Als de 27 Europese lidstaten unaniem instemmen, dan vinden de Europese verkiezingen niet in juni 2014 plaats, maar worden ze – afhankelijk van de landen – gehouden tussen 22 en 25 mei 2014.

Gisteren stemde het Europees Parlement in de verkiezingen met een maand te vervroegen, omdat “men vermoedt dat de opkomst in mei hoger zal zijn dan in de vakantiemaand juni”, legt De Morgen uit.

Hierdoor, voegt de Vlaamse krant toe, zullen de verkiezingen in België ook een maand eerder plaatsvinden, “de zesde staatshervorming bepaalt immers dat de Europese, regionale en federale stembusslagen voortaan samenvallen”. België is een van de weinige lidstaten waar sprake is van Europese stemplicht.

“De Europese leiders willen het Verdrag van Lissabon uithollen”, schrijft Der Spiegel op zijn website. Volgens diplomatieke bronnen die het bald citeert, zouden de 27 regeringsleiders hebben besloten om het huidig aantal Europees Commissarissen te behouden. Volgens het Verdrag van Lissabon zou het aantal echter moeten worden verlaagd. Momenteel heeft elke EU-lidstaat het recht een Europees Commissaris aan te wijzen. De regeringsleiders willen dit recht in de wet vastleggen voor de aankomende Commissie die na de Europese verkiezingen van 2014 zal worden aangesteld. Het besluit zal op 22 mei worden aangekondigd na de Europese Raad, voorspelt Der Spiegel. Het moet unaniem worden aangenomen, maar geen enkel land heeft aangegeven tegen te zijn:

Als het aantal commissarissen wordt beperkt tot 19, zouden bepaalde EU-lidstaten gedurende een hele ambtsperiode afwezig zijn van de Europese Commissie.

“Elke commissaris kost ongeveer 1,5 à 2 miljoen euro per jaar”, merkt Der Spiegel op. Gezien de bezuinigingen die overal worden gehouden, “zal het moeilijk worden om dit besluit vanuit financieel oogpunt door de belastingbetalers te laten accepteren”.

Via zijn woordvoerder heeft de voorzitter van de Europese Commissie, José Manuel Barroso, laten weten de beschuldigingen van twee Europarlementariërs te verwerpen. Volgens hen had Barroso de voormalige eurocommissaris voor Gezondheid, John Dalli, gedwongen op te stappen zonder de resultaten af te wachten van het onderzoek dat het Europees bureau voor fraudebestrijding (OLAF) had ingesteld naar Dalli nadat hij in opspraak was geraakt vanwege een corruptiezaak.

De woordvoerder verklaarde dat Barroso het ontslag van Dalli had geëist omdat hij vond dat “zijn positie politiek onhoudbaar was geworden”.

Dalli werd ervan beschuldigd ervan op de hoogte te zijn geweest dat zijn zakenpartner Silvio Zammit aan een Zweedse tabakslobby geld had gevraagd in ruil voor een gunst van de voormalige eurocommissaris.

Times of Malta licht toe:

Naar aanleiding van het onderzoek van de OLAF wordt Zammit juridisch vervolgd voor fraude en machtsmisbruik.

“De nieuwe zieke man van Europa: de Europese Unie”. Zo luidt de titel van het onderzoek van het Pew Research Center, een Amerikaans instituut dat ieder jaar een vergelijkend onderzoek uitvoert naar de publieke opinie in zo´n veertig landen. Het onderzoek over Europa is in maart van dit jaar gehouden onder ruim 7.600 personen in acht EU-landen (Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Polen, Tsjechië, Spanje, Italië en Griekenland).

De uitkomst ervan weerspiegelt volgens Libération een "vervlogen liefdesgeschiedenis" tussen Europa en zijn burgers: “Vergeleken met 2012 is de steun voor de EU in 2013 gekelderd van gemiddeld 60 naar 45 procent." Deze scherpe daling leidt tot de conclusie dat "de populariteit van de Europese Unie in de meeste Europese landen op zijn laagste niveau is [...]”.

In het hoofdredactioneel commentaar tempert het Franse dagblad deze conclusie enigszins door te stellen dat er “ondanks deze sombere resultaten […] nog genoeg redenen zijn om in de stevigheid van het Europese bouwwerk te blijven geloven”.

Paradoxaal genoeg blijken de Europeanen erg gehecht te zijn aan de euro. [...] Ongeveer 63 procent van de Franse respondenten is vóór het aanhouden van de Europese munt, die ook massale steun krijgt van 69 procent van de Grieken, 67 procent van de Spanjaarden, 64 procent van de Italianen en 66 procent van de Duitsers.

“Duitsers onderscheiden zich door hun rotsvaste vertrouwen in Europa”, aldus Libération, aangezien 60 procent van de Duitse bevolking zich voorstander van de EU noemt.

Dit steekt scherp af tegen de bitterheid van de Fransen: nu slechts 41 procent van de Franse bevolking voorstander is van de EU, is dit “de eerste keer [dat] de stellingname van de Fransen overeenkomsten vertoont met die van de Grieken”, verklaart Bruce Stokes, een van de opstellers van het onderzoek.

In Duitsland constateert Die Welt dat het onderzoek vooral aantoont dat “de kloof tussen Frankrijk en Duitsland dieper wordt als het gaat om de publieke opinie over de EU”. De krant voegt daar nog aan toe:

De Fransen hebben minder vertrouwen in de instellingen van de Europese Unie dan de Italianen en de Spanjaarden. [...] Zowel in Frankrijk als in de Zuid-Europese crisislanden daalde het vertrouwen in de eigen regering. Daar staat tegenover dat bondskanselier Angela Merkel wél een positief imago heeft. In tegenstelling tot de scherpe kritiek die veel EU-lidstaten op haar bezuinigingsplannen uiten, vindt 74 procent van de ondervraagde Duitsers dat Merkel de crisis goed aanpakt.

De Europarlementariërs José Bové en Bart Staes hebben gisteren tijdens een persconferentie in Valletta (Malta) het rapport gepresenteerd van de commissie van toezicht over het onderzoek van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding OLAF naar de voormalige Eurocommissaris voor Gezondheid, John Dalli.

Het was op basis van dit OLAF-onderzoek dat Commissievoorzitter José Manuel Barroso Dalli in oktober vorig jaar had gedwongen zijn ontslag te nemen.

Het rapport, gisteren gepubliceerd door nieuwswebsite Malta Today, stelt vragen bij sommige methoden die OLAF tijdens het onderzoek heeft gehanteerd.

Het idee van de EU als “waakhond voor democratie” is “een gotspe”, schrijft de Nederlandse politicoloog Alfred Pijpers in De Volkskrant.

