In 2011 had Brussel al toestemming gegeven voor het gebruik van GGO's in diervoeders, zoals soja voor de varkensteelt. Nu wil het deze toestemming uitbreiden tot levensmiddelen, met een tolerantie van 0,1 procent. De maatregel zou deze zomer van kracht kunnen worden. 

Het Duitse dagblad, dat veel aandacht besteedt aan milieuzaken, voegt daaraan toe dat de Commissie het gebruik van genetisch gemodificeerd soja met economische argumenten verdedigt. De EU moet namelijk veel soja importeren om aan de vraag naar diervoeders en levensmiddelen te voldoen: 

De Europese Commissie versoepelt haar beleid op het gebied van GGO's en wil de levensmiddelenindustrie een grotere tolerantiemarge toestaan als het gaat om sporen van GGO's in voeding. Milieuorganisaties en de Groenen in het Europees Parlement protesteren tegen de afschaffing van het totaalverbod op het gebruik van GGO's. De versoepeling betreft vooral het gebruik van sojalecithine voor het bereiden van chocola, bakkerijproducten, margarine of ijs.

Als de bedrijven veroordeeld worden, zouden ze hoge boetes opgelegd krijgen en worden uitgesloten van toekomstige contracten met de nieuwe Libische regering. Volgens de Wall Street Journal werpt het onderzoek “een schaduw over de ambities van deze bedrijven om meer voet aan de grond te krijgen in dit land, dat de grootste olievoorraden van Afrika heeft”.    

Tijdens het bewind van Moammar Khadafi was het Italiaanse ENI het meest actief in Libië en was het van plan om de komende tien jaar 30 miljard euro (22,9 miljard euro) te investeren. Na de regimewisseling slaagde het bedrijf er snel weer in deze koppositie te herstellen. Het huidige marktaandeel ligt rond de 14%.

Het probleem is echter dat op de dagen waarop het hard waait, het energienetwerk tussen het Noorden en Zuiden al snel verzadigd raakt. De elektriciteit wordt daarna automatisch doorgestuurd naar het oosten, naar Polen en de Tsjechische Republiek. Maar in dat geval raken de netwerken van deze twee landen overbelast omdat ze werden ontworpen voor een stabiele en continue toevoer. Polen is daarom van plan bij de grens faseverschuivers te installeren zodat het land niet meer elektriciteit ontvangt dan het nodig heeft. De Duitsers zullen in dat geval hun windmolens moeten stilzetten en, om het energietekort in het zuiden van het land op te vangen, kernenergie moeten importeren uit Frankrijk...

Het probleem zou nog erger zijn als Tsjechië het voorbeeld van Polen om zijn netwerk te beschermen, zou volgen, legt de krant uit. Maar op dit moment is het kleine land een van de grootste energie-exporteurs van de EU, en willen de Tsjechen 2,5 miljard euro investeren in een eigen netwerk.

Het Amerikaanse bureau voor energie-informatie (Energy Information Administration, EIA) had de Poolse schaliegasreserve eerder op 5,3 triljoen kubieke meter geschat. Dit nieuws had de verkeerde verwachting gewekt dat Polen het de komende 300 jaar geen gas uit Rusland zou hoeven te importeren.

Een andere Poolse krant, de meer conservatieve Rzeczpospolita, waarschuwt dat zelfs al zouden de maximale schaliegasreserves in Polen 1,92 triljoen kubieke meter bedragen, het rapport dan nog “het enthousiasme zal temperen van Poolse en internationale bedrijven om enorme sommen geld te investeren voor het uitgeven van licenties voor onderzoek en proefboringen”.

Desalniettemin zijn de gasvoorraden een reden voor optimisme, schrijft het dagblad:

 Polen wordt waarschijnlijk dan wel geen toonaangevende internationale exporteur van gas, maar met [de hoeveelheid schaliegas] die is gedetecteerd en waarvan is vastgesteld dat ze kan worden gewonnen, kan voor een periode van 35 tot 65 jaar in onze [landelijke] gasbehoefte worden voorzien! Zoiets hadden we ons een paar jaar geleden toch nauwelijks kunnen voorstellen. 

