Włochy
-
USA–EU
Obama chwali premiera Włoch
9 lutego 20121PresseuropLa Stampa -
7 lutego 2012
-
Włochy
Niemcy, wyluzujcie!
30 stycznia 201223Die Zeit Hamburg -
Włochy
Wybiła godzina liberalizacji
26 stycznia 201221Il Fatto Quotidiano Rzym -
17 stycznia 2012La Libre Belgique Bruksela
-
Kryzys w strefie euro
Draghi bije na alarm
17 stycznia 20124PresseuropIl Sole-24 Ore -
Kryzys w strefie euro
Francja w drugiej lidze
16 stycznia 201211Le Monde Paryż -
13 stycznia 2012L'Espresso Rzym
-
Od redakcji
Trójkąt małżeński
13 stycznia 20129Presseurop -
Kryzys w strefie euro
Włochy wchodzą do gry
12 stycznia 201255PresseuropDer Spiegel, Frankfurter Allgemeine Zeitung, La Repubblica & 2 inne -
10 stycznia 20123PresseuropPresseurop
-
29 grudnia 20114El Mundo Madryt
-
Włochy
Monti przedstawia rachunki
5 grudnia 20111PresseuropLa Repubblica -
29 listopada 2011The Sunday Business Post Dublin
-
Kryzys zadłużenia
Patriotyzm drobnych ciułaczy
29 listopada 20114PresseuropPresseurop -
Przegląd prasy
Euro na zakręcie
28 listopada 201115Presseurop -
Od redakcji
Para „Merkozy” nie jest już sama
25 listopada 20113Presseurop -
Kto się boi Niemiec (5)
Grunt to rodzinka
25 listopada 201119Die Zeit Hamburg -
Unia Europejska
Rewolucja odgórna
23 listopada 20115Libération Paryż -
Kto się boi Niemiec? (3)
My, technokraci, z Goethem pod pachą
23 listopada 201115Der Spiegel Hamburg -
Kto się boi Niemiec? (2)
Syndrom Kaudera
22 listopada 201110Berliner Zeitung Berlin -
18 listopada 2011PresseuropCorriere della Sera
-
Debata
W obronie technokratów
17 listopada 201110The Guardian Londyn -
Unia Europejska
Goldman Sachs – bank, który chce dla nas dobrze
16 listopada 201115Le Monde Paryż -
Kryzys euro
Grupa frankfurcka – europejskie komando
16 listopada 201111The Spectator Londyn -
15 listopada 201110Financial Times Londyn
-
14 listopada 2011Le Monde Paryż
-
Od redakcji
Przełamać zaklęty krąg
11 listopada 20112Presseurop -
Kryzys zadłużenia
Europa przeciwko ludziom?
11 listopada 201123The Economist Londyn -
Kryzys zadłużenia
Grecja i Włochy, zbieżność losów
11 listopada 20115Eleftherotypia Ateny -
10 listopada 2011La Repubblica Rzym
-
10 listopada 20114La Stampa Turyn
-
9 listopada 2011The Daily Telegraph Londyn
-
8 listopada 2011De Groene Amsterdammer Amsterdam
-
8 listopada 20111Süddeutsche Zeitung Monachium
-
Kryzys strefy euro
Skok w pustkę
8 listopada 20116La Stampa Turyn -
Od redakcji
TINA za sterami
4 listopada 20112Presseurop -
4 listopada 20112PresseuropLa Repubblica
-
31 października 2011La Repubblica Rzym
-
Kryzys strefy euro
Zapomnieli o rozwoju
28 października 20114Les Echos Paryż -
27 października 2011The Guardian Londyn
-
Szczyt UE
Berlusconi ułatwia zwalnianie z pracy
27 października 20112PresseuropLa Stampa -
26 października 2011PresseuropCorriere della Sera
-
25 października 2011De Groene Amsterdammer Amsterdam
-
Włochy
Wyśmiać Sarkozy’ego
25 października 20112PresseuropIl Giornale -
Szczyt UE
Włochy – doskonały kozioł ofiarny
24 października 20117Corriere della Sera Mediolan -
Przegląd prasy
Ostatnia szarża agencji ratingowych
19 października 201116Presseurop -
Oburzeni
Wykształceni, biedni, zbuntowani
17 października 20114PresseuropFrankfurter Rundschau -
Imigracja
Europejczycy zwijają manatki
14 października 20113Adevarul Bukareszt -
Włochy
Między prawdą a kłamstwem
6 października 2011The Guardian Londyn
Długi czas stosunek Włochów do Niemców był ambiwalentny. Południowcy wytykali im przemądrzałość, ale zarazem szanowali ich tak, jak się szanuje szkolnych prymusów. Wszystko zmieniło się z chwilą objęcia obowiązków premiera Włoch przez Mario Montiego. Teraz Berlin będzie musiał przyzwyczaić się do moralizatorskiego tonu z Rzymu. 
