Toch mogen de Europese partners van Frankrijk hieruit niet "concluderen dat de buitenlandpolitiek van François Hollande een enigszins anti-Europees tintje heeft. Dat zou een vergissing zijn", schrijft Le Monde. De krant benadrukt dat er sprake is van "een onoverkomelijke politieke realiteit":

De Fransen wantrouwen Europa. Ze zijn eurosceptisch, en neigen ernaar zich in zichzelf terug te trekken, alsof ze het Europese eenwordingsproject de schuld geven van alle tekortkomingen van het economische liberalisme. Europa is zeker een grote markt: dat is een van zijn sterke punten, het geheim van zijn aantrekkingskracht en de motor achter zijn concurrentievermogen. Maar Europa zou ook een politiek en maatschappelijk project moeten zijn. Laurent Fabius kan wel eens niet de minst aangewezen persoon zijn als woordvoerder van dit Europa.

Ook Libération constateert dat Fabius en Cazeneuve niet "de enige eurosceptici in de regering" zijn, maar de linkse krant schrijft ook dat dit niet nadelig hoeft uit te werken op het Franse Europa-beleid:

François Hollande heeft ze op posten gezet die in werkelijkheid weinig invloed hebben op Europese Zaken. In feite worden die afgehandeld door het Elysée en zijn ze het ‘exclusieve domein’ van het staatshoofd.

"Met deze verkiezingen staat het land in het rood", schrijft I Kathimerini bezorgd. De krant voegt er echter aan toe dat, al wordt de kans op het loslaten van de eenheidsmunt groter, "Merkel en Hollande graag willen dat Griekenland in de eurozone blijft". 

"De voorspellingen van de internationale onheildsprofeten zijn uitgekomen" betreurt To Ethnos onder de kop "Verkiezingen in een mijnenveld". "Het land bevindt zich in een impasse. De partijen zullen nu met duidelijke antwoorden moeten komen op de problemen waar we mee te kampen hebben", met name de recessie van 6,2 procent in het eerste kwartaal en een werkloosheid van 21 procent. 

Voor To Vima zijn deze nieuwe verkiezingen

een referendum met Antonis [partijleider Nieuwe Democratie] tegen Alexis [partijleider Syriza], rechts tegen de extreemlinkse coalitie, voorstanders van Europa tegen de rest.

Ta Nea hoopt echter dat deze politieke crisis

een kans biedt om de sociaal-democratie nieuw leven in te blazen en te hervormen. De beide partijen die tot nu toe altijd aan de macht waren [Nieuwe Democratie en de socialistische Pasok] moeten lering trekken uit hun falen.

Volgens het dagblad uit Frankfurt:

heeft het thema van de schuldenrem, dat al centraal stond in de mislukte campagne van de CDU bij de verkiezingen in de deelstaat Schleswig-Holstein, kiezers niet in beweging gekregen, omdat het een holle frase is geworden. De minister van Milieu is zelf de personificatie van deze tegenstrijdigheid: we moeten bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen, zei hij telkens, terwijl hij tegelijkertijd een peperdure transitie op het gebied van energie voorstaat. Bovendien is het tegenstrijdig om te spreken over 'Griekse toestanden' en tegelijkertijd vast te stellen dat het Duitsland nooit eerder zo goed is gegaan als nu. Tot slot is het tegenstrijdig dat de CDU net doet alsof Duitse kiezers hun buik vol hadden van de schuldenlast, maar de Fransen en Grieken wel van een andere planeet lijken te komen.

De Franse krant Le Monde is echter van mening dat de uitslag van de Duitse deelstaatverkiezing slecht nieuws is voor bondskanselier Merkel, maar goed nieuws voor president François Hollande. Die twee ontmoeten elkaar op 14 mei in Berlijn, net na de machtsovername van Hollande.

President Hollande heeft zich de afgelopen weken gepresenteerd als Europese pleitbezorger voor een beleid om de groei weer aan te zwengelen om uit de eurocrisis te komen. Mevrouw Merkel geeft op haar beurt prioriteit aan het gezond maken van de begrotingen, aangezien dat in haar ogen juist de basis vormt voor een 'duurzame groei'. De verkiezingsoverwinning van president Hollande en zijn ideeën hebben veel aandacht gekregen in de EU-lidstaten die onder de schuldencrisis gebukt gaan en zijn zelfs doorgedrongen tot in de kringen van de SPD aan gene zijde van de Rijn. Mevrouw Merkel weet dat en de verkiezingsnederlaag van afgelopen zondag is dan ook een extra aansporing voor haar om concessies de doen in de kwestie van het groeipact.

Maar centrumlinks profiteert daar niet van: de proteststem ging vooral naar de beweging Cinque Stelle (Vijf Sterren) van komiek Beppe Grillo (64 jaar). Met meer dan 10 procent van de stemmen in een groot aantal steden, zou het politieke fenomeen van dit moment in meerder plaatsen het politieke landschap domineren. 

Grillo staat bekend om zijn controversiële standpunten die hij zonder blikken of blozen op zijn razend populaire weblog en in het openbaar verkondigt. In 2009 richtte hij zijn burgerbeweging op in navolging van een serie bijeenkomsten waarin hij een aantal politiek-financiële schandalen aan de kaak stelde, naast de grillen van de 'kaste', waarmee de Italiaanse leidende klasse wordt bedoeld. 

