“Vrijhandelsverdrag: een gunstig groen licht”, schrijft Le Monde verheugd nadat de Amerikaanse president Barack Obama en de Europese leiders het op de G8-top in Noord-Ierland eens waren geworden over het begin van de onderhandelingen over een groot bilateraal handelsakkoord.

De toenadering tussen de twee handelsblokken aan weerszijden van de Atlantische Oceaan “is goed nieuws” na twintig jaar van vruchteloze pogingen, aldus het dagblad uit Parijs, dat evenwel de volgende nuance aanbrengt:

Het pleit is nog niet beslecht. De discussies zullen op z'n minst twee jaar gaan duren, want de meningsverschillen zijn talrijk: op het gebied van de financiële regelgeving, de bescherming van de persoonsgegevens tegen de achtergrond van het Prism-schandaal rond Amerikaanse elektronische spionage, de genetische modificatie van organismen, hormoonvlees, enzovoorts.

Voorzichtigheid is derhalve geboden, schrijft Le Monde, Ook al heeft Frankrijk dankzij zijn doorzettingsvermogen voorlopig zijn zin gekregen op het punt van een uitzonderingspositie voor de audiovisuele sector, er mag niet te vroeg worden gejuicht:

Karel De Gucht, de Eurocommissaris voor de Handel, die de onderhandelingen van Europese zijde zal leiden, verzekert dat de uitzonderingspositie van de audiovisuele sector nog niet definitief is. Hij is bang dat de regering-Obama in reactie hierop met andere uitzonderingen zal komen, op punten waar de Europeanen op concessies hopen: de openbare markten, labels met de plaats van herkomst van voedingsproducten, transport.

Volgens Die Tageszeitung is het feit dat de Fransen hun zin hebben gekregen niettemin een overwinning. “De cinema blijft nu beschermd en Frankrijk kan zijn films blijven subsidiëren om zich tegen de Hollywood-studio's te weren”, meent het Duitse dagblad.

“De veiligheidsmaatregelen zijn zeer scherp rondom het Lough Erne-resort en het stadje Enniskillen”, schrijft The Belfast Telegraph. Hier begint vandaag de G8-top van wereldleiders.

Maar ondanks de aanwezigheid van achtduizend politieagenten en veiligheidsmensen, die zijn ingezet om de naar schatting tweeduizend antikapitalistische betogers in de gaten te houden, verwachten plaatselijke functionarissen geen al te grote problemen.

Het dagblad merkt echter op dat de autoriteiten geen enkel risico nemen en willen laten zien dat zij de veiligheid uitermate serieus nemen. Het merkt op dat:

drie onlangs aangeschafte drones ook zullen worden ingezet om vanuit de lucht een oogje in het zeil te houden als de leiders van de rijkste landen ter wereld bijeenkomen.

De Britse autoriteiten hebben de leiders en functionarissen van andere landen bespioneerd ”door zowel de computers als de telefoons af te tappen van gedelegeerden” op de G20-topconferentie in 2009 in Londen. Dit onthult The Guardian naar aanleiding van het onderzoek naar geheime Britse en Amerikaanse afluisterprogramma's.

Volgens de documenten hebben hoge Britse functionarissen het gebruik van geavanceerde spionageapparatuur goedgekeurd om de communicatie van de gasten in kaart te brengen. Zo zijn er internetcafé's opgezet om e-mails te onderscheppen en de online-activiteiten van gedelegeerden te kunnen volgen, en zijn BlackBerry-toestellen afgetapt. Daardoor beschikten analisten voortdurend over de laatste informatie “over wie met wie aan het bellen was tijdens de top”. Er werd vooral gelet op Turkse en Russische functionarissen.

Het dagblad merkt op dat deze onthulling “waarschijnlijk tot enige spanningen zal leiden” op de G8-top die vandaag in Noord-Ierland begint. Alle daar aanwezige gasten waren potentiële doelwitten tijdens de top van 2009.

Moldavië en de Europese Unie hebben op 12 juni de onderhandelingen over een vrijhandelsakkoord afgerond, meldt het dagblad Timpul. Daarmee komt er een eind aan besprekingen die lang bedreigd werden door de politieke instabiliteit binnen deze voormalige Sovjetrepubliek die nu kandidaat-lidstaat is. Daarnaast betekent het een eerste succes voor de nieuwe pro-Europese regering van Iurie Leanca.

Het akkoord “zal geparafeerd worden tijdens de top van het Oostelijk Partnerschap dat in november 2013 in Vilnius (Litouwen) plaatsvindt, en zeer waarschijnlijk in de loop van 2014 worden ondertekend”, schrijft de Moldavische krant verheugd.

De krant voorziet dat dit akkoord heel wat voordelen zal opleveren:

de economische integratie van het land binnen de gemeenschap, geleidelijke liberalisering van handel en dienstverlening, vrij verkeer van arbeid, minder douaneheffingen, afschaffing van quota, enzovoorts. Daarbij wordt rekening gehouden met de bezwaren van producenten uit de agrarische sector die bang zijn voor een afnemend concurrentievermogen.

De oud-president van het land en leider van de oppositie, de pro-Russische communist Vladimir Voronin is echter van mening dat het “akkoord een ramp is aangezien het de deur naar de Oekraïne en Rusland sluit”.

Volgens de onthullingen die klokkenluider Edward Snowden (voormalig CIA-medewerker) afgelopen weekend aan The Guardian deed, zou de Amerikaanse Nationale Veiligheidsdienst (NSA) in 2007 een Zwitserse bankier hebben gestrikt om “informatie over geheime bankrekeningen” door te spelen.

De Zwitserse krant Le Temps vraagt zich af wat het risico is van dit soort staatsspionage bij financiële instellingen, dat “door de banken niet als specifiek risico lijkt te zijn geïdentificeerd”.