Le Monde vult aan dat de beheerders van het grootste Europese nucleaire park tot 30 juni de tijd hebben om bij de ASN voorstellen in te dienen betreffende crisismanagement, communicatie, bescherming van generatoren en aanvoer van water. Tevens eist de ASN dat voor het einde van 2014 een “snel nucleair actieteam” voor handen is. Dit “noodsysteem moet erin voorzien dat een actieteam en materiaal binnen 24 uur op de site van een kapotte kerncentrale kan zijn”.

De kosten van de aanpassingen, die voor de kernramp in Fukushima werden geschat op 40 miljard euro, bedragen volgen de grootste Franse energieleverancier EDF 50 miljard euro. 

In een hoofdartikel roept NRC Handelsblad de regering op "naar andere wegen te zoeken om de noodzakelijke diversificatie in de energievoorzieining te bereiken. En dat, uiteraard, zoveel mogelijk binnen Europese samenwerking.[...] Het is moeilijk denkbaar dat dit én klimaatvriendelijk én zonder kernenergie is te realiseren". In een open brief pleiten 69 hoogleraren echter tegen de kerncentrale, die volgens hen "onnodig, onbetaalbaar, onrendabel en niet duurzaam" zou zijn.

Deze klimaattop heeft tot doel om een overeenkomst te sluiten waarbij de gemiddelde opwarming van de aarde wereldwijd beperkt blijft tot 2º C. Maar opkomende economieën zoals Brazilië en India willen net als rijke landen voor 2015 geen gesprekken starten over een dergelijk akkoord, tot grote woede van kleinere eilandstaten en andere landen die direct bedreigd worden door de klimaatverandering. Volgens het Italiaanse economische dagblad "lijkt het vrijwel kansloos dat er een internationaal bindend verdrag voortkomt " uit deze VN-top. "Landen die daartegen protesteerden, zoals de VS, zullen wel blij zijn. Maar voor Europa is dit een driedubbele salto".

"Ten eerste omdat de EU naar aanleiding van het Kyotoprotocol en de daarin beschreven richtlijnen een emissiemarkt heeft opgezet, waarbij banken en bedrijven voor een geschat bedrag van 107 miljard euro langetermijninvesteringen hebben gedaan. Ten tweede omdat de Zuid-Afrikaanse top zou kunnen eindigen in meer dan een impasse: deze conferentie zou wel eens het einde van Kyoto kunnen inluiden, gezien het feit dat Canada, Japan en Rusland al hebben gezegd dat ze in 2013 niet zullen meedoen aan de tweede fase. En ten derde omdat de moedige toezegging van Europa om emissies in 2020 met 20 procent te reduceren zou kunnen uitmonden in een strijd die alleen zinvol is als alle landen op de aardbol hieraan meedoen. Die strijd vereist echter ook miljarden aan overheidsuitgaven en die zijn lastig te verenigen met het strenge begrotingsbeleid dat in de huidige omstandigheden wordt gevoerd."

Het dagblad meent dat de Nord Stream-pijpleiding, die is aangelegd door de Russische gasgigant Gazprom en een aantal grote Europese concerns (E.ON, BASF, GDF Suez, Gasunie), een buitengewoon politiek project is. Immers, "het tracé van de pijpleiding vormt op zichzelf al een daad van wantrouwen aan het adres van Polen en de drie Baltische staten: dat de gasleiding onder de Oostzee loopt, is een bewuste kleinering van deze vier EU-lidstaten".

Gazprom maakt tevens deel uit van het Europees-Russische consortium South Stream, dat Oekraïne links laat liggen. Het bedrijf "slaagt er [dan ook, red.] niet in zich te ontdoen van het imago dat het heeft opgebouwd als gewapende arm van Rusland", aldus Le Monde.

Toch, zo stelt Newsweek Polska, heeft de Russische premier Vladimir Poetin "het bij het verkeerde eind als hij denkt dat hij de Europese politiek kan dicteren via de pijpleiding die onder de Oostzee loopt. Het is juist het Westen dat dankzij Nord Stream invloed zal krijgen op het beleid van het Kremlin. Waarom? Omdat zowel de Duitse als de Russische ondernemingen slechts één doel voor ogen hebben: "de Europese gasmarkt beheersen". Gazprom heeft, zo schrijft het weekblad, ambitieuze en verstrekkende plannen. Het wil de Franse en Britse markt veroveren en via de geplande South Stream-pijpleiding gas aan Oostenrijk en de Balkanlanden leveren. Daardoor zal Rusland echter steeds meer "afhankelijk worden van de samenwerking met het Europese bedrijfsleven" en bereid zijn, al is dat met tegenzin, om zich naar de regelgeving van de EU te voegen.

"Bedrijven die op zoek zijn naar onconventioneel gas betalen professionals een fortuin, nemen veel mensen in dienst en investeren flink in materieel", schrijft de zakenkrant. Volgens experts is er voor iedere testboring een team van maximaal 35 mensen nodig. Dit betekent dat er met de geplande duizend testboringen zo'n 35.000 arbeidsplaatsen geschapen worden. Nog eens tienduizenden werknemers kunnen werk vinden in het aanbieden van accommodatie, voedsel en analyses. Alles bij elkaar, denkt DGP, zal de "nieuwe industrietak" ongeveer honderdduizend banen opleveren waarbij de beste specialisten zo'n 40.000 zloty (tienduizend euro) per maand kunnen verdienen.

In Duitsland, het land dat de zaak aanhangig maakte bij het Europees Hof van Justitie nadat Greenpeace een wetenschappelijk onderzoeker van de universiteit van Bonn had aangeklaagd, is de pers verdeeld: de conservatieve Frankfurter Allgemeine Zeitung is verheugd over het feit dat “economische belangen niet altijd de overhand hebben”, terwijl Süddeutsche Zeitung moeite heeft de uitspraak te begrijpen. “Te veel moraal”, kopt het dagblad uit Beieren en herinnert eraan dat de rechters zich veel minder gelegen hebben laten liggen aan morele overwegingen bij het verlenen van patenten voor “componenten voor tanks, abortuspillen of cosmeticatests op proefdieren”.

“De Europese afhankelijkheid van Gazprom neemt toe,” schrijft Gazeta Wyborcza op bezorgde toon. Het dagblad waarschuwt dat Gazprom aan het eind van dit jaar zal beginnen met het pompen van gas door de Nord Stream-pijpleiding naar Duitsland, en spoedig zijn 'gasmonopolie' in Midden-Europa zal bezegelen met de aanleg van de South Stream-pijpleiding. “Vanwaar al die verbazing?” vraagt Die Presse zich af. “Op dit moment is ieder alternatief te duur. Het klimaatbeleid dwingt tot de sluiting van kolencentrales, en de ramp in Fukushima heeft de opleving van kernenergie afgeremd.”

Het ministerie hoopt zo de kolencentrales te kunnen uitbannen en dat het land minder afhankelijk wordt van olie en gas afkomstig uit Rusland. De krant vraagt zich af of Tsjechië “het nucleaire hart van Europa” gaat worden en voegt daaraan toe dat de eigen regering lijnrecht tegenover Duitsland staat: laatstgenoemde heeft, na de kernramp in Fukushima in Japan, besloten om tussen nu en 2022 volledig af te zien van atoomenergie en zich te gaan richten op duurzame energie.

Handelsblatt is echter van mening dat de positie van Duitsland in de strijd om "de Libische olieschatten" wordt bedreigd. Volgens het Duitse economische dagblad is Turkije momenteel "de grote winnaar". Dat land heeft de rebellen 300 miljoen dollar aan steun toegezegd. Italië, "dat de oliewinningslocaties in Libië heeft aangelegd", staat er ook goed voor, maar Nicolas Sarkozy "zal er niet mee instemmen" dat de Italiaanse bedrijven voorrang krijgen. De Duitse ondernemingen zullen "het niet gemakkelijk krijgen", vervolgt Handelsblatt, want de Duitse regering heeft "de kansen van het Duitse bedrijfsleven vergooid".