierpnia 2010Sega Sofia
-
Europejczyk tygodnia
Béla Bugár, budowniczy mostów
29 czerwca 2010Respekt Praga -
Piłka nożna
Mundial lekiem na całe zło
11 czerwca 20103ABC Madryt -
Europejczyk tygodnia
Neo, łotewski mściciel z cyberprzestrzeni
21 maja 2010Süddeutsche Zeitung Monachium -
Europejczyk tygodnia
Ahmet Davutoglu, na skrzyżowaniu dwóch światów
14 maja 2010Adevarul Bukareszt -
Europejczyk tygodnia
Antonio Presti: Artysta-wizjoner
23 kwietnia 2010El País Madryt -
Europejka tygodnia
Necla Kelek, upojenie wolnością
16 kwietnia 2010Der Spiegel Hamburg -
Europejczyk tygodnia
Sędzia Baltasar Garzón na ławie oskarżonych
9 kwietnia 20102El País Madryt -
Europejczyk tygodnia
Iveta Radičová, feniks z Bratysławy
2 kwietnia 20102Respekt Praga -
Europejka tygodnia
Miriam Meckel, życie po wypaleniu
19 marca 20101Frankfurter Allgemeine Zeitung Frankfurt -
Europejka tygodnia
Florence Aubenas, kryzys widziany od środka
26 lutego 2010Le Monde Paryż -
Europejka tygodnia
Agata Buzek: Narodziny gwiazdy
19 lutego 2010Polska The Times Warszawa -
Europejka tygodnia
Helene Hegemann, sztuka kopiuj-wklej
11 lutego 20104Berliner Zeitung Berlin -
Europejka tygodnia
Obrończyni prostytutek
3 lutego 2010Adevarul Bukareszt -
Europejczyk tygodnia
Eric Cantona: artysta w skórze piłkarza
26 stycznia 2010Le Monde Paryż
Protestując przeciw prywatyzacji służby zdrowia, ten lekarz pochodzenia palestyńskiego zainspirował rewoltę przeciw polityce zaciskania pasa, która wstrząsnęła Bukaresztem. 
Separatystyczny region Mołdawii wybiera 11 grudnia swojego prezydenta. To głosowanie wpisuje się w dziwne przetargi pomiędzy jego rosyjskim protektorem a Niemcami, mające na celu uregulowanie zamrożonego od dwudziestu lat konfliktu. 
Jürgen Habermas ma już tego po dziurki w nosie. Dlatego ostatnimi czasy chwyta się każdego sposobu, aby zwrócić uwagę opinii publicznej na coś, co nazywa upadkiem idei europejskiej. Filozof wciąż liczy, że uda mu się ocalić Europę – obronić ją przed nieudolnymi politykami i złowrogimi siłami rynku. 
Guido Strack chciał sprawiedliwości. W jej imię zaryzykował wszystko – i przegrał. Stracił rodzinę, pracę i zdrowie. Jeszcze dziesięć lat temu był ambitnym urzędnikiem w Komisji Europejskiej. Jego kariera rozwijała się pomyślnie, dopóki nie zwrócił uwagi na nieprawidłowości w miejscu zatrudnienia. 
Martin McGuinness, kandydat na prezydenta Irlandii wysunięty przez Sinn Fein, przeszedł bardzo długą drogę. Zaczynał przecież od mozolnego upewniania radykałów, że IRA nigdy nie zrezygnuje z przemocy i o niepodległość zawsze będzie walczyć z bronią w ręce. 
Niemka Ursula Sladeck, założycielka jednej z pierwszych kooperatyw produkujących energię odnawialną, otrzymała ostatnio w Stanach Zjednoczonych prestiżową nagrodę Goldmanów w dziedzinie ochrony środowiska. 