Hij verwijst naar het voorstel dat Duitsland, Finland, Denemarken en Nederland begin maart hadden gedaan om de EU nieuwe instrumenten te geven om democratische misstanden tegen te gaan, zoals in Hongarije. Op 22 april werd het voorstel gesteund door een meerderheid bij de Raad van Europese ministers van Buitenlandse Zaken in Luxemburg. "Op een aarzelende Tsjechische minister na, verzochten alle bewindslieden de Europese Commissie het idee op korte termijn uit te werken”, zo valt te lezen in De Volkskrant van 24 april.

De Volkskrant legt uit dat de Europese Unie momenteel weinig middelen heeft om slecht functionerende democratieën op het rechte pad te krijgen:

Het enige wapen dat de Commissie kan inzetten is tegelijk het ultieme: schorsing van de stemrechten [in de Raad] en subsidies van de gewraakte lidstaat. Omdat deze ‘nucleaire optie’ de hele EU afschrikt, zoeken [de lidstaten] naar wat minder vergaande sancties [zoals] aanbevelingen met oplopende sancties zoals boetes.

Pijpers is van mening dat de eurocrisis wordt ten onrechte wordt gebruikt om steeds meer bevoegdheden over te hevelen naar Europees niveau. Het zou beter zijn om slechte democratieën de EU te laten verlaten:

De eurocrisis wordt door overijverige politici en eurocommissarissen aangegrepen om, naar analogie van het steeds sterker wordende Europesebegrotingstoezicht, allerlei nationale instanties onder Brusselse controle te krijgen. [...]In plaats van een algemeen toezicht te creëren, kun je veel beter (desnoods via een verdragswijziging] proberen om een land dat zich hopeloos misdraagt uit de Unie te knikkeren.

Het was een “debuut zonder minderwaardigheidscomplex”, schrijft La Stampa na de eerste diplomatieke trip van Letta in Europa. Op 29 april werd de Italiaanse premier beëdigd, op 30 april was hij op bezoek bij bondskanselier Angela Merkel en op 1 mei bij zowel president François Hollande als Europees Commissarisvoorzitter José Manuel Barroso.

Hij moest “wel gaan kennismaken in Berlijn en Parijs, omdat daar over het lot van Italië wordt beslist, veel meer dan sommige mensen denken”. Ondanks zijn leeftijd – Letta is pas 46 – “stond hij binnen een paar uur al in de schoenen van een regeringsleider”, schrijft het dagblad. Toch zal het hem nog heel wat meer moeite kosten om het Europese vertrouwen te winnen schrijft de krant in een hoofdartikel:

De snelle diplomatieke tournée van Letta was "een goed idee”, schrijft Il Sole 24 Ore, niet alleen om “de politieke opvattingen van Italië op het Europese toneel” te onderstrepen, maar ook om zijn positie te verstevigen ten aanzien van de geschillen – hoofdzakelijk wat betreft de terugbetaling van onroerendgoedbelasting waar PDL-leider Silvio Berlusconi om had gevraagd – waardoor de brede coalitie die zijn regering steunt nu al aan het wankelen wordt gebracht. De krant schrijft verder over Letta:

Aan Duitse zijde beschrijft Die Zeit Letta als een "slimme jongen" die de "glimlachende charmeur" Berlusconi en de "beleefde professor" Monti opvolgt.

Het idee van een alliantie met de Franse president Hollande, om "een versoepeling na te streven van het stabiliteitspact [...] en van de doelstellingen voor het begrotingstekort”, vindt Der Standard “volstrekt overdreven”. De Oostenrijkse krant schrijft:

De Europese reis van Enrico Letta is uiteindelijk niet meer dan een “vrome bedevaart”, schrijft ABC’s columnist Alfonso Rojo.

Door eerst een bezoek te brengen aan Berlijn liet de nieuwe Italiaanse premier simpelweg zien dat hij wel weet wie de touwtjes in de EU in handen heeft:

De vermoedelijke corruptie-affaire die de vroegere Euro-commissaris voor de Gezondheid en de Consumentenbescherming John Dalli het hoofd heeft gekost, begint zich te keren tegen het Europees bureau voor fraudebestrijding OLAF, dat een onderzoek naar deze zaak had ingesteld.

De Times of Malta merkt op dat het onderzoek naar OLAF in gang is gezet door de toezichtscommissie. Het rapport van dat commissie, dat de Times of Malta korte tijd heeft mogen inzien, “wordt bewaard in een brandkast van het Europees Parlement". Het heeft er alle schijn van dat “het personeel van OLAF tijdens de ondervraging van Zammit [zakenpartner van Dalli, red.] illegaal heeft gehandeld” en dat “OLAF zijn boekje te buiten is gegaan”, bijvoorbeeld “door bij de autoriteiten van Malta de opnames op te vragen van de gesprekken met de verdachten”.

Het dossier van OLAF tegen Dalli “berust op telefoongesprekken”, zo meldt het dagblad op 29 april op zijn voorpagina. De krant verklaart dat “het overtuigend bewijs” voor de aantijgingen over beïnvloeding, zoals OLAF die tegen Dalli heeft geformuleerd, onder meer berust op een reeks telefoongesprekken tussen de zakenman Silvio Zammit en zijn medewerker Gayle Kimberley, “onmiddellijk voorafgaand aan, na of op de dag waarop belangrijke ontmoetingen hebben plaatsgevonden”, en op “onsamenhangendheden tussen dat wat Dalli tegen de onderzoekers heeft gezegd en de feiten die zij hebben blootgelegd”.

Dalli moest in oktober vorig jaar aftreden, nadat OLAF had ontdekt dat Zammit aan een Zweedse tabaksfabrikant had voorgesteld een goed woordje te doen bij de commissaris in ruil voor een flinke som geld.

Maar volgens de Times of Malta bevat het rapport van OLAF over het onderzoek, dat gisteren deels werd gepubliceerd door Malta Today:

geen sluitend bewijs waaruit blijkt dat de vroegere Eurocommissaris op de hoogte was van de steekpenningen die vermoedelijk aan de tabakslobbyisten zijn gevraagd.

“Frankrijk-Duitsland: de grote kilte”, kopt het Franse dagblad Le Figaro. Frankrijk en Duitsland botsen al maanden met elkaar over de vraag welke strategie er gevolgd moet worden om uit de crisis te komen, maar sinds afgelopen vrijdag is de spanning nog wat verder opgelopen, nadat een intern document van de Franse Socialistische partij (PS) over Europa was uitgelekt in de pers.

In deze concepttekst werd namelijk kritiek geuit op de “egoïstische en onbuigzame houding” van Angela Merkel. En hoewel de definitieve tekst, die op 30 april moet worden goedgekeurd, gematigder van toon is, zijn de verhoudingen tussen de twee landen ver verwijderd van het “amicale gekibbel” met de Duitse bondskanselier waar de Franse president François Hollande in een interview naar verwees.