Po zaciskaniu pasa przyszedł czas na liberalizację. Mario Monti zainicjował „Fazę numer dwa” swojego programu wyjścia z kryzysu – szeroko zakrojony plan wprowadzenia konkurencji w chronionych branżach i zawodach, co dotyczy na przykład taksówkarzy albo kierowców ciężarówek. Jest to mile widziana zmiana, ale niepozbawiona ryzyka, ostrzega ekonomista. 
Obniżając 13 stycznia ocenę wiarygodności finansowej Francji, agencja Standard & Poor’s uderzyła podwójnie – jej werdykt zwiększył presję rynków wywieraną na Nicolasa Sarkozy’ego i determinację jego konkurentów do fotela prezydenckiego oraz, jak nigdy dotąd, podzielił Europę na Północ i Południe. 
Po prezydencie Francji Nicolasie Sarkozym, był w Berlinie był 9 stycznia, przyszła kolej na włoskiego premiera. Będzie on rozmawiał 11 stycznia z Angelą Merkel o ratowaniu strefy euro. Mario Monti, szukający uznania dla poczynionych przez rząd, na którego czele stoi, starań oraz chcący odbudować zaufanie do swojego kraju, uzyskał wsparcie niemieckiej kanclerz.
Ercolano (Herkulanum) na południu Włoch jako pierwsze odmówiło płacenia haraczu mafii. W obronie odzyskanej w ten sposób wolności zjednoczyli się burmistrz miasteczka oraz miejscowi sklepikarze. 
Notowania wszystkich krajów europejskich są zagrożone, ostrzegła 28 listopada agencja Moody’s. Zrobiła to w chwili, gdy Włochy znajdują się pod silną presją rynków i pojawiają się kolejne propozycje rozwiązania kryzysu. Europejska prasa obawia się, że może być na to za późno. 
Surowi rodzice, czarne owce i nie zawsze prosta miłość – taka jest rodzina europejskich krajów. A według dziennikarza Die Zeit, który ją opisuje, powinna ona bronić swojego dziedzictwa solidarności. 
Polityczne przemiany w Grecji, Hiszpanii i we Włoszech są dowodem na to, że europejscy przywódcy naruszają równowagę między państwem a społeczeństwem, ekonomią a polityką. I nie wiadomo tylko, gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla obywateli, uważa francuski filozof Etienne Balibar. 
Na pytanie, co tak naprawdę oznacza przywództwo Niemiec w Unii Europejskiej, brak jasnej odpowiedzi. A już na pewno nie znają jej sami Niemcy. Publicysta tygodnika Der Spiegel stara się wyjaśnić tę zagadkę, do czego przydały mu się dwie książki. Pierwsza naprowadza go na trop zaginionej duszy, dzięki drugiej odkrywa geniusz tego kraju. 
„Europa przemawia głosem Niemiec!”, cieszy się niemiecki deputowany Volker Kauder. Strzeżcie się pychy, radzi Berliner Zeitung. Nie tak powinna wyglądać federacja wolnych demokracji. 
Objęcie stanowisk szefów rządów przez Lukasa Papademosa w Grecji i Mario Montiego we Włoszech, dwie osobistości spoza świata polityki, spowodowało falę komentarzy. Ale należy dostrzec i to, że w Europie eksperci często przyczyniali się do rozwiązywania głębokich kryzysów, zwraca uwagę dziennikarz Guardiana. 
Mario Monti, Lukas Papademos i Mario Draghi mają jedną rzecz wspólną. Każdy z nich pracował dla amerykańskiego banku inwestycyjnego. I nie jest to wynik przypadku, ale rezultat strategii wpływów, która ma jednak swoje granice. 