Podróżnik, pisarz i dziennikarz, Włoch bałkański i w jakoś tam słowiański. Paolo Rumiz jest wszystkim tym po trosze. Był świadkiem wydarzeń, które wstrząsały Europą i w swojej książce opisał je jak osobiste przeżycie. 
Axel Weber wycofał się na własne życzenie, ze startu zrezygnował też kandydat z Finlandii. W wyścigu o prezesurę w Europejskim Banku Centralnym, którą do końca roku sprawuje Jean-Claude Trichet, ostał się tylko Włoch Mario Draghi. Czyżby to właśnie jemu – reprezentantowi kraju zadłużonego po uszy – miałoby przypaść zadanie ratowania euro? 
Do wyborów zostały dwa miesiące, a w sondażach rośnie poparcie dla populistycznego lidera, przeciwnika imigracji i członkostwa w Unii. Cóż z tego, że sprawia wrażenie sympatycznego, skoro stawia pod znakiem zapytania system polityczny swego kraju. 
Sprzedano już ponad 500 000 egzemplarzy książki „Indignez-vous !” (Oburzajcie się!) Stéphane’a Hessela. Dziewięćdziesięciotrzyletni filozof, podczas II wojny światowej uczestnik ruchu oporu, wzywa do społecznego i politycznego zaangażowania, by dać wyraz uczuciom, jakie wzbudza niesprawiedliwość. 
Gdy Irlandia przeżywała swój wielki boom, pisarz Julian Gough ledwo wiązał koniec z końcem. Teraz mieszka w Berlinie i opowiada o tym, jak w czasach dobrobytu, kiedy inni dali się ponieść gorączce na rynku nieruchomości, pozostawał sceptyczny. On był wtedy biedakiem, dziś oni są bankrutami. 
W samym środku gorących i zaciekłych dyskusji o narodowej tożsamości i zakazach noszenia burek, francuska artystka graffiti Księżniczka Hidżab zamalowuje plakaty i reklamy z modą we francuskim metrze. Swoich fanów ma już na całym świecie. Kim „ona” jest? Czy jest rzeczywiście kobietą? A zresztą, jakie to ma znaczenie? 
Europejska Akademia Filmowa wyróżnia corocznie jednego z ludzi kina nagrodą za całokształt twórczości. W tym roku laureatem został Szwajcar Bruno Ganz. 
Czy francuscy podatnicy powinni płacić za szkoły, świadczenia i szkolenia, aby rodziny Romów osiągnęły minimalny poziom życia akceptowany we Francji? 
„Humanitarna” repatriacja kilkuset Romów, zwłaszcza z Francji do Rumunii i Bułgarii, jest posunięciem cynicznym i demagogicznym – ocenia bułgarski komentator Svetoslav Terziev. Co więcej, nie rozwiązuje problemu ich integracji. 
Założyciel pierwszej na Słowacji partii dwuetnicznej jest z pochodzenia Węgrem i stara się złagodzić coraz bardziej napięte stosunki między dwoma wspólnotami; nikt przed nim tego nie próbował. Jego sukces w ostatnich wyborach dobrze wróży sprawie stabilizacji w Europie Środkowej. 
Piłkarskie mistrzostwa świata, które rozpoczynają się 11 czerwca, są czymś o wiele więcej, niż tylko sportową imprezą. Mundial stał się zjawiskiem socjologicznym nakazującym zapominać o tym, co niesie ze sobą rzeczywistość. Przykład tego znajdujemy w Hiszpanii, kraj to co prawda zagrożony, ale na boisku jest faworytem. 
Przez wiele miesięcy Łotwa miała swojego dobrego ducha. Był nim Ilmars Poikans, który, ukrywszy się pod pseudonimem „Neo”, włamał się do rządowych baz danych i pokazał rodakom, jak elita kraju nabijała sobie kabzę w czasach kryzysu. 
Czy Turcja zdoła pogodzić orientację europejską z aktywnością w świecie muzułmańskim? Odpowiedź na to pytanie zależy w znacznej mierze od ministra spraw zagranicznych tego kraju, naukowca z nurtu neoosmańskiego, którego wpływy nieustannie rosną. 