Le Figaro hekelt de opstelling van de Franse socialisten en schrijft in het hoofdartikel:

Niets is onverantwoordelijker dan Angela Merkel en het Europees beleid van Duitsland als zondebok aan te wijzen voor de problemen die zich in ons land opstapelen. Deze berekenende houding, die tot in de hoogste kringen in Parijs is doorgedrongen, is onderdeel van een sluw en kortzichtig beleid dat aanstuurt op een verkiezingsnederlaag van de Duitse kanselier [de Bondsdagverkiezingen worden op 22 september gehouden, red.]. Zo zou Duitsland gedwongen worden zijn bezuinigingseisen los te laten en tegemoet te komen aan Zuid-Europa, dat niet in staat is hervormingen door te voeren.

De Franse krant Le Monde schrijft dat “dit spelletje niet alleen kinderachtig, maar ook uiterst gevaarlijk is”, en wel om verschillende redenen:

Ten eerste omdat je, als je de verantwoordelijkheid voor de politieke en economische problemen van Frankrijk op de Europese Unie afschuift, euroscepticisme in de hand werkt. [...] Ten tweede: Angela Merkel mag dan onverschillig lijken te staan tegenover de persoonlijke aanvallen die vanuit Zuid-Europa op haar worden afgevuurd, het wordt een heel andere zaak als dit offensief van Parijs uitgaat.

Van Duitse zijde meent weekblad Der Spiegel dat deze onenigheid tussen het Frans-Duitse koppel een uitweg uit de crisis in de weg staat:

François Hollande heeft zijn hoop gevestigd op een nieuwe regering na de Duitse Bondsdagverkiezingen, die opener zou zijn en bereid tot het sluiten van compromissen. Van de huidige regering verwacht hij niets meer. Een jaar nadat Hollande aantrad als president, is de relatie tussen Frankrijk en Duitsland nog slechter dan de grootste pessimisten – in beide landen – hadden verwacht. Berlijn en Parijs zijn het oneens over bijna alle politieke besluiten om uit de crisis te komen.

Het activiteitenrapport 2012 van de controlecommissie van de OLAF vergroot de “twijfels over het werk van dit Europees Bureau voor fraudebestrijding”, stelt Die Presse.

Normaal gesproken zou er geen enkele twijfel mogen rijzen over de werkzaamheden […] Maar sinds het gedwongen aftreden afgelopen oktober van eurocommissaris Dalli van Gezondheid, waarbij de OLAF een niet te verwaarlozen rol speelde, wordt steeds sterker de indruk gewekt dat het bureau er twijfelachtige methodes op nahoudt.

Volgens het Weense dagblad schetst het rapport een beeld van een organisatie “die koortsachtig probeert zich te verschuilen voor een externe controle […]. Het is de OLAF in zijn geheel én algemeen directeur Giovanni Kessler die verantwoordelijk zijn”.

De OLAF zegt op zijn website het te betreuren dat er “pogingen tot desinformatie” zijn gedaan en dat “valse indrukken zijn gewekt met betrekking tot het onderzoek inzake voormalig commissaris Dalli”. Zo zou een vals document hebben gecirculeerd als zijnde opgesteld door de OLAF.

In het vierde nummer van Europa, het supplement dat gezamenlijk gemaakt wordt door Gazeta Wyborcza, The Guardian, Le Monde, El País, La Stampa en de Süddeutsche Zeitung, buigen de kranten zich over het gebrek aan vertrouwen dat de Europeanen hebben in de EU. Dat heeft, zoals de laatste Eurobarometer laat zien, een dieptepunt bereikt. Euroscepsis, schrijft de Parijse krant,

verspreidt zich over heel Europa in diverse vormen van populisme, nationalisme, wantrouwen, wrok en opstandigheid. De Britten leken er lang het alleenrecht op te hebben, maar het is nu ook de bron van de Griekse opstandigheid, de Italiaanse politieke chaos, de Franse teleurstelling, en de frustratie van de Duitsers, op wie zich momenteel alle vijandigheid concentreert.

Een gevoel dat gedeeld wordt door Mario Calabresi, directeur van La Stampa. Hij schrijft:

we staan stil, zonder dat we ook maar een idee hebben over hoe we de mensen weer hoop kunnen geven, nu we meer verdeeld zijn dan ooit. […] De crisis rond de Europese opbouw en de navelstaarderij van onze maatschappijen en ons sociale model zorgen ervoor dat het egoïsme en oude gevoelens van verbittering weer de kop opsteken. Het geloof in bezuinigingen heeft de harten niet kunnen veroveren, maar heeft de liefde daarentegen flink bekoeld en de burgers van Europa afgekeerd.

De reden hiervoor, zo analyseren de onderzoekers Mark Leonard en José Ignacio Torreblanca van de European council on Foreign relations (ECFR) in El País heeft grotendeels te maken met het verlies van nationale soevereiniteit:

In het kader van het begrotingspact en de brede nationale hervormingen die de Europese Centrale Bank eist, hebben de eurocraten veel grenzen van nationale soevereiniteit overschreden en hun invloed veel verder laten gelden dan bijvoorbeeld voedselveiligheidsnormen, met als doel de pensioenen, de belastingen, de salarissen, de arbeidsmarkt en de personeelsbestanden van overheden te kunnen controleren. Allemaal onderwerpen die aan het hart van de verzorgingsstaat en de nationale identiteit raken. […] In dit nieuwe scenario volgen regeringen elkaar op, maar blijft het beleid in wezen hetzelfde en kritische kanttekeningen blijven uit.

Zou deze trend uiteindelijk de overhand krijgen in de EU? “Iedereen hoopt dat met de terugkeer van de groei, de euroscepsis weer zal afnemen”, schrijven Leonard en Torreblanca, volgens wie echter

het enthousiasme [over Europa] echter niet zal terugkeren zonder dat Europa de manier waarop er wordt omgegaan met de lidstaten en burgers, radicaal verandert.

De ‘democratische tegenstelling’ tussen Noord- en Zuid-Europa geeft in feite gestalte aan een Europa van twee snelheden dat in het verleden werd afgemeten aan de hand van defensie, buitenlandpolitiek of vrij verkeer, schrijft de adjunct-directeur van de Spaanse krant, Berna González-Harbour. Die tegenstelling

is nu een tragisch feit, die zelfs niet de meest vreedzame vorm aan weet te nemen van twee parallellen die, zelfs al zullen ze elkaar nooit tegenkomen, ook niet zullen botsen. De richtingen lopen uiteen en de twee zijn in het beste geval op weg naar onenigheid.

Ondertussen formuleren de zes kranten gezamenlijk een aantal voorstellen om de EU uit de impasse te halen, samengevat door The Guardian. Ze gaan van de afschaffing van de twee zetels voor het Europees Parlement tot de oprichting van een Europees leger, en van een ‘Eur-app’ voor tablets en smartphones tot “een sterk idee, dat de Europeanen symbolen en doelstellingen zou moeten bieden die emotie, verbondenheid en solidariteit teweegbrengen.”

Catherine Ashton, hoofd van de Europese Dienst voor Extern Optreden (EDEO), heeft gefaald: de afgelopen jaren heeft de EU bij geen enkele belangrijke buitenlandse aangelegenheid met één stem gesproken. Zo luidt de conclusie van een conceptrapport van de commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement, die de organisatie en het functioneren beoordeelt van de EDEO, die in december 2010 het licht zag.

“We hebben één stap voorwaarts gezet, terwijl we veel meer stappen hadden verwacht”, zegt de voorzitter van de commissie, Elmar Brok in Rzeczpospolita. Brok is van mening dat de EDEO onvoldoende gebruik heeft gemaakt van het mechanisme voor intensievere samenwerking zoals omschreven in het Verdrag van Lissabon, dat

een bepaalde groep landen in staat stelt om overeenstemming te bereiken over acties als onderdeel van het gemeenschappelijke beleid van de hele EU. Helaas is deze werkwijze nooit toegepast, ook al had dat uitstekend gekund bij onder meer de interventie in Libië.

Brok zegt dat het falen van de EDEO wordt veroorzaakt door een gebrek aan eensgezindheid op het gebied van buitenlands beleid in de Europese Raad, in combinatie met het feit dat Lady Ashton een bredere visie ontbeert en er bovendien niet in slaagt om de buitenlandse agenda te bepalen. Het dagblad schrijft verder dat het gebrek aan werkelijke politieke invloed van de EDEO naar de mening van de commissie te wijten is aan de gebrekkige structuur van de organisatie met veel door elkaar lopende bevoegdheden waardoor het besluitvormingsproces wordt vertraagd.

Het rapport noemt echter ook een aantal successen van de EDEO, bijvoorbeeld in het proces tot een akkoord over de normalisering van de betrekkingen tussen Servië en Kosovo. De EDEO is bovendien een goede onderhandelaar gebleken met betrekking tot het Iraanse kernwapenprogramma.

“Er is een ware aanval gaande op het hart van de Europese Unie”, schrijft Christian Rocca, hoofdredacteur van IL, het cultureel supplement van Il Sole 24 Ore:

een aanval die afkomstig is van het continent zelf; een endogene reactie op de economische crisis. Europa is haar eigen vijand geworden, de schuld van alle binnenlandse problemen, het doelwit van alle collectieve klachten. Dat is niet altijd zo geweest. Tot twintig jaar geleden was Europa de droom, de hoop, de inzet van een nieuw begin: vreedzame bevrijding van de Oost-Europese landen, hereniging van Duitsland, afschaffing van de binnengrenzen, vrij verkeer van ideeën en personen, Erasmus. Nu is er alleen nog de Champions League om ons eraan te herinneren dat we nog steeds een Unie vormen. Voor de rest is het welkom in Euroland, het dorre land van de euro, een monetaire unie waar het ergste wat een Europeaan te horen kan krijgen is “Hallo, ik kom uit de EU en ik ben hier om je te helpen”.

Om de “overduidelijke scheuren” die de laatste jaren in de vlag van de Unie zijn ontstaan te illustreren, heeft IL een beroep gedaan op vier Europese intellectuelen — de historicus Niall Ferguson, de voormalige eurocommissaris Peter Mandelson, Europarlementariër Daniel Cohn-Bendit en uitgever van Die Zeit Josef Joffe — om uit te leggen waarom, volgens Rocca,

het verlies aan legitimiteit van de Europese gedachte en de geringe geloofwaardigheid ervan nu de grootste bedreiging vormen voor de Europese eenwording […]. Om eruit te komen, kunnen we dit keer niet volstaan met roepen dat we “meer Europa nodig hebben”, zoals we altijd doen.

Nadat “Dalligate” de Commissie op zijn grondvesten had laten schudden, zou de affaire wel eens kunnen eindigen zonder dat de waarheid ooit boven tafel komt. Het Europees Parlement heeft geweigerd een parlementaire enquêtecommissie onderzoek te laten doen naar het ontslag van Commissaris van Gezondheid John Dalli, die er afgelopen oktober van verdacht werd betrokken te zijn bij een belangenverstrengelingskwestie, schrijft Mediapart.

Het besluit om geen enquêtecommissie in te stellen, die ook kwalijke institutionele praktijken op lobbygebied had moeten onderzoeken, werd op 11 april genomen door de grootste partijen uit het Europarlement: de PPE (rechts), de Socialisten & Democraten en de Liberalen. Dit heeft tot grote verbazing geleid van veel parlementsleden, vooral onder de Groenen, de initiatiefnemers voor het voorstel. Sommigen verdenken de Commissie (die weigert het rapport van het Europees Bureau voor fraudebestrijding, OLAF, over de kwestie te publiceren) en het Parlement ervan het dossier in de doofpot te willen stoppen. Volgens Mediapart:

zou de PPE alles doen om zijn kampioen [Commissievoorzitter, red.] José Manuel Barroso te verdedigen, terwijl de Socialisten koste wat kost Giovanni Kessler blijven steunen, de zwaar onder vuur liggende voorzitter van Olaf, voormalig Italiaans volksvertegenwoordiger, en lid van de (centrumlinkse) Democratische partij. De twee partijen zouden dus hetzelfde belang hebben: zorgen dat het schandaal vergeten wordt, en overgaan tot de orde van de dag. […] Ondertussen zal het afwijzen van die “speciale commissie” wel meer mensen verrassen, aangezien de zaak in de afgelopen zes maanden steeds duisterder werd en de verdedigende woorden van menigeen steeds ongeloofwaardiger en tegenstrijdiger leken.

Het Hongaarse magazine Heti Válasz, dat aan de kant van de regering-Orbán staat, wijdt zijn voorpagina deze week aan Viviane Reding, de Europese Commissaris voor Justitie, Grondrechten en Burgerschap en vicevoorzitter van de Commissie.

Volgens het tijdschrift belichaamt Reding “een nieuw soort Europese identiteit”. Zij is namelijk geboren in Luxemburg, een postmodern land dat door Frankrijk en Duitsland is opgericht en dat “voor 38 procent bevolkt wordt door buitenlanders, voor het merendeel Zuid-Europeanen”.

Viviane Reding leidt “Europese campagnes tegen Hongarije” en *"streeft zodoende haar ambitie na om Barroso op te volgen als voorzitter van de Europese Commissie”, schrijft Heti Válasz. Het magazine is ervan overtuigd dat ze, door het conflict op te zoeken met de conservatieve Hongaarse regering, "uit is op steun van de linkse en rechtse Europese liberalen”.

In een interview met The Times verklaart Helmut Kohl dat de visie van de voormalige Britse premier Margaret Thatcher over Europa de oorzaak is geweest van het nog steeds bestaande spanningsveld tussen Londen en Brussel.

De 83-jarige voormalige CDU-leider beschrijft Thatcher, die op 8 april overleed, als “moeilijk”, volgens hem waren hun verhoudingen in de jaren 80 nooit “vertrouwd of warm” geweest.

“[Ze] wilde Europa, maar een ander Europa dan wat haar meeste Europese collega’s en ik wilden. Vanuit onze visie bezien kenmerkt deze tegenstelling de hedendaagse Europese politiek van het Verenigd Koninkrijk.”

“Iedereen heeft zijn eigen agenda”, zo vat Gazeta Wyborcza de visie op de EU van de Britse premier David Cameron samen. Deze visie zette hij recentelijk uiteen in een interview met vijf grote Europese dagbladen: Le Monde, El Mundo, Il Sole 24 Ore, Süddeutsche Zeitung en Gazeta Wyborcza.

In de visie van Cameron zou de EU moeten streven naar een meer open en flexibele opstelling, om te kunnen concurreren met opkomende landen als China, India en Maleisië. Het Poolse dagblad merkt op dat de term ‘flexibel’ gedurende het interview meerdere keren werd gebruikt. In Camerons visie gaat “niet elke Europese lidstaat even gecoördineerd te werk”. Zo constateert hij dat Groot-Brittannië geen deel uitmaakt van de Schengenlanden, terwijl Polen en Zweden zich buiten de Eurozone bevinden.

GW schrijft dat Cameron met zijn speech in januari waarin hij opriep tot hervormingen binnen de EU Europese politici heeft gewezen op het feit dat andere lidstaten zelf bepalen welke elementen van het EU-lidmaatschap ze kiezen. Dit zou een bedreiging kunnen vormen voor de eenheid binnen de Europese Unie.

Voor Christopher Hope, senior Politiek Correspondent bij de The Daily Telegraph heeft het interview van Cameron ook een “verontschuldigende” toon. Daarmee slaagt de premier er dan ook niet in om Britse Eurosceptici, zoals de UK Independence Party (Ukip), de mond te snoeren.

Het feit dat Cameron zijn [visie op Europa, red.] opnieuw in vijf talen uiteen moet zetten, laat zien dat de Bloombergspeech van drie maanden geleden geen resultaat heeft gehad, terwijl bovendien de opkomst van Ukip […] nauwelijks is beteugeld.

Om de impasse te doorbreken over de formatie van een nieuw kabinet, heeft de Italiaanse president Giorgio Napolitano tien “wijzen” benoemd – bekende deskundigen uit verschillende lagen van de samenleving. Zij gaan twee commissies vormen die met economische en institutionele hervormingsvoorstellen moeten komen.

Maar deze stap is niet bij iedereen in goede aarde gevallen. De leider van de Vijfsterrenbeweging, Beppe Grillo, heeft het besluit veroordeeld: “De democratie heeft geen verpleegsters nodig.” Het Volk van de Vrijheid van de voormalige premier Silvio Berlusconi heeft Napolitano beticht van tijdrekken in plaats van nieuwe verkiezingen uit te schrijven, wat de partij graag zou willen.

Nu het parlement over ruim een week zal gaan stemmen over een opvolger voor Napolitano, is duidelijk geworden dat deze verkiezing nog zal plaatsvinden onder auspiciën van de vertrekkende regering van Mario Monti.

De eurocommissaris voor Begroting, de Pool Janusz Lewandowski, heeft de lidstaten en het Europees Parlement gevraagd te stemmen voor een extra begroting van 11,2 miljard euro om het begrotingstekort van 2013 op te vullen.

Met het extra geld moeten de openstaande rekeningen van 2012 betaald worden. Als het voorstel wordt aangenomen, betekent dit dat de gehele EU-begroting voor 2013 uitkomt op een recordbedrag van 144 miljard euro.

Een akkoord tussen de Commissie en het Parlement over deze nieuwe begroting is een voorwaarde voor de stemming van de Europarlementariërs over de meerjarenbegroting van 2014-2020.

“Is José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie, al dan niet bewust, door de tabaksindustrie gebruikt toen hij zijn commissaris voor Volksgezondheid op 16 oktober op beschuldiging van corruptie keihard uit zijn functie ontsloeg?" vraagt Libération zich af nu de zaak tegen John Dalli "steeds zwakker lijkt te worden". De Brusselse correspondent van het Franse dagblad is in het bezit gekomen van een opname waarin "Swedish Match, het Zweedse bedrijf van snus waarmee de zaak aan het rollen kwam, erkent dat de Olaf, het fraudebestrijdingsbureau van de Commissie, zou hebben gevraagd om te volharden in een volstrekt onjuiste versie van de feiten".

De krant schrijft dat er twijfel is over een bijeenkomst die op 10 februari 2012 zou hebben plaatsgevonden en die de sluitsteen vormt van dit dossier:

Volgens Swedish Match is er [die dag, red.] een deal gesloten tussen Silvio Zammit, een vriend van Dalli, en de Maltese advocate Gayle Kimberley: 10 miljoen euro voor een ontmoeting van het Zweedse bedrijf met de eurocommissaris en 50 miljoen extra als snus zou worden toegestaan. Die bijeenkomst en de ontmoeting tussen Dalli en Kimberley op Malta een maand eerder, toen ze hem drie pagina's zou hebben overhandigd waaruit zou blijken dat de snus niet gevaarlijk is, vormen de basis van de beschuldiging. Dalli heeft toegegeven dat die ontmoeting inderdaad heeft plaatsgevonden, maar heeft de bijeenkomst van 10 februari altijd ontkend.

"Met andere woorden, het voornaamste bewijsstuk in dit dossier berust op een dubbele leugen, namelijk van Kimberley en van de Olaf", aldus Libération. De krant citeert José Bové, vice-voorzitter van de landbouwcommissie van het Europees parlement, voor wie "deze hele zaak steeds dubieuzer wordt".

“Duitsland wil het buitenlandbeleid van de EU versterken”, schrijft Dziennik Gazeta Prawna. De regering in Berlijn heeft voorgesteld dat de Europese Dienst voor Extern Optreden (EDEO) meer bevoegdheden krijgt op het terrein van het Europees nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en samenwerking. Het doel is om zo “een coherente, veelomvattende en geïntegreerde EU-aanpak voor buitenlandse activiteiten te garanderen”.

Momenteel vallen deze werkgebieden nog onder twee Europese Commissarissen. Het voorstel, waar de EU-ministers van Buitenlandse Zaken op 22 maart in Dublin over zullen beraadslagen, wordt al gesteund door dertien landen, waaronder Zweden, Spanje, Italië, Nederland en Polen. Volgens de krant steunt de Poolse regering het plan omdat:

daardoor het belang zal toenemen van het Europese nabuurschapsbeleid inzake de mediterrane landen die grenzen aan de EU en de zes landen van het Oostelijk Partnerschap (Wit-Rusland, Oekraïne, Moldavië, Armenië, Azerbeidzjan en Georgië). Het versterken van de stabiliteit van deze staten is in het nationale belang van Polen.

Het Duitse plan hoeft waarschijnlijk niet te rekenen op de steun van het Verenigd Koninkrijk “dat alle ideeën voor meer integratie afwijst” en van Frankrijk “dat waakt over het recht om een eigen buitenlandbeleid te voeren en dat met een eigen voorstel gaat komen om de manier waarop de EDEO te werk gaat, te verbeteren".

Het Europese parlement heeft de EU-begroting voor de periode 2014-2040 verworpen omdat daarin teveel bezuinigd zou worden. Met 506 stemmen tegen 161 en 23 onthoudingen hebben de Europarlementariërs gevraagd het door de lidstaten gepresenteerde voorstel te wijzigen.

Die uitslag was te voorzien, schrijft Adevărul:

Gepresenteerd als een overwinning van de rede, het evenwicht en de wens om verder te kunnen gaan, werd de begroting door de leden van het Europarlement weggezet als het onderhandelingsresultaat van tapijtverkopers in plaats van een doorwrochte constructie van mensen die op een verantwoorde manier nadenken over de toekomst van de EU.

Op dit moment, voegt de Roemeense krant daaraan toe, wil iedere groep het hoogste woord voeren en om het hardst roepen dat ze de EU-begroting laten vallen. De volksvertegenwoordigers willen een positief signaal afgeven aan de belastingbetaler om te laten zien dat zij zich om hen bekommeren. Bij gebrek aan goedkeuring, en in afwachting daarvan, zal de EU kunnen blijven functioneren op basis van een begroting die op het niveau van de begroting van vorig jaar werd bevroren. De krant schrijft tot slot:

Dit is misschien de laatste en belangrijkste gebeurtenis die aantoont hoe noodzakelijk en urgent het is een eind te maken aan het huidige besluitvormingsproces, en de bestaande verdragen te wijzigen.

José Manuel Barroso zal donderdag tijdens de Europese Raad in Brussel de cijfers presenteren die de Süddeutsche Zeitung als “zorgwekkend” kwalificeert: in 2013 zal in 9 van de 17 eurozonelanden de schuldenlast hoger zijn dan de convergentiecriteria toestaan; valt de groei in Europa terug tot bijna nul en is één Europeaan op de acht werkloos. De voorzitter van de Europese Raad, Herman van Rompuy, heeft voorgesteld een debat te houden over het doorvoeren van hervormingen die het tij moeten keren. De krant vindt het lijken op een “groepstherapie” waar sommige deelnemers zich ongemakkelijk bij zullen voelen:

Donderdagavond zullen de 27 Europese staatshoofden en regeringsleiders plaatsnemen in de Raadszaal en wachten op wat Commissievoorzitter José Manuel Barroso hen te vertellen heeft over de actuele situatie in Europa. Van de ‘actiegroepen’ die hij heeft ingesteld om de werkgelegenheid van jongeren in Spanje, Griekenland, Ierland en vijf andere landen te bevorderen, zijn vrij gunstige berichten te verwachten. Maar geen van zijn collega’s zou in de schoenen willen staan van David Cameron op het moment waarop de Britse premier zal moeten vernemen dat de schuldenlast van zijn land in 2013 hoger zal uitpakken dan die van Spanje of Ierland. Daarna zullen de blikken zich richten op François Hollande, als hij zal moeten toegeven dat hij er niet in zal slagen zijn begrotingsdoelstelling voor 2013 te halen.

Van de andere kant zou Duitsland alweer eens het beste jongetje van de klas kunnen zijn. De Financial Times legt uit dat “minister van Financiën Wolfgang Schäuble deze week de begroting voor 2014 bekendmaakte” en daarmee voorloopt op de planning. In die begroting staat een reeks bezuinigingen opgenomen waarmee in 2015 een begrotingsevenwicht moet zijn bereikt. “Berlijn wil de weg wijzen”, op het gevaar af zich de woede op de hals te halen van de landen die de bezuinigingen willen beperken en zich willen richten op groei, schrijft de krant:

in Berlijn wordt gevreesd dat de partners uit de eurozone de fiscale bezuinigingen zullen loslaten als ze zien dat Duitsland begint te wankelen. […] Toch zijn de economische beweegredenen voor meer bezuinigingen zwak: terwijl het overheidstekort laag is en de staatsschuld te overzien, vertraagt de economie. […] Als de locomotief van Europa terug op de rails zou worden gezet, zouden de in moeilijkheden verkerende partners volgen. […] Duitsland heeft een plicht om meer te doen dan alleen aan te dringen op bezuinigingen in de eurozone, die nergens toe dienen. De beste manier om de eurozone te leiden bijvoorbeeld, is het startschot voor een aanzet tot herstel te geven.

“De Europese regeringen hebben misschien maatregelen genomen om de eenheidsheidmunt te redden toen die op de rand van de afgrond stond, maar de prijs die daarvoor moet worden betaald is enorm: de ontevredenheid van de burgers over de Europese Unie groeit”, constateert de krant.

Uit een recent onderzoek van de Eurobarometer is gebleken dat het vertrouwen in de EU in veel landen, en niet alleen in de Zuid-Europese die hard door de crisis zijn geraakt, hard achteruit gaat. “Maar er is een belangrijke “maar’”, schrijft Ta Nea: *“Als de vraag wordt gesteld of ze willen dat hun land uit de Europese Unie stapt en de euro opgeeft, dan luidt het antwoord nee.”•

Vandaag beslist de EU-raad Justitie en Binnenlandse Zaken (JBZ) over de toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Schengenzone.

Voor een lidmaatschap moet de Raad unaniem akkoord gaan, maar Duitsland en Finland hebben al aangekondigd gebruik te zullen maken van hun vetorecht. Zij vinden dat de corruptie in beide landen nog steeds te hoog is.

De Finse minister van Binnenlandse Zaken, Päivi Räsänen, verklaarde zelfs dat Bulgarije en Roemenië indertijd te snel zijn toegelaten in de EU.

In een interview met Der Spiegel heeft de Duitse minister van Binnenlandse Zaken, Hans-Peter Friedrich, te kennen gegeven tegen de toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Schengenzone te stemmen. Tijdens de volgende vergadering op 7 maart van de Europese raad Justitie en Binnenlandse Zaken (JBZ), die over dit onderwerp gaat, zal hij gebruik maken van zijn vetorecht.

Duitsland is van mening dat in beide landen de corruptie nog steeds te hoog is. Niettemin verzekert Roemenië dat het voldoet aan alle criteria om lid te worden van de Europese ruimte van vrij verkeer.

De Roemeense minister van Buitenlandse Zaken, Titus Corlățean, heeft aangekondigd dat als de toetreding van Roemenië wederom wordt uitgesteld dit “de geloofwaardigheid van de inspanningen van het land teniet zal doen”. In dat geval zal zijn land “niet meer geïnteresseerd zijn” om bij de club te horen, voegde hij eraan toe.

“Brussel krijgt nieuwe bevoegdheden om controle uit te oefenen op de nationale begrotingen”, schrijft Les Echos, een dag na het akkoord dat is gesloten tussen de lidstaten en het Europees Parlement. Het akkoord, in EU-jargon aangeduid met 'two-pack', geeft de Commissie de bevoegdheid om de begrotingen van de lidstaten te controleren en aanpassingen aan te bevelen. Deze maatregel vertegenwoordigt volgens het Franse economische dagblad “de laatste bouwsteen voor het nieuwe Europese toezicht”.

Het 'two-pack,' dat deze zomer van kracht moet worden, is veel “indringender” dan de eerdere afspraken, aldus Les Echos:

Voortaan moeten de hoofdsteden hun begrotingsplannen aan Brussel voorleggen, vóórdat hun eigen parlementen ernaar kijken. De Commissie kan vervolgens advies uitbrengen, maar geen veto uitspreken. […] Als haar aanbevelingen niet worden opgevolgd, kan zij de landen met een buitensporig begrotingstekort nog altijd met financiële sancties dreigen.

Frankfurter Allgemeine Zeitung benadrukt dat de Commissie tegelijkertijd heeft aangekondigd de komende maanden de invoering van Eurobonds te zullen onderzoeken. Eurobonds stellen de eurolanden in staat garant te staan voor elkaars schulden. Het Duitse dagblad schrijft verder over de two-pack:

Het pakket is in overeenstemming met het begrotingspact dat al een hele tijd geleden is geratificeerd door de Europese staatshoofden, maar is veel duidelijker en makkelijker toepasbaar. Het tweede decreet uit het pakket versterkt de controle op staten die noodhulp ontvangen of zich in moeilijkheden bevinden. Die lidstaten krijgen te maken met een 'uitgebreide surveillance' door de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank. Deze maatregel omvat ook rechtstreekse technische steun als de inzet van een ‘task force’, zoals dat het geval was bij de crisis in Griekenland.

Het dagblad Cinco Días meldt verheugt dat voor ”de eerste keer in de geschiedenis van de EU” de Europese Commissie een burgerinitiatief heeft aanvaard. Afgelopen maandag leverde de ngo Right2water een miljoen handtekeningen in tegen de EU-richtlijn voor de privatisering van de drinkwatervoorzieningsdiensten. De initiatiefnemers verzoeken de Europese Commissie tevens een wet in te dienen waarin het recht op schoon water een mensenrecht wordt. De Spaanse krant beschouwt het burgerinitiatief als een ”democratische ommekeer” voor Brussel:

Voor de eerste keer zal de Europese Commissie het recht van initiatief [het recht om wetsvoorstellen in te dienen, red.], waar tot op heden alleen Brussel over beschikte, moeten ‘delen’ met de publieke opinie. En slechts tien maanden na de inwerkingtreding van de regelgeving voor het burgerinitiatief hebben de Europese burgers al gebruik gemaakt van dit middel, dat in het leven is geroepen door de instellingen – die overigens ook een en al oor zijn voor lobbyisten.

De Commissie heeft nu drie maanden de tijd om zich uit te spreken over het voorstel van het burgerinitiatief, schrijft Cinco Días.

Frankfurter Allemeine Zeitung is ook erg tevreden met het initiatief en wijst erop dat het de Duitsers en Oostenrijkers waren die aan de wieg van het burgerinitiatief stonden. Indertijd hebben zij als eersten de wet ondertekend. In deze twee landen is de watervoorziening in de meeste gemeentes in handen van publieke organisaties en volgens de Duitse krant “is de pers, inclusief de meer serieuze media, geobsedeerd door het voorstel dat Brussel de gemeentes wil verplichten de watervoorziening te privatiseren”.

Het is een klein initiatief dat tegen schimmige belangengroepen is gericht die om het Europese Parlement heen zwermen. Onder de titel “Zet het in de wet” presenteert de Frankfurter Allgemeine Zeitung het gloednieuwe project Lobbyplag, een participatief online-platform, dat onderzoekt in welke mate de nieuwe richtlijn voor databescherming, waarover momenteel wordt onderhandeld in de parlementaire commissies in Brussel, wordt beïnvloed door grote internetfirma's.

”Alstublieft, Lobbyplag is een gratis dienst voor alle parlementariërs die graag willen weten waar de amendementen vandaan komen die ze zelf in de wetgeving willen invoeren,” schrijft, enigszins sarcastisch, Richard Gutjahr, mede-initiatiefnemer van het project op zijn blog.

Samen met de reeds zeer bekende criticus van Facebook Max Schrems en vier andere vrijwilligers werkt Gutjahr volgens het model van het initiatief “Europa vs. Facebook”: ze vergelijken de voorstellen die de lobbyisten aan de afgevaardigden hebben kunnen voorleggen met de feitelijke amendementen die door deze laatstgenoemden zijn ingediend.

De overeenkomsten zijn voor een deel verbazingwekkend. Zo heeft de vereniging van Europese banken voorgesteld dat een onderneming – met het oog op haar 'legitieme belangen' – niet alleen de gegevens van haar klanten zou moeten mogen opslaan, maar ze ook zou moeten mogen doorgeven aan andere ondernemingen. Dit voorstel vinden we terug in 'amendement 70,' ingediend bij de commissie over de interne markt. Lobbyplag preciseert dat het amendement is ingediend door de Zweedse afgevaardigde Anne Hedh.

Met betrekking tot dit onderwerp, aldus EUobserver, heeft de NGO Transparency International opgemerkt dat “diverse europarlementariërs letterlijk een paar door Amerikaanse internetgiganten als Amazon en Ebay geredigeerde amendementen rechtstreeks in de tekst van de richtlijn over de bescherming van persoonsgegevens hebben opgenomen.”

De Europese dagbladen zijn het erover eens dat de meerjarenbegroting die de 27 lidstaten van de Europese Unie op 8 februari hebben aangenomen een inkrimping van de ambities van Europa inhoudt en duidt op een omslag van de machtsbalans binnen de EU.

Volgens de Poolse Dziennik Gazeta Prawna blijkt uit de jongste eurotop “een substantiële verschuiving van het machtsevenwicht in Europa”, waarbij Frankrijk, ooit het meest invloedrijke land binnen de Unie, “zich nu in het defensief bevindt”. Het dagblad onderstreept dat dit een volslagen nieuwe ontwikkeling is:

De Unie zal afstevenen op een door de Britten gedroomde en door de Duitsers gesteunde vrijhandelszone, en niet langer op een "door onderlinge solidariteit bepaalde federale structuur", zoals Parijs die graag had gezien.- […] Verrassend genoeg werd een merkwaardig bondgenootschap gevormd door Frankrijk, Italië, Spanje en Polen, ter verdediging van de overdrachtsbetalingen, [resulterend in, red.] een botsing tussen het rijke Noorden van de Unie en het arme Zuiden en Oosten […] Maar het lijdt geen twijfel dat Duitsland, door het opleggen van bezuinigingen, zijn economische kracht heeft getoond. Het dictaat van Berlijn zal zelfs nog harder kunnen blijken als de overvloedige overdrachtsbetalingen uit Brussel straks louter nog een leuke herinnering aan het verleden zijn, mocht de Frans-Spaans-Italiaans-Poolse club er niet in slagen zijn concurrentiepositie te verbeteren.

In Duitsland meent Die Welt dat er nog steeds “te veel van het oude Europa in dit compromis” schuilgaat. Het dagblad hekelt degenen die denken dat er zoiets bestaat als “een Europees mensenrecht dat geldstromen uit andere landen garandeert”. Het raadt de Duitse regering aan het historische bondgenootschap met Frankrijk losser te maken:

Als vrijwel nooit tevoren heeft Duitsland zich als een zwaargewicht in de Europese machtsstructuur opgesteld. Het kan door zijn openheid naar alle kanten het makkelijkst allianties aangaan. Feitelijk lopen de Duitse belangen tegenwoordig veel vaker parallel aan die van Londen dan aan die van Parijs.

El País is van mening dat ”Europa een longontsteking wil behandelen alsof het een eenvoudige verkoudheid is […] en een hardvochtig akkoord heeft bereikt” dat ”het bezuinigingsbeleid voor tien jaar zal verankeren” :

In de eerste vijf jaar van de crisis zijn de Europese begrotingen een soort kompas van het Europese project. De Europese Unie lijkt de weg kwijt: zij weifelt tussen het oude en het nieuwe regime, zonder het verleden volledig achter zich te kunnen laten en zonder zich het heden al te resoluut eigen te kunnen maken. Temidden van dit verval vergroot Berlijn (met de steun van Londen) zijn macht. Er is sprake van een terugkeer naar het nationale en het intergouvernementele vlak.

Voor de eerste keer in de geschiedenis is de omvang van het EU-budget afgenomen. Om kosten te besparen zijn verschillende plannen voor de digitale agenda en op energiegebied op de lange baan geschoven.

Afgelopen vrijdag werd in Brussel een akkoord bereikt over de EU-begroting voor de periode 2014-2020. De Europese regeringsleiders hebben gezamenlijk besloten het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid (GLB) en het cohesiebeleid voor de armere regio’s te behouden en te snoeien op uitgaven voor groei en administratie.

Na een uitgestelde top, een nacht van onderhandelingen en een veelvoud aan discussies waarin de nationale belangen altijd voorrang hadden op welke andere overweging dan ook, wisten de zevenentwintig staats- en regeringshoofden een akkoord te bereiken over de begroting van de Europese Unie voor het tijdvak 2014-2020.

Deze Europese Raad kan worden samengevat als “handjeklap en koopjesjacht”, merkt Trouw op. De Nederlandse krant schrijft dat de druk om tot een overeenkomst te komen groot was, maar dat de leiders opzagen tegen de uitleg die ze hun achterban verschuldigd zijn:

In deze context “besloten de Europeanen om een eind te maken aan hun begrotingsruzie, een subtiel onderscheid te maken tussen toegezegde en de werkelijk gemaakte uitgaven”, legt Le Monde uit:

Het resultaat van de top zou best eens “een overwinning van het Verenigd Koninkrijk en de nettobetalers aan het gemeenschappelijke budget” kunnen zijn, denkt El País. De krant uit Madrid kwalificeert het compromis dat de voorzitter van de Europese Raad, Herman van Rompuy voorstelde, als “een voorbeeld van creatief boekhouden”, en betreurt het dat:

In Berlijn vindt Die Welt dat het resultaat “niet onaardig is, gezien de mogelijkheden”. De krant staat van oudsher vijandig tegenover EU-budgetverhogingen met het geld van de belastingbetaler, en verwelkomt met name de bezuinigingen op de “dinosaurus onder de EU-subsidies”: de landbouwsteun.

Maar voordat het tot uitvoer kan worden gebracht, waarschuwt Le Monde, zal het compromis eerst moeten worden goedgekeurd door het Europees Parlement, dat nog overtuigd moet worden:

De meerjarenbegroting van de EU, waar momenteel over onderhandeld wordt in Brussel, zal volgens de Poolse krant Rzeczpospolita in grote mate bepalend zijn voor de ontwikkeling van de Poolse samenleving. Het conservatieve dagblad benadrukt: “Dit kan wel eens de laatste keer zijn dat er zo’n groot budget beschikbaar is. Een goede deal is daarom cruciaal”.

Als de eenwording van de eurozone met de EU een succes wordt, dan zullen volgens de Eurocommissaris voor Begroting, de Pool Janusz Lewandowski, “de volgende begrotingsonderhandelingen minder belangrijk zijn omdat dan meer geld naar de kern van de EU zal gaan, namelijk de eurozone”.

De landen die het minst worden geraakt door de crisis, zoals Duitsland en Groot-Brittannië, willen een gematigde EU-begroting voor de periode 2014-2020. Landen uit het zuiden van Europa, zoals Spanje, Italië en Portugal, willen juist het tegenovergestelde. Deze tegenstelling zorgt voor “diepe verdeeldheid”, schrijft El Pais.

De Spaanse krant merkt verder op dat met een totaal bedrag van 960 miljard euro, het budget “voor de eerste keer in de geschiedenis van de EU kleiner zal zijn dan het jaar ervoor”.