Al twee door de crisis geplaagde jaren lang lopen de Europese leiders weg voor deze keuze. Ze zeggen dat ze de euro in stand willen houden, al gaat dat misschien niet op voor Griekenland. Maar de Noord-Europese geldschieters, onder aanvoering van Duitsland, zullen niet genoeg betalen om het overleven van de euro veilig te stellen. En de Zuid-Europese debiteuren verzetten zich steeds vaker tegen die buitenlanders die hen vertellen hoe ze moeten leven.

Maar als de EU-leiders ervoor kiezen de euro op te doeken,

zouden banken en bedrijven overal in Europa omvallen omdat hun buitenlandse activa en passiva niet langer met elkaar in overeenstemming zijn. Er zou een kettingreactie van faillissementen en rechtszaken volgen. Regeringen met tekorten zouden gedwongen worden draconische bezuinigingsmaatregelen te nemen of geld bij te drukken.

Dit is een van de redenen waarom het blad "met de nodige tegenzin" concludeert dat "de landen in de eurozone hun lasten gezamenlijk moeten dragen":

De euro redden is wenselijk en mogelijk. Het blijft echter de vraag of de Duitsers, Oostenrijkers en Nederlanders zich solidair genoeg voelen met de Italianen, Spanjaarden, Portugezen en Ieren om over de brug te komen. Wij denken dat het in hun eigen belang is om mee te werken. Het is tijd dat de Europese leiders, en mevrouw Merkel in het bijzonder, zich hiervoor hard gaan maken.

Terwijl in heel Europa de pensioensleeftijd omhoog moet, de werkloosheid toeneemt en “betogingen en demonstraties van de ene lidstaat overslaan op de andere”, komen de Europese intellectuelen maar met één voorstel in hun manifest om "Europa van een nieuwe grondwet 'van onderaf' te voorzien". Namelijk: "het recht op een sabbatical om in een ander EU-land vrijwilligerswerk te doen”.  

Het enige antwoord van deze vrienden van Europa op het moment dat de Unie wankelt als destijds de Titanic, is dus dat we alleen maar een beetje meer tijd samen zouden moeten doorbrengen om ons Europees te voelen? 

De krant besluit in dezelfde trant: “Het is vast ook geen toeval dat dit initiatief wordt ondersteund door de Duitse verzekeraar Allianz – een van de grootste schuldeisers van Griekenland.” 

"Europees Parlement trekt aan de rem bij internationaal verdrag tegen illegaal downloaden" kopt El País. De Spaanse krant, die eraan herinnert dat aan de Europese afgevaardigden kort geleden een petitie is overhandigd die door 2,5 miljoen inwoners van de Europese Unie is ondertekend, denkt dat ACTA "nog minstens een jaar" de ijskast in moet:

Het Europees Parlement is er niet van overtuigd dat de rechten van burgers met dit verdrag voldoende zijn gewaarborgd en heeft daarom besloten het voor te leggen aan het Europese Hof van Justitie. De afgevaardigden zijn het geheel eens over de inhoud van dit handelsverdrag […] maar hebben hun twijfels bij de mogelijke consequenties van de toepassing ervan.

 Het debat dat aan de stemming in het Parlement op 12 maart vooraf zal gaan, zou zich volgens El País vooral moeten toespitsen op het feit dat: 

het verdrag de providers verantwoordelijk maakt voor content die via internet wordt verspreid en daarmee, volgens critici, de deur opent naar een vorm van digitale censuur. 

Tegelijkertijd heeft eurocommissaris voor Justitie Viviane Reding in een door CNN gepubliceerd artikel, een dreigement geuit aan het adres van Google, waarin zij de Amerikaanse internetgigant "[…] waarschuwt dat die zich op slinkse wijze meester maakt van gegevens over het privéleven van burgers", schrijft The Guardian. 