W ciągu minionych trzydziestu lat ten sycylijski przedsiębiorca zainwestował niemałą część swojej fortuny w projekty artystyczne. Igrając z konwencjami, przeciwstawiając się korupcji i cosa nostrze, chce on za pośrednictwem sztuki „pomóc obywatelom szanować rodzinne strony” i „odnaleźć własną tożsamość”. 
Niemka tureckiego pochodzenia Necla Kelek z całych sił walczy o demokrację. Atakując islam, ściągnęła na siebie gromy ze strony niektórych niemieckich intelektualistów, którzy są zainteresowani miejscem religii muzułmańskiej w społeczeństwie, zwłaszcza po wprowadzeniu zakazu budowy minaretów w Szwajcarii. Tygodnik Der Spiegel zastanawia się, dlaczego poglądy tej eseistki budzą tyle kontrowersji. 
Sławę przyniosło mu postawienie w stan oskarżenia Pinocheta. Dziś hiszpański sędzia Baltasar Garzón sam oczekuje na proces przed Sądem Najwyższym za nadużycia władzy podczas dochodzeń w sprawie zbrodni dyktatury Franco. „Bohater czy megaloman?" – zastanawia się madrycki dziennik El País. 
To pierwsza kobieta, której udało się wejść do wysokich sfer środkowoeuropejskiej polityki – poprzez swój styl i postawę wyróżnia się na tle bardzo zdominowanego przez mężczyzn, by nie powiedzieć, że nieco samczego świata słowackich spraw publicznych. Według tygodnika Respekt 12 czerwca może ona nawet zostać nowym premierem kraju, reprezentującym SDKÚ, Słowacką Unię Chrześcijańską i Demokratyczną. 
Miriam Meckel cieszyła się uznaniem jako profesor uniwersytetu, dziennikarka i specjalistka od politycznego PR, a w rodzinnych Niemczech uważana była za symbol zawodowego sukcesu ‒ wszystko do czasu załamania nerwowego. Książka, w której opisała swoje doświadczenia, stała się w jej kraju bestsellerem i zainicjowała debatę na temat etyki pracy oraz ciągłej presji osiągania sukcesów. 
Dziennikarka Florence Aubenas, kiedyś zakładniczka w Iraku, na pół roku weszła między robotników, poznała świat, w którym nikt nie jest pewien jutra. I opisała to w książce; o przedstawionej tam rzeczywistości większość Europejczyków nie ma pojęcia. 
Agatę Buzek można już śmiało zaliczyć do aktorów światowego formatu, po tym jak jury 60. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie przyznało jej laur Shooting Star. Aktorstwo to tylko jedna z wielu twarzy utalentowanej Polki. 
Oto nowa gwiazda niemieckiej literatury. W wieku siedemnastu lat Helene Hegemann oczarowała krytykę powieścią na temat młodzieży nieznającej ograniczeń i pozbawionej punktów odniesienia. Problem w tym, że całe ustępy tego dzieła to plagiat. Ale ona wcale się tego nie wypiera i mówi przy okazji o odmiennych stanach świadomości. 
Uratowała 420 kobiet od wymuszonej prostytucji. Została wybrana „Europejką Roku 2010” przez Reader’s Digest. Iana Matei, bo o niej mowa, prowadzi ośrodek, w którym ofiary handlu żywym towarem mogą znaleźć schronienie i odzyskać równowagę psychiczną. 
Zagrawszy samego siebie w filmie „Looking for Eric” Kena Loacha, była gwiazda Manchesteru United przygotowuje się obecnie do głównej roli w dużej paryskiej produkcji teatralnej. Le Monde przedstawia portret legendarnego piłkarza, który odnalazł nowe powołanie – wrażliwego i zaangażowanego artysty.