"Net als alle protestbewegingen, laat die van Grillo een heilzame vernieuwende wind door de politiek waaien", merkt Espresso op, "maar de beweging geeft ook gestalte aan de demagogische ideeën van degenen die ervan dromen Mario Monti, diens regering, belastingen en bezuinigingen-zonder-groei ten val te brengen". De krant Corriere della Sera haakt daarop in:

Grillo mag dan wel een komiek zijn die in zijn onstuitbare tirades ook met conservatieve en antipolitieke gevoelens speelt (...) maar zijn programma staat bol van de voorstellen: van afvalverwerking tot het weigeren van gemakkelijke, op onroerend goed gebaseerde groei, en van een transparante overheid tot het stimuleren van het internetgebruik om dat op westers niveau te brengen.

De protestante, in de DDR geboren Merkel, is er ondanks haar eenvoud en zonder veel ervaring met fraaie redevoeringen, in geslaagd alle Duitsers voor zich te winnen. Vooral de West-Duitsers, die zij eerder bestempelde als "verwend, een beetje laf en lui". Van hun kant zijn de West-Duitsers zodanig 'vermerkeld' dat haar veronderstelde zwakheden – haar soberheid en gebrek aan glamour – een cultstatus hebben bereikt. En de eurocrisis markeert vooralsnog het hoogtepunt van deze transformatie. Hij schrijft:

In 2005 dacht Merkel dat ze de Duitsers moest aanmoedigen. Tegenwoordig moet ze haar kiezers ervan overtuigen anderen te helpen, het hoofd koel te houden en hun ijverige consumptie vooral voort te zetten. Haar beleid is volledig omgedraaid. Is ze misschien klaar met haar missie in Duitsland; is ze naar Europa geëmigreerd? (...) Zonder de Duitse gewoonheid, beschermd door deze ultragewone kanselier, zou Europa allang in chaos zijn vervallen.

Ulrich voorziet geenszins een op handen zijnde val van de kanselier als hij concludeert dat:

Het kan zijn dat de Duitse Merkel haar hoogtepunt al voorbij is terwijl de Europese Merkel haar hoogtepunt nu juist beleeft. Misschien hebben wij haar hier niet langer nodig, maar in Europa. (...) Ze is pas 57. Een politica met toekomst dus.

De overgang van de regering Ungureanu naar de regering Ponta "is nog niet eerder vertoond in ons politieke bestaan: een wisseling van de macht tijdens een verkiezingsperiode”, schrijft de Roemeense krant Adevărul. Vier maanden na de eerste serie betogingen tegen de bezuinigingsmaatregelen behelst het programma van Ponta maatregelen die een “populistisch gehalte” hebben, aldus het dagblad, zoals een verhoging van de ambtenarensalarissen en hogere pensioenen. Toch blijft zijn missie “dezelfde als die van de regering Ungureanu, namelijk de huidige problemen aanpakken, verkiezingen organiseren en uiteraard de aantrekkelijkheid van de partijen vergroten die hem aan de macht hebben geholpen". 

Nicolas Sarkozy is de elfde Europese leider die is gevallen na het begin van de financiële crisis. Dit resultaat is meer dan een vermaning voor de oude bondgenoten van de vertrekkende president, Angela Merkel en (de Britse premier) David Cameron. De nieuwe koers van Frankrijk is een doodsklap voor het begrotingspact, dat tot nu toe het Europese antwoord op de crisis is geweest.

“Frau Merkel, ik kom eraan”, kopt de Frankfurter Rundschau. Na zijn zege heeft de nieuw gekozen president aangekondigd dat hij zijn eerste buitenlandse bezoek zal afleggen bij de Duitse bondskanselier, die op één lijn moet zien te komen met deze nieuwe partner, ondanks hun ideologische verschillen:

Merkel zou Merkel niet zijn als ze er niet in zou slagen de steven te wenden. Zij heeft geen ideologische problemen met sociaal-democraten [ze heeft tussen 2005 en 2009 met hen geregeerd], zelfs niet als ze zich socialisten noemen. Hollande zal de revolutie niet uitroepen. Hij zal moeten leren zich aan te passen, zoals Merkel heeft gedaan tijdens de Griekse crisis.

“Hollande wint, de Europese uitdaging begint”, kopt de Corriere della Sera. Volgens deze krant is de nieuwe Franse president “een normale leider in uitzonderlijke omstandigheden”:

De boodschap in deze Franse meimaand, in deze tijd van crisis, van de ondergang van de burger en van de anti-politiek, is er dus één vol hoop. Voor Frankrijk en voor Europa, dat naar Frankrijk kijkt. […Het is] ook een verdedigende keuze, tegen het Europa van oneerlijk verdeelde opofferingen en van bezuinigingen zonder groei. […] Het Frankrijk van Hollande droomt niet langer van het socialisme in één land, maar van een beetje meer sociaal-democratie in heel Europa.

Volgens El Mundo “is de overwinning van Hollande aanleiding voor onzekerheid in Europa”: het conservatieve dagblad maakt zich zorgen over de vorm die het “nieuwe tijdperk” zal aannemen dat zich aandient “voor Frankrijk en de rest van het continent”:

Nooit eerder had een presidentsverkiezing in Franrijk zoveel weerslag in Europa. […] De overwinning van de socialistische kandidaat vernietigt de hegemonie van centrum-rechts van het afgelopen decennium en roept twijfels op over de ‘cohabitation’ met de Duitse bondskanselier Angela Merkel, waarmee [de vorige president Nicolas] Sarkozy het begrotingspact en het bezuinigingsbeleid was overeengekomen.

“Nieuw begin voor Europa”, schrijft De Morgen. De Vlaamse krant schrijft dat “de socialist François Hollande meteen op ramkoers [is] met Duitsland over besparingen”. In een commentaar schrijft de krant:

Of Hollande die Europese kentering zal realiseren, is maar zeer de vraag. We kijken alvast uit naar zijn eerste Berlijn-trip waar hij met een stugge Merkel een historisch comprimis zal moeten sluiten. Die gesprekken zullen plaatsvinden in het stormachtige klimaat dat ontstaan is na de verscheurende Griekse parlementsverkiezingen van gisteren [...] Europa is sinds gisteren opnieuw wat roder. Maar tegelijkertijd werden de onweerswolken boven het continent nog donkerder.

In Stockholm constateert het dagblad Dagens Nyheter dat – terwijl de nieuwe president op het gebied van immigratie en minderheden een toleranter en opener beleid heeft gekozen dan dat van Nicolas Sarkozy - “hij op het terrein van het economisch beleid verontrustende vragen opwerpt”:

Als Hollande het begrotingspact opblaast, zal dat tot ernstige problemen leiden. Europa heeft behoefte aan groei, maar zonder een effectieve dam tegen hoge begrotingstekorten van de lidstaten zal de euro moeite hebben om te overleven. Dat zal de monetaire unie schaden, en haar vermogen om gemeenschappelijke beslissingen te nemen. Daarom lijkt het moeilijk voorstelbaar dat Hollande serieus zal eisen opnieuw over het pact te mogen onderhandelen. Het is waarschijnlijker dat hij zich ermee tevreden zal stellen dat er een minder schadelijke groeiparagraaf aan wordt toegevoegd.

In het Praagse dagblad Hospodářské noviny schrijft hoofdredacteur Martin Ehl dat er “een ander Europa tevoorschijn is gekomen uit de stembusslagen van dit weekeinde”. De presidentsverkiezingen in Frankrijk en de parlementsverkiezingen in Griekenland tonen aan dat het oude continent “een nieuwe Franse Revolutie” te wachten staat. Die zal de consensus over de Europese integratie opschudden, die zijn diepste crisis doormaakt sinds de jaren vijftig:

De Europeanen verwachten meer van hun leiders dan bezuinigingen. […] Na het begrotingspact zal Europa op een innovatieve manier over de economie moeten gaan nadenken.

Als dagblad dat dichtbij Merkel staat, beoordeelt Die Welt de uitslag in het perspectief van de regerende coalitie in Berlijn. De krant stelt vast dat de hypothese van een bondgenootschap tussen de SPD en de Groenen, zoals in de tijd van de sociaal-democratische bondskanselier Gerhard Schröder, steeds onwaarschijnlijker wordt, omdat “veel burgers een grote coalitie tussen SPD en CDU willen”.

“Ik accepteer niet dat ouderen moeten betalen voor onzinnige Brusselse eisen”, zei Wilders. Hij verwees naar berekeningen van het Centraal Planbureau waaruit zou blijken dat de 14,2 miljoen bezuinigingen zich zouden vertalen in een koopkrachtverlies van 3% voor ouderen, minder economische groei en meer werkloosheid. De bezuinigingsmaatregelen betreffen met name de zorg, de pensioenen, overheidssalarissen, BTW, ontwikkelingssamenwerking en de hypotheekrenteaftrek. 

“De bom die PVV-leider Geert Wilders zaterdag onder het kabinet-Rutte legde, stort Nederland in onzekere tijden”, aldus De Volkskrant. Zonder de steun van de PVV beschikt de coalitieregering van christendemocraten en liberalen niet meer over de benodigde meerderheid in het parlement. Premier Mark Rutte gaat vandaag, op maandag 23 april, naar koningin Beatrix om haar te vragen de Tweede Kamer te ontbinden zodat vervroegde verkiezingen kunnen worden uitgeschreven. 

“De nieuwe verdedigingslijn van de PVV – we willen niet bezuinigen op bevel van Brussel – is een gotspe”, schrijft Trouw in een hoofdartikel. De krant merkt op dat Wilders zelf in 2010 zijn handtekening had gezet onder het regeringsakkoord waarin sprake was van een begrotingstekort van maximaal 2,8%. “De ontmaskering van de PVV” is een goede zaak, maar de krant juicht nog niet te vroeg: “Nederland zou opgelucht adem kunnen halen als de crisis niet te ernstig was”.