Mała grupka niewybieralnych unijnych urzędników, skupionych wokół Angeli Merkel i Nicolasa Sarkozy'ego, otrzymała zadanie zarządzania strefą euro i odsuwania od władzy nieposłusznych przywódców, pisze konserwatywny brytyjski tygodnik The Spectator. 
Pojawienie się technokratycznych rządów w Grecji i we Włoszech może i uspokoi rozedrgane rynki, ale też grozi wzmocnieniem partii populistycznych, które wytykają Unii Europejskiej niedostatek demokracji, twierdzi Gideon Rachman. 
Wysiłki na rzecz ratowania euro nie mogą w nieskończoność iść pod prąd opinii publicznej, pisze Charlemagne w The Economist.
Zarówno w Atenach, jak i w Rzymie, kryzys zmiótł przywódców wyłonionych w wyborach, a w ich miejsce wyniósł do władzy technokratów, których głównym zadaniem jest to, czego nie mogli dokonać ich poprzednicy – wdrożenie planów oszczędnościowych wymaganych przez Brukselę i rynki finansowe. 
Niepewność, jaka zapanowała po zapowiedzianej – ale jeszcze niezłożonej – dymisji Silvio Berlusconiego, przywołała widmo niewypłacalności Włoch, które pociągnęłyby za sobą na dno całą strefę euro. Jedynym rozwiązaniem, zarysowanym wczoraj przez prezydenta tego kraju, wydaje się być szybkie utworzenie rządu jedności narodowej pod kierownictwem byłego europejskiego komisarza, pisze La Stampa. 
Europejski Fundusz Stabilności Finansowej miał uratować jednolitą walutę. Ale inwestorzy omijają z daleka ten złożony i niepewny instrument finansowy, którego słabości próbują ukryć politycy. 
Presja rynków i naciski ze strony europejskich partnerów zdają się właśnie przełamywać zawziętość Silvio Berlusconiego, z jaką usiłuje ten utrzymać się u władzy. Choć zawziętość ta była dla kraju kosztowna, to samo jego zejście ze sceny nie wystarczy, aby zażegnać kryzys wiarygodności oraz spójności społecznej i politycznej we Włoszech. 
Ażeby chronić śródziemnomorską faunę, w 2002 r. Unia Europejska zabroniła stosowania pławnic, a rybakom wynagrodziła straty. Ale dla wielu z nich połowy tuńczyków i mieczników są dużo bardziej opłacalne. Obchodzą więc oni zakaz, w czym pomaga im mafia. 
Porozumienie osiągnięte przez siedemnaście krajów strefy euro pomija kluczową sprawę, jaką jest wzrost gospodarczy. Dwa problemy więc nadal nie są rozwiązane: brak wspólnej polityki makroekonomicznej i zróżnicowanie poziomu rozwoju krajów członkowskich. 
Podczas szczytu Rady Europejskiej 23 października Niemcy i Francja powystawiały dobre i złe cenzurki tym spośród swoich partnerów ze strefy euro, którzy zmagają się z trudnościami, w szczególności Włochom. Jeśli krytyka bezczynności rządu Berlusconiego jest uzasadniona, to przecież nie tylko Rzymowi można zarzucać powolność – obecny kryzys jest również spowodowany opieszałością, i to od samego jego początku, Berlina i Paryża, uważa Corriere della Sera. 
Na kilka dni przed „decydującym”, jak się zdaje, dla strefy euro szczytem agencje ratingowe obniżyły notowania lub zagroziły obniżeniem notowań wiarygodności kredytowej Hiszpanii i Francji oraz banków włoskich. Czy to ostatni szturm w sytuacji, gdy Bruksela próbuje reagować?, zastanawia się europejska prasa.
Europejczyków, których kryzys zmusza do emigracji, jest coraz więcej. Dla młodych ludzi z krajów śródziemnomorskich, jak również ich rówieśników z Europy Wschodniej, zbawienie znajduje się na północy kontynentu. 
Proces Amandy Knox uwypukla jedną z wielu wad włoskiego wymiaru sprawiedliwości – tamtejsze sądy nigdy nie wydają niepodważalnych wyroków. - 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- następna ›
- ostatnia »