Het dagblad merkt overigens op:

De Zwitserse geheime dienst, die een jaar geleden belachelijk werd gemaakt doordat een informaticus haar miljoenen gegevens afhandig had gemaakt, zal een glimlach niet kunnen onderdrukken bij de tegenspoed die haar Amerikaanse evenknie vandaag de dag ondervindt.

“Belg leidt moordpartijen en verkrachtingen op ‘ongelovigen’” in Syrië, schrijft De Standaard. De krant verwijst naar een filmpje uit maart dat op 7 juni is ontdekt op internet et waarop de onthoofding van een sjiïtische man is te zien door een groep jihadstrijders waarvan enkelen Vlaams spreken. Volgens de krant “bestaat de kans dat de 22-jarige Houssien Elouassaki, een uit Vilvoorde afkomstige gehandicaptenverzorger, kan worden gelinkt aan de executie”:

Uit afgeluisterde gesprekken en verhoren van teruggekeerde Syriëstrijders die De Morgen kon inkijken, blijkt dat een groep van 35 tot 40 Belgen in de omgeving van Aleppo is gehuisvest, in de stad Daret Ezza. Ze staan er onder leiding van Hoessin, die vorig jaar in september naar Syrië vertrok. In een telefoongesprek naar België met zijn broer Abdelouafi[...], vertelt hij hoe hij iemand heeft onthoofd en hoe ze dertig vrouwen hebben verkracht en gedood.

De Standaard schrijft dat de meeste Belgen die zich onder de 600 à 700 Europese strijders in Syrië bevinden, “van ver of van dichtbij te maken hebben gehad met Sharia4Belgium[...] De Vlamingen die deelnamen aan de standrechtelijke executie riskeren een levenslange celstraf in ons land”.

In een hoofdartikel in De Morgen met de titel “Onze jongens in Syrië”, verontwaardigt Yves Desmet zich over de “banalisering van het kwade” waar de Belgische strijders blijk van geven in afgeluisterde gesprekken :

Hoe heeft het met deze kerels zo ver kunnen komen dat ze [...] tot zo’n transformatie zijn gekomen? Van verschoppelingen in een land dat hen niet moest, zijn het plots helden in een heilige oorlog geworden. Geen wonder, en tegelijk een wat magere troost, dat de meesten onder hen dan ook nooit meer willen terugkomen [naar België].

Na een bijna twaalf uur durend beraad hebben de EU-ministers van Buitenlandse Zaken vannacht afgesproken dat lidstaten onder strikte voorwaarden wapens mogen gaan leveren aan Syrische rebellen. De wapenlevering mag niet de geplande vredesonderhandelingen in de weg staan die volgende maand in Genève plaatsvinden.

Nu besloten is het wapenembargo op te heffen, kunnen Europese landen de rebellen steunen in de strijd tegen president Assad. Maar volgens de Britse minister van Buitenlandse Zaken, William Hague, betekent dit niet dat “EU-landen meteen wapens aan de rebellen gaan leveren”, schrijft de Volkskrant. “De stap is vooral bedoeld om het regime aan de onderhandelingstafel te dwingen”.

Nederland en een aantal andere landen zijn er geen voorstander van wapens te leveren aan een “instabiele regio”, maar doordat de “Britten en Fransen de afgelopen tijd bleven hameren op een versoepeling van de sancties” moesten Duitsland en Nederland wel op zoek gaan naar een compromis, schrijft VK.

De krant benadrukt dat op dit moment alleen het wapenembargo opgeheven zal worden. Andere sancties, zoals economische strafmaatregelen, blijven gewoon van kracht.

Op 27 mei komen de Europese ministers van Buitenlandse Zaken bijeen om te overleggen over de omstreden kwestie van het eventueel opheffen van het wapenembargo voor Syrië. De Franse krant Le Monde publiceert een onderzoek dat bewijs zou leveren dat de Syrische president Bashar Al-Assad chemische wapens inzet tegen de Syrische bevolking.

“De ernst van de gevallen, de toename van gevallen en de manier waarop dergelijke wapens worden gebruikt laten zien dat het niet slechts om traangas gaat dat aan de frontlinie wordt gebruikt, maar om middelen van een heel andere categorie die veel giftiger zijn”, aldus twee verslaggevers, een freelance fotograaf en een journalist van Le Monde die twee maanden rond de Syrische hoofdstad zijn verbleven.

Le Monde schrijft verder:

Het is de hoogste tijd dat de Europese leiders openheid van zaken geven over wat ze weten over de inzet van chemische wapens in Syrië. En dat ze ermee ophouden “de rode lijn” te overschrijden. Ze moeten duidelijkheid verschaffen. Voordat het te laat is.

“De EU kan geen overeenstemming bereiken over het wapenembargo voor Syrië”, aldus de European Voice. Het weekblad verklaart dat “een Engels-Franse poging om het EU-verbod op wapenverkoop aan Syrische rebellen op te heffen, gedoemd lijkt te mislukken. De oppositie tegen opheffing van dit verbod is alleen maar gegroeid.”

In februari slaagden Groot-Brittannië en Frankrijk er samen in om andere lidstaten ervan te overtuigen het wapenembargo te versoepelen en om Syrische rebellen te bevoorraden met niet-dodelijke militaire voorraden, zoals communicatiemiddelen en logistieke apparatuur. Na besprekingen tussen de Franse president François Hollande en de Britse premier David Cameron zijn ook Parijs en Londen minder enthousiast over het idee. Deze omslag heeft te maken met de vrees dat wapens in islamitische handen zouden kunnen vallen. Het weekblad vervolgt:

Over de kwestie Syrië heerst grote verdeeldheid tussen Europese lidstