Volgens een Spaanse journalist die gespecialiseerd is in landbouwkwesties, Vidal Mate, zullen de Noordelijke EU-landen als consument baat hebben bij de import, omdat het aanbod zal stijgen en daardoor de prijzen zullen dalen. Ook bekritiseert de journalist de houding van de EU, die op 14 december weigerde de visserijakkoorden met Marokko te verlengen omdat de bevolking van de Westelijke Sahara geen profijt zouden hebben van de akkoorden. Het besluit leidde in Spanje tot woede.

Mensenrechtenschendingen of problemen met betrekking tot de Westelijke Sahara worden terzijde geschoven en politieke redenen dringen zich op om de Marokkaanse vriend te steunen in diens rol als deurbewaker van Europa […] De economische belangen van de landen ten noorden van de Pyreneeën hebben prioriteit gekregen.

De Europese Commissie wilde het akkoord met een jaar verlengen en tegelijkertijd onderhandelen over een nieuwe overeenkomst. Maar “de Westelijke Sahara en ecologische motieven hebben [het] de das omgedaan”, zo valt te lezen in het dagblad. Bovendien “heeft Straatsburg zijn wantrouwen geuit met betrekking tot de mensenrechten van de Saharouis”. Het parlement heeft zijn stemming gebaseerd op het rapport van de Europarlementariër Carl Haglund. In het rapport wordt de vraag gesteld of het akkoord wel legaal was, gezien het ook visserij voor de kust van de Westelijke Sahara betrof. De Westelijke Sahara is grondgebied dat door Marokko geannexeerd is, een annexatie die niet door de EU wordt erkend. Ook vraagt Haglund zich in het rapport af in hoeverre de bevolking van de Westelijke Sahara zelf wel profijt heeft van het akkoord. De Finse liberaal wijst bovendien op “de excessieve exploitatie van de visbestanden” en de “zwakke kosten-baten-analyse” van de overeenkomst.

El País schrijft dat het besluit “indruist tegen het standpunt van de Europese Commissie en de lidstaten” en de Spaanse oppositie tegen de haren heeft ingestreken. Marokko heeft per direct de Europese boten gesommeerd om zijn territoriale wateren te verlaten, inclusief de wateren voor de Westelijke Sahara.

Tot nu toe "was het EU-beleid gebaseerd op het principe van 'veiligheid in ruil voor miljoenen euro'" in landen als Egypte en Tunesië, roept El País in herinnering. Vandaag de dag stellen parameters Europa in staat om het democratiseringsproces in deze landen mede te bepalen: vrije verkiezingen, vrijheid van meningsuiting en persvrijheid, een onafhankelijke rechterlijke macht, het bestrijden van corruptie en veiligheidsdiensten en legers die op democratische wijze worden gecontroleerd. Het dagblad benadrukt dat het plan dat Ashton onthulde tevens maatregelen bevat om toezicht te houden op de migrantenstroom. Overigens “ontkende Ashton dat het om geld ging waarmee immigratie wordt voorkomen”.

Volgens El País was de terugkeer van Haidar "de enige mogelijke oplossing in deze crisis, die veroorzaakt was door een zeer onrechtvaardig besluit van de Marokkaanse regering en gezien het feit dat de samenwerking met de Spaanse regering veel vraagtekens bevat”. Met deze oplossing is “een menselijk drama voorkomen”, maar ze heeft ook “de zwakte van de verstandhouding tussen Spanje en Marokko” aan het licht gebracht. Volgens de krant heeft Marokko Haidar op een “niet te rechtvaardige” manier “gekwetst”. Ze kwam net terug van een reis naar Amerika, waar ze een prijs voor mensenrechten in ontvangst had genomen. Het incident laat zien dat “de repressie nog steeds een feit is voor de bevolking van de Westelijke Sahara”.

“Is het logisch om Marokko een vergevorderde status te geven met betrekking tot de EU terwijl het Marokkaanse politieke stelsel nauwelijks overeenkomsten vertoont met Europa als het gaat om basale waarden zoals persvrijheid of mensenrechten?” vraagt de analist Bernabé López zich af. De Marokkaanse autoriteiten zal Haidar slechts een nieuw paspoort geven als zij “de koning om vergiffenis vraagt”.