Als land in ‘een overgangsfase’ zoals eerder Griekenland, Portugal, Spanje dat waren of de communistische staten, is Tunesië

“een veel Europeser land dan flink wat EU-leden, want het doet driekwart van zijn handel met Europa; het land deelt met de Europese landen een groot aantal historische fundamenten, culturele tradities, normen en mensen (de diaspora, en de verschillende manieren van leven die de twee oevers van de Middellandse Zee verbinden)”

“Het is een klein land, met een klein verschil in rijkdom (in tegenstelling tot het oosten van Turkije, waar voor de extreme armoede enorme structurele hulp nodig is als Turkije lid zou worden van de EU). Het BBP per inwoner is vergelijkbaar met dat van Turkije. De macro-economische stabiliteit is bewezen tot afgelopen december, een teken dat Tunesië heeft voordeel gehad heeft van de beperkingen in het Associatieakkoord met de EU. Dit suggereert dat het vooruitzicht van een lidmaatschap de hervormingen versnelt, zoals het geval is in Turkije. De nationale eenheid blijft sterk, het gemiddelde opleidingsniveau is hoog en verdeeld over een grote middenklasse.”

De EU heeft voordeel bij dit lidmaatschap, want het zorgt voor een nieuwe Noord-Zuidverhouding en is een stimulans voor “de overgang van andere Arabische landen, en remt de Amerikaanse en Aziatische zucht naar macht in de Maghreb af”, concluderen zij.

Van Europese kant heeft de aanval tegen de Mavi Marmara een voor Europese begrippen zeldzame unanieme reactie opgeroepen. De Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken Catherine Ashton heeft om een internationaal onderzoek gevraagd. Binnen de EU beleven landen die een groot deel van hun geschiedenis met elkaar in oorlog waren nu een periode van vrede en welvaart die nog niet eerder is voorgekomen. Het is zelfs zo dat de Europanen zich een onderling conflict vandaag de dag niet meer kunnen voorstellen. Terwijl Europa nu, en de economische crisis is daar met name debet aan, eerder geneigd is om de blik naar binnen te richten, is misschien juist het moment aangebroken om zich moedig moet tonen en een initiatief te nemen dat alles ingrijpend zou wijzigen, zowel binnen de Europese grenzen, als in het Midden-Oosten en daarbuiten : een voorstel doen tot volledige EU-toetreding van zowel Turkije als Israël, binnen vijf jaar. “L’intendance suivra”, zoals generaal De Gaulle ooit zei: de materiële invulling zal wel volgen. Gian Paolo Accardo

In het rapport doet de Commissie een aanbeveling om het toezicht op deze twee landen "nog minstens tot 2020" voort te zetten maar geeft nog geen aanzet tot de "veiligheidsclausules" die onder andere de andere lidstaten in staat zouden stellen Roemeense en Bulgaarse rechtsuitspraken niet te erkennen. Voor România Libera kan het rapport worden gezien als "positief, de geboekte vooruitgang zal op een positieve manier bijdragen aan de toetreding van Roemenië tot de Schengenzone".

Nu zijn voornaamste rivaal, de Italiaan Mario Mauro, van het toneel is verdwenen, heeft Buzek een grote kans om benoemd te worden. Volgens voorspellingen van Rzeczpospolita kan Buzek rekenen op 447 op de 736 stemmen. Het parlement zal haar nieuwe voorzitter benoemen tijdens de openingszitting in Straatsburg volgende week. Volgens Rzeczpospolita zal de Pool normaal gesproken ook de steun genieten van de liberalen die “niets tegen zijn kandidatuur hebben”, en van de europarlementariërs van de nieuwe lidstaten die in kleinere fracties zitten. Voor hun zou de benoeming van Buzek, als eerste voorzitter uit een voormalig communistisch land, “een symbool zijn van de veranderingen die hebben plaatsgehad in de vijf jaar na de uitbreiding”.