Het nieuwe beleid van Google, dat op 1 maart is ingegaan, roept steeds meer kritiek op. The Guardian bericht dat de Franse autoriteit bescherming persoonsgegevens, de Commission nationale de l'informatique et des libertés, nu al een brief heeft gestuurd naar de beroemde zoekmachine, waarin zij schrijft dat die: 

zich niet houdt aan de voorwaarden van de Europese Richtlijn [uit 1995, red.] voor de bescherming van persoonsgegevens. De registratieprocedure van nieuwe gebruikers wordt vereenvoudigd, maar tegelijkertijd betekenen de wijzigingen dat Google gegevens kan verzamelen over het zoekgedrag van geregistreerde gebruikers op internet en YouTube, over welke landkaarten worden geraadpleegd, welke webpagina's worden bekeken, welke advertenties worden aangeklikt en ga zo maar door, om op basis daarvan zo gericht mogelijk zijn diensten en advertenties te kunnen aanbieden.

Het dagblad noemt de belangrijke zaken die door de pers zijn verzwegen in het verleden: van de ziekte en het dubbelleven van François Mitterrand tot het abnormale gedrag van 'DSK'. "Leugens, weigeren om op onderzoek uit te gaan […] een neiging om samen met machtige personen onder één hoedje te spelen"... Quatremer heeft de slechte gewoonten van de Franse pers op een rijtje gezet. In 2007, toen DSK tot directeur van het IMF werd benoemd, was deze journalist de eerste die schreef: "Het enige echte probleem van Strauss-Kahn is zijn omgang met vrouwen. Hij is te opdringerig en daarom grenst zijn gedrag vaak aan intimidatie. Deze zwakte is bekend bij de media, maar niemand praat erover (we zijn hier in Frankrijk)." Deze regels bleven onopgemerkt totdat deze gedoodverfde socialistische presidentskandidaat voor 2012 op verdenking van poging tot verkrachting in New York werd aangehouden.

"Er is een tijdperk voor en na 'Sofitel' [het hotel waar DSK verbleef in New York]", schrijft de krant:

We kijken nu met een verse blik naar de te terughoudende opstelling van onze media. Journalisten zijn inderdaad vriendjes van politici. 'Handen af van de macht!' is het devies volgens een Amerikaanse journalist. In Frankrijk eten journalisten en politici samen, ze gaan samen op vakantie, worden verliefd op elkaar, hebben dezelfde scholen bezocht, enz. We zijn hier niet gewend om onderzoek te doen naar de privéaspecten van de politiek. […] De publieke gevolgen van het privéleven van de president blijven voor ons in nevelen gehuld. We geven liever commentaar dan dat we de naakte feiten presenteren. Onze publieke omroep is niet onafhankelijk genoeg. De president stelt de bazen van de diverse zenders aan en bepaalt zelf welke journalisten het voorrecht krijgen om 'zijne hoogheid' te mogen interviewen.

"Ze hebben het Poolse voorbeeld gevolgd", schrijft Rzeczpospolita verheugd. De eerste massale betogingen tegen ACTA vonden namelijk in vele Poolse steden plaats in januari, waardoor de regering zich genoodzaakt zag de ratificering van het verdrag op te schorten. 

Ook Duitsland, een van de voorstanders van het verdrag, begint zichzelf nu af te vragen of het wel geratificeerd moet worden. Volgens Polska The Times betekent dit dat "ACTA ten dode is opgeschreven".  Het ziet er daarom naar uit dat het verdrag in juni door het Europees Parlement zal worden geannuleerd. De krant schrijft:

Politici hebben deze koude douche verdiend, aangezien ze vergeten hadden dat ze naar de stem van het volk horen te luisteren.

Een andere krant, Gazeta Wyborcza, is echter van mening dat de annulering van het verdrag niet zal leiden tot een "eerlijke vergoeding" van auteurs:

De wetgeving inzake kopieerrechten is onvolledig en werkt een ziek systeem in de hand [...] we kunnen besluiten dat het een schadelijk overblijfsel uit het verleden is en iedereen alles maar te laten kopiëren. Maar dan moeten we wel een nieuwe manier bedenken om creatief werk te belonen. 

Door middel van reportages, analyses van journalisten van de zes kranten ("die bij elkaar tien miljoen lezers hebben", schrijft El País) en commentaren van intellectuelen en politici worden de antwoorden op deze vragen gezocht. Onder meer de Britse socioloog Anthony Giddens, de Griekse schrijver Petros Makaris – die een "bitterzoet portret van Brussel" schetst – en de Italiaanse schrijver en semioticus Umberto Eco hebben een bijdrage geleverd aan de bijlage. Laatstgenoemde beweert dat "de cultuur, nog meer dan oorlog, onze identiteit vormt". Een identiteit die Eco omschrijft als "shallow" (oppervlakkig), "halverwege tussen de woorden "surface" [oppervlakte] en "deep" [diep]". De schrijver meent dat die identiteit snel moet "wortelen voordat die volledig wordt verwoest door de crisis".