Deze gebeurtenis volgt op een ‘annus horribilis’ voor het Spaanse koningshuis. Eerder al werd de schoonzoon van de koning, Iñaki Urdangarin, verdacht van corruptie, en raakte zijn oudste kleinzoon Felipe Juan Froilán gewond door een ongeluk met een geweer. De regering zwijgt erover, maar in politieke kringen en in de media neemt de bedekte kritiek toe. Zo schrijft de krant:

de ongelukkige timing van dit koninklijke uitstapje was zo overduidelijk, gegeven het feit dat het land in zeer ernstige moeilijkheden verkeert, dat zelfs de meest overtuigde monarchisten in Spanje hun ontsteltenis niet kunnen verhullen.

El Periódico herinnert aan de cruciale rol die Juan Carlos speelde tijdens de overgangsperiode en de democratiseringsfase. Maar hoewel “de monarchie al meer dan drie decennia lang voor stabiliteit heeft gezorgd [...] zijn de liefde en het respect ervoor in de afgelopen paar jaar afgenomen”. De krant zwengelt de discussie over de troonopvolging, want Juan Carlos is al 74 en besteeg de troon toen hij 37 was, terwijl kroonprins Felipe inmiddels al 44 jaar is:

Objectief gezien is dit het slechtst denkbare moment voor Spanje om de monarchie ter discussie te stellen [...] Maar de monarchie zal zichzelf wel moeten vernieuwen.

Bárta kreeg op 13 april door het Praags gerechtshof een voorwaardelijke straf opgelegd van 18 maanden wegens het omkopen van partijleden in ruil voor hun loyaliteit. In deze zaak stond ook de voormalige vicevoorzitter van de VV, Jaroslav Škárka, terecht. Hij werd veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf.

Sinds de verkiezingen van mei 2010, waarbij de VV meer dan tien procent van de stemmen behaalde, groeide Bárta's partij uit tot een “symbool van het verval” in de Tsjechische politiek, schrijft het economische dagblad uit Praag. Toch “zijn Vít Bárta en zijn partij niet de wortel van het kwaad binnen de Tsjechische politiek, maar slechts een product van het systeem dat afgelopen vrijdag weliswaar door elkaar werd geschud, maar nog altijd een stevig fundament heeft”. De VV-partij is “een van de meest bizarre voorbeelden van het lokale politieke wereldje”, terwijl “de tragikomische en soms zeer gevaarlijke methodes die zij gebruiken, uitblinken in amateuristische directheid”.

Volgens Hospodářské noviny is de corruptie waarvan andere Tsjechische politici zich bedienen, heel wat geraffineerder en inventiever, waardoor de kans op vervolging kleiner is. “Als zíj voor de rechter moesten komen, dan zou het hele politieke systeem ineenstorten”, stelt de krant, die er evenwel aan toevoegt dat het proces tegen Bárta een grote stap is voor de nog jonge democratie van Tsjechië.

De uitvoerbaarheid van het plan staat echter niet buiten kijf. De regionale en centrale overheden vragen zich af of de grondverhuur voor cannabiskweek wel legaal is. “De discussie over het wettelijk vacuüm van de kweek en het bezit van marijuana voor eigen gebruik wordt steeds luider gevoerd”, merkt El Periódico op. De krant schrijft verder: “het maatschappelijke beeld van softdrugs is geëvolueerd naar een grotere tolerantie [zoals] dit kleine maar veelbetekenende voorbeeld van participerende democratie [laat zien] nu burgers zich afkeren van hun politici”.

De boodschap van Lucas Papademos aan de natie werd al een paar weken verwacht. De datum van 6 mei zal dan ook niemand verbazen, maar er staan wel enorme belangen op het spel.

Volgens de laatste peilingen zal de rechtse partij Nieuwe Democratie de meeste stemmen behalen, maar met slechts een percentage tussen de 13 en de 20%. Samenwerking met de socialistische PASOK of andere kleinere partijen lijkt daarom onontkoombaar.

Ta Nea schrijft:

We moeten besluiten of we met ons verstand willen stemmen of dat we liever politieke chaos creëren. Alle onderzoeksbureaus zijn het erover eens dat er een coalitieregering zal komen, want geen enkele partij zal de meerderheid behalen. De populistische partijen stijgen in de peilingen door in te spelen op het verzet tegen de bezuinigingen en Europa houdt ons scherp in de gaten. Dit keer is er geen ruimte voor verkiezingsbeloften, en de realiteit is dat ons land politiek instabiel is door een tweepartijensysteem dat 40 jaar heeft bestaan maar niet langer functioneert.

Volgens het Turijnse dagblad is het geen toeval dat het afscheid van Umberto Bossi nog geen vijf maanden komt na dat van Silvio Berlusconi, die drie keer met de Lega Nord heeft geregeerd: “Zoals sommige ontroostbare weduwen kon de één niet overleven zonder de ander. Door hun vertrek verandert het toneel plotseling en waarschijnlijk voor altijd. Het profiel van Italiaans rechts en het nationale politieke landschap zullen nooit meer hetzelfde zijn”.

Volgens La Republicca is de separatistische Bossi het slachtoffer geworden van een “merkwaardig boemerangeffect”. Hij is jarenlang te keer gegaan tegen het “graaiende Rome” en “de vandalistische staat”. “De graaiers blijken nu bij de Liga en in de Bossi-clan zelf te zitten. En het vandalisme vindt op het partijbureau van de Liga plaats, op kosten van de belastingbetaler”.

Maar volgens de Corriere della Sera was het beeld van de onstuimige ‘Senatùr’, die regelmatig opriep tot de afscheiding van een denkbeeldig Padanië, al langer aan erosie onderhevig:

De rebellenleider was de gevangene geworden van zijn eigen politieke paranoia, telkens weer méér geobsedeerd door het “complot” naarmate zijn leiderschap zwakker werd. Iedere dag raakte hij een beetje meer het contact kwijt met de kleine ondernemers in het Noorden die hun geld op de Liga hadden gezet. […] Zij die hadden geloofd in de belastingrevolte, hun verlossing van de bureaucratie en de machine van de staat, en de vrijheid van het Noorden, hadden geen vertrouwen meer in de luchtspiegelingen van de Liga.

Turkse toeristen zullen zeer binnenkort niet meer maandenlang en in eindeloze wachtrijen op een visum voor Roemenië hoeven te wachten. Overigens gaat dit ook gelden voor toeristen uit de Arabische Golfstaten en uit China.

Boekarest wil bovendien dat er een visum komt voor Turkse zakenmannen dat vijf jaar geldig is. România liberă citeert de Turkse minister van Buitenlandse Zaken en schrijft dat Turkije het enige land is dat weliswaar een douane-unie met de EU heeft getekend, maar dat de Turken desondanks verplicht zijn een inreisvisum aan te vragen voor de Unie.  Vanuit dit oogpunt “biedt Roemenië een oplossing voor het verstrekken van visa aan Turken”, maar dat is slechts een deeloplossing, omdat het land geen deel uitmaakt van de Schengenzone. Behoudens een Nederlands veto zou er in september van dit jaar een besluit kunnen vallen over de toetreding van Roemenië tot de Schengenzone.

Om echter te voorkomen dat de politiek de gebeurtenis naar haar hand zet, publiceert de krant op zijn voorpagina een cartoon van een man die zelfmoord pleegt, met als onderschrift de dialoog: “Het is onverdraaglijk! -Wat is onverdraaglijk, opa? -Wat jullie zullen zeggen over wat ik ga doen!”

Daarentegen schrijft commentator Georges Delastik van To Ethnos:

Deze man was geen gek. Hij besloot dat hij op 77-jarige leeftijd op een waardige manier wilde sterven, en niet te willen omkomen van de honger. Het is geen zelfmoord, maar moord. Hij schrijft in zijn afscheidsbrief dat het opgelegde regime zijn land vermoordt. Tegenwoordig moeten gepensioneerden bedelen om rond te komen, en doorzoeken ze vuilnisbakken op zoek naar iets bruikbaars...

Terwijl de regering van Viktor Orbán wordt beschuldigd van een buitensporig autoritaire houding, schrijft Rzeczpospolita dat met het ontslag van Pál Schmitt wordt bewezen dat "de democratie in Boedapest functioneert". Volgens de Poolse krant

blijkt dat de democratische mechanismen werken zoals ze zouden moeten [...] en dat Schmitt heeft aangetoond dat de linkse pers fout zat. Als Hongarije inderdaad het land is zoals het in de Europese pers wordt afgeschilderd, dan zou de president geen ontslag hebben genomen. Hij werd beschermd door de politieke onschendbaarheid, had een meerderheid achter zich en genoot de sympathie van de premier. [...] De regering van Viktor Orbán wordt vele misdaden verweten, waaronder dat ze de onafhankelijke media vernietigd zouden hebben. Het is echter de pers uit de oppositie [het tijdschrift HVG, red.] die de zware beschuldigingen aan het adres van het door de Fidesz-meerderheid gekozen president uitte, en die tot zijn ontslag leidden. [...] De vrije pers speelde zijn rol met verve. Dus hoe staat het in Hongarije met de vrijheid van meningsuiting en met de democratie? Uiteindelijk niet slecht.

En juist in de kolommen van HVG schrijft Gaspar Miklos Tamas ironisch over "die arme oom Plagi", een combinatie van het verkleinwoordje "Pali" voor Pál, en een afkorting van plagiaat. De demissionaire president was volgens de filosoof

slechts het kind van de rekening in een warboel waar hij niets aan kon doen. Hij gedroeg zich zoals hij dat geleerd had in de onderlagen van het oude regime, en tot aan het eind begreep hij niet dat dat voor de generatie van de democratisch-liberale illusies tegelijkertijd amusant en weerzinwekkend was.

Die mening wordt gedeeld door Martin Ehl in Hospodářské Noviny. Volgens de Praagse commentator was "Schmitt slechts een marionet waarvan Orbán zich op ieder gewenst moment kon ontdoen. Het plagiaat dat hem uiteindelijk dwong af te treden was slechts de stok waarmee de media rond de voormalige socialistische en liberale leiders hem konden slaan."

De keuze van de opvolger zal volgens Ehl veel zeggen

over de macht van Viktor Orbán en de Fidesz, twee jaar na de lancering van hun gespierde nationale en internationale beleid. Gezien de weinig gunstige situatie van Hongarije in Europa, zou de premier er wijs aan doen aan te dringen op een persoonlijkheid zonder partij of politieke banden, en met een internationale reputatie. Zou het parlement daarentegen iemand uit de harde kern van Fidesz kiezen, dan valt er nieuwe hoofdpijn te verwachten, zowel in Boedapest als in Brussel.

 

Het onderzoekspanel, het Riots Communities and Victims Panel, een onafhankelijk orgaan dat hiervoor door de regering is opgericht, schrijft:

de rellen waren aangewakkerd door een aantal factoren waaronder een gebrek aan toekomstperspectief voor jongeren, slecht ouderschap, het juridisch systeem dat er niet in slaagt delinquenten weer op het goede pad te helpen, materialisme en achterdocht ten aanzien van de politie.

De directe aanleiding voor de rellen was de dood van Mark Duggan die op 4 augustus werd neergeschoten door de politie in Tottenham (Noord-Londen). Tussen 6 en 10 augustus spreidden de rellen zich uit over verscheidene delen van Londen en over andere Engelse gemeenten. Volgens het panel zijn “gemeenschappen die werken,de sleutel tot het vermijden van dergelijke rellen in de toekomst”. The Guardian schrijft verder:

Een aantal aanbevelingen zijn het invoeren van boetes voor scholen die er niet in slagen om leerlingen behoorlijk te leren lezen, vroegere en betere steun voor probleemgezinnen, een “baangarantie voor jongeren” om meer jongeren aan het werk te helpen, en basis- en middelbaar onderwijs dat “regelmatig peilt wat leerlingen in hun mars hebben”.

“Met dank aan Interpol die de ontsnapte crimineel vanuit Kenia heeft teruggebracht!” schrijft Adevărul. România liberă betreurt echter de schade voor het imago van Roemenië die de zaak veroorzaakt aangezien de Roemeense autoriteiten hem hebben laten ontsnappen, naar verluidt opzettelijk. “Je zou denken dat we aan het einde van de wereld wonen”, schrijft de krant. Volgens het dagblad “moet het land zich schamen” en is het niet klaar om toe te treden tot de Schengenruimte. Nederland, de grootste tegenstander van de toegang van Roemenië tot de Europese ruimte voor vrij verkeer, eist dan ook dat Boekarest voor 2013 twee opeenvolgende positieve rapporten van het samenwerkings- en toetsingsmechanisme kan overleggen. Hierin wordt de status van de strijd tegen corruptie en georganiseerde misdaad beschreven. “We zien de Nederlanders al lachen: zeg maar dag naar Schengen!”

Boldea genoot parlementaire onschendbaarheid en zijn vertrek uit Roemenië vlak voor het arrestatiebevel berust waarschijnlijk niet op toeval. Adevărul schrijft hierover:

Corrupte mensen vinden altijd de middelen om door de mazen van de wet te glippen. We hebben een Nationaal Agentschap voor Integriteit, maar te weinig integriteit. We hebben een anticorruptie-ministerie, maar tonnen corruptie. Het staat buiten kijf dat de banden tussen corruptie, smokkel en de politiek zeer stevig zijn.

De kwestie draait om de invloedrijke en controversiële zakenman en lobbyist Roman Janoušek en de toenmalige ODS-burgemeester van Praag, Pavel Bém, wiens telefoongesprekken in 2007 werden afgeluisterd. Twee jaar na dato heeft politicus en fraudebestrijder Vít Bárta deze opnamen in handen gekregen, die nu deel uitmaken van een politieonderzoek. Uit de gesprekken, die uitlekten naar de pers, bleek de enorme invloed die Janoušek uitoefende op het stadhuis van Praag.

“Het netwerk aan relaties dat ze om zich heen hadden opgebouwd bleef niet beperkt tot de Tsjechische hoofdstad, maar speelde tevens een belangrijke rol bij de privatiseringen in het land in de jaren 2000”, schrijft Hospodářské noviny. Volgens de krant gaat een vergelijking met maffiapraktijken op zoals in de roman De Peetvader.

Nadat de gesprekken tussen Bém en Janoušek in de pers waren verschenen, veroorzaakte Janoušek een auto-ongeluk, waarbij hij een vrouw van 51 aanreed en doorreed zonder haar hulp te verlenen. Enkele minuten later werd Janoušek door de politie aangehouden met 2,2 gram alcohol in zijn bloed.

“Het is een trieste film over een voormalig burgemeester en een lobbyist. Het gaat je voorstellingsvermogen te boven”, schrijft SME. Volgens deze krant uit Bratislava is de zaak Bém-Janoušek de Tsjechische variant van “Gorilla”, het schandaal waardoor de conservatieven bij de laatste parlementsverkiezingen in buurland Slowakije werden afgestrafd.

[de onderzoekscommissie] beschuldigt voormalig premier Bertie Ahern van onoprechtheid. Daarnaast werd er vastgesteld dat Europees Commissaris Pádraig Flynn corrupt handelde en dat een andere voormalige premier, Albert Reynolds, zijn macht misbruikte.

Het tribunaal stelt dat premier Ahern loog over betalingen ter hoogte van meer dan IR £275.000 [€ 349.177], die via aan hem gelieerde bankrekeningen verliepen. Ahern beweerde altijd dat het geld nooit als vergoeding was voor het toebedelen van projecten aan vastgoedontwikkelaars, maar dat het “persoonlijke leningen” waren van vrienden. Zij zouden hem hebben geholpen tijdens de moeilijke periode in zijn leven toen hij in scheiding lag.

In het 3.200 pagina's tellende rapport wordt ook voormalig EU-commissaris Pádraig Flynn schuldig bevonden aan het aannemen van steekpenningen in de periode waarin hij de Ierse minister van Milieu was, van 1987 tot 1993. Flynn accepteerde een “gift” van IR£50.000 [€ 63.486] van een projectontwikkelaar die een boerderij in het westen van Ierland wilde kopen. Daarnaast wordt in het rapport de betrokkenheid aan de kaak gesteld van hoge regeringsambtenaren zoals ex-premier Albert Reynolds. “Hij vroeg om financiële bijdragen van zakenlui die in ruil bij de regering lobbyden voor steun voor verschillende commerciële projecten”.

In een stevig hoofdcommentaar met de titel: “Beschamend en misselijkmakend: we hebben er genoeg van”, schrijft de Irish Independent

[de meest] verraderlijke effecten [van corruptie] werden gevoeld tijdens de boom van de Keltische Tijger en onmiddellijk na de plechtige belofte in 1997 van toenmalig premier Bertie Ahern dat hij corruptie niet zou tolereren en dat overtreders hardhandig vervolgd zouden worden.

Het particuliere beveiligingsbedrijf ABL had de opnames in 2009 op mysterieuze wijze in handen gekregen. In die tijd behoorde dit bedrijf toe aan Vít Bárta, partijleider van Věci veřejné ('publieke zaken', VV). Deze partij had van de strijd tegen corruptie haar campagnethema gemaakt, en kwam in 2010 in de regering na een verkiezingsdoorbraak. Bárta moest echter in april 2011 zijn ministersfunctie neerleggen toen bleek dat zijn partij verwikkeld was in een andere affaire met betrekking tot afluisterpraktijken en corruptie. Bij het proces dat op 5 maart begon, bleek dat zijn verkiezingscampagne gefinancierd was door niemand anders dan de lobbyist Janoušek.

Volgens Mladá Fronta Dnes, die op de voorpagina schrijft “de geheime telefoontjes van Pavel B.”, laten de opnames zien dat er op het stadhuis van Praag sprake was van “wilde westenpraktijken” en dat Janoušek “nauwe betrekkingen” onderhield met gemeentepersoneel:

Hij was betrokken bij de besluitvorming bij belangrijke onderwerpen: het project voor ruimtelijke ordening, de verkoop van terrein, commerciële activiteiten van gemeentelijke overheidsbedrijven en personeelszaken.

Het Verenigd Koninkrijk beziet de Griekse steunoperatie en de nieuwe Duitse macht, de quasi-hegemonistische pretenties van Berlijn, met grote scepsis. Op dezelfde wantrouwende manier denken de Duitsers dat het Verenigd Koninkrijk de politieke, economische en historische logica van het verenigde Europa niet wil begrijpen.

De Süddeutsche Zeitung merkt verder op dat de deelnemers aan de conferentie, door te weigeren te praten over de wederzijdse zorgen en over de vragen rond de toekomst van Europa, goed hebben geïllustreerd hoe groot het wantrouwen tussen Duitsland en Engeland is. De krant noemt het twee landen “die liever tunnels graven dan bruggen slaan”.

Met zijn stellingen over vrijheid zal de nieuwe president de tegenstellingen binnen de republiek accentueren. Anders dan zijn voorgangers is Gauck niet van plan de tijdgeest te huldigen. Daardoor wordt hij automatisch een tegenstander van de bondskanselier,

oordeelt Der Spiegel, die al achter Gauck staat sinds hij zich voor het eerst kandidaat stelde in juni 2010. Angela Merkel, die niet achter de kandidatuur van Gauck stond, is namelijk duidelijk gevoeliger voor de aspiraties van een publieke opinie die meer belang hecht aan rechtvaardigheid dan aan vrijheid. Desondanks zijn de verwachtingen over deze onafhankelijke president die boven de partijen staat, hooggespannen. Hij wil graag een brug slaan tussen de burgers en de politiek.

Een dergelijke toenadering lijkt ook bij de Italianen in de smaak te vallen: volgens een peiling die door La Repubblica is gepubliceerd, komt er steeds meer vraag naar een “partijloze president”. Ondanks de spanningen rond het plan om de arbeidsmarkt te hervormen, heeft zestig procent van de ondervraagden vertrouwen in Mario Monti, een score die zelden door een premier wordt gehaald. Eenzelfde percentage vindt dat “technische” bestuurders geschikter zijn om een land te leiden dan “gespecialiseerde politici”.

In het hoofdartikel benadrukt de centrumlinkse krant dat:

dit niet had mogen gebeuren. Toen Orbán werd gekozen, werd hij omringd door invloedrijke vrienden in een conservatief Europa. Iedereen had reden om optimistisch te zijn over de kans dat de Hongaarse premier zijn plannen zou weten te realiseren. Maar die plannen bestonden helemaal niet. [...] Het enige wat de regering met al dat gepraat over nationale belangen heeft bereikt, is dat de Europese commissie nu een straf oplegt om een voorbeeld te stellen. [...] Ja, dit is een historische dag. Geen enkele Europese regering heeft ooit zo'n stommiteit uitgehaald.

Het rechtse dagblad Magyar Nemzet reageert gelaten:

Ons laatste uur heeft geslagen. [...] We hebben uit voorzorg een dreun gekregen, als waarschuwing aan al die andere landen die te veel uitgeven. We dienen als afschrikwekkend voorbeeld. [...] Het meest wrange is nog wel dat de juridische basis voor dit besluit in 2011 is aangenomen onder het Hongaarse voorzitterschap van de Unie.

De campagne voor de presidentsverkiezingen, waarvan veel mensen vreesden dat hij zou verzanden in bittere verwijten over en weer, komt eindelijk goed op gang. Gisteren herinnerde Nicolas Sarkozy er in Villepinte nogmaals aan dat Frankrijk zijn lot deelt met Europa. [Terwijl] François Hollande met zijn kleine vuisten hamert op heronderhandeling van het Europese verdrag over begrotingsevenwicht [..] wil Sarkozy dat alle Fransen zich verzoenen met Europa, het "Europa dat beschermt" en dat geen "zeef" mag zijn. Hij wil daarvoor zwakke mechanismen corrigeren en de eensgezindheid tussen de staten versterken en grenzen beschermen. Hetzelfde geldt voor de Schengen-akkoorden, die niet goed werken waar het de migratiestromen naar de Unie toe betreft, in een tijd waarin de lidstaten geen geld meer hebben voor edelmoedigheid."

Het linkse dagblad Libération is daarentegen van mening dat Nicolas Sarkozy

gisteren probeerde een houding als die van Mitterand aan te nemen: een president die zich inzette voor het ontwikkelen en omarmen van een Europees plan. Maar geen Mitterand die wil. Door immigratie tot onderwerp te maken en een bevelende toon aan te slaan, trekt Sarkozy Europa net zo ver omlaag als zijn verkiezingspeilingen."

De website Mediapart benadrukt dat de presidentskandidaat:

"zich met zijn tot bestuursvorm verheven ultimatums geïnspireerd lijkt te hebben op de grote populistische Europese leiders. Hij doet hetzelfde als de Poolse president Lech Kaczynski, conservatief, nationalistisch en veroorzaker van heel wat theater op het Europese toneel. [...] En zo gaat het ook met de Tsjechische president Vaclav Klaus of de Hongaarse leider Viktor Orban."

In Berlijn merkt de alternatieve krant Tageszeitung op dat de Franse president "nog wat stappen naar rechts heeft gemaakt":

Nog een klein stukje, en hij valt in de armen van Marine Le Pen van het Front National. [...] Zal Angela Merkel blijven volhouden dat zij haar Nicolas blijft steunen, wat er ook gebeurt? Met de andere conservatieve regeringsleiders heeft ze stelling genomen tegen de socialistische kandidaat François Hollande, omdat die het fiscale pact niet van tafel wilde vegen, maar eenvoudigweg wilde aanvullen. En nu zou Sarkozy vier Europese verdragen willen aanpassen. Wie begrijpt er nog wat er in Frankrijk gebeurt?"

Volgens La Stampa probeert "een gestreste Sarkozy" de extreemrechtse kiezer voor zich te winnen. Zelfs al spreekt hij daarmee de steun tegen die hij vorig jaar gaf aan het hervormingsvoorstel waarmee de grenscontroles in handen van Brussel zouden worden gegeven. Als hij herkozen wordt, schrijft de krant,

"vindt hij vast een manier om als een blad aan de boom te kunnen omslaan. Dat deed hij tenslotte ook al in 2008, toen hij slechts een zomer nodig had om van euroscepticus te transformeren tot grondlegger van Europa."

Slowakije is daarmee het tweede land in Centraal-Europa, naast Hongarije, dat wordt geregeerd door één partij. Iets dat het land "sinds 1989 niet meer heeft gezien", schrijft Pravda die constateert dat "sinds het communisme geen enkele partij zo'n overwinning meer heeft weten te behalen". De krant schrijft ook dat Smer toch nog zeven zetels van een grondwettelijke meerderheid verwijderd is. Met deze meerderheid zou de partij in zijn eentje de grondwet kunnen aanpassen. "Het mag eruit zien als een sterk mandaat, maar het is niet totalitair", concludeert Pravda.

Hospodárske noviny meent dat de "overwinning van Smer" de partij een verantwoordelijkheid richting Brussel voorschrijft:

"De toekomstige premier moedigt de redding van Griekenland aan, dat hij als de redding van de euro beschouwt, en is tevens voorstander van het EFSF. Tijdens de vorige coalitieregering was hij ook voorstander van bezuinigingen, het terugbrengen van het begrotingstekort door middel van de 'gouden regel' en het begrotingspact. Maar een verklaring is één ding, het ook daadwerkelijk uitvoeren in de economische werkelijkheid is wat anders."

De overwinning van Robert Fico, schrijft Plus jeden deň, is het gevolg van het "absolute debacle van rechts, veroorzaakt door het corruptieschandaal 'Gorilla'. Dat blijkt uit het feit dat de partij zelfs het vertrouwen van de kiezers in het eigen bastion Bratislava heeft verloren."