Onder de politici zijn er bijdragen van de voormalig Britse premier Gordon Brown en de Spaanse oud-minister-president Felipe González. Meest opvallende artikel is echter het exclusieve interview met de vrouw die "de ware macht in Europa" in handen heeft: Angela Merkel. De Duitse bondskanselier geeft haar visie op de toekomst van Europa. Zij richt zich op een "politieke unie" waarin

een groeiend aantal bevoegdheden zal worden overgedragen aan de Europese Commissie, die als een Europese regering voor  Europese bevoegdheden zal functioneren. Dat vraagt om een sterk parlement. De Europese raad, die de staatshoofden bijeenbrengt, zal als een soort Tweede Kamer fungeren. Tot slot hebben we het Europese Hof van Justitie als Hooggerechtshof. Dat zou de toekomstige samenstelling van de politieke Europese Unie kunnen zijn.

Een maatregel die is bedoeld om wat wij verstaan onder bescherming van persoonsgegevens voorgoed te veranderen en in dit internettijdperk eens en vooral het recht te regelen om te worden vergeten. Met andere woorden: hebben wij het recht om zaken van internet te laten verwijderen die ons persoonlijk aangaan en die wij er zelf, misschien al lang geleden, op hebben gezet – maar ook zaken die er door anderen op zijn gezet en ons in moeilijkheden brengen?

Het antwoord is te vinden in regelgeving die vandaag aan het Europees Parlement wordt gepresenteerd: ten eerste een richtijn voor het gebruik van persoonsgegevens door justitie en politie; ten tweede een verordening waarin is bepaald hoe burgers controle kunnen houden over persoonsgegevens die zij hebben verstrekt aan overheden, bedrijven en sociale media. Op het overtreden van de regels komen boetes te staan die kunnen oplopen tot 1 procent van de omzet.

Is dat voldoende om het recht om te verdwijnen te garanderen? Waarschijnlijk niet, blogt Luna, die stelt:

Het recht om van het internet te verdwijnen bestaat niet, net zomin als het recht om van de aardbodem te verdwijnen. In het echte leven [...] kunnen we proberen om in het niets op te lossen, maar er blijven altijd documenten bestaan waarin we worden genoemd, zoals we ook altijd zullen blijven bestaan in het geheugen van andere mensen. Dat soort dingen kun je niet met één klik verwijderen. Ook niet met Europese of interplanetaire wetgeving.

Het recht om op Facebook te worden gewist [...] , om op internet te surfen zonder sporen achter te laten [...]  of om een waarschuwing te ontvangen als onze gegevens bewaard en gebruikt worden voor commerciële doeleinden, bestaat al. Europese wetgeving die tot in detail is uitgewerkt zal geen enorme omwenteling veroorzaken, maar hooguit een beginsel, een grondrecht, versterken. [...]  Het recht om alle artikelen en blogs waarin wij worden genoemd te laten wissen, zoals sommigen beweren, bestaat echter niet: dat heet geschiedenis. 

Op zaterdag 21 januari heeft de zogenaamde groepering "Anonymous" met succes de toegang tot een aantal grote overheidssites geblokkeerd. Op 23 januari werd de website van de Poolse premier gehacked door een groep genaamd "Polish Underground", die een filmpje op de site had geplaatst van de videoblogger Baśka, verkleed als de communistische generaal Jaruzelski die de staat van beleg afkondigt.

De anti-ACTA-demonstranten vinden dat de regering de bevolking had moeten raadplegen alvorens de overeenkomst te ondertekenen. Ze eisen een open debat over de kopieerrechten dat in de pers overigens al breeduit gevoerd wordt. "Om intellectuele eigendommen te beschermen gebruikt de ACTA een kernbom waarvan de gevolgen van de explosie niet te overzien zijn", aldus Gazeta Wyborcza. De krant vindt dat het Europese Hof van Justitie zich over het verdrag moet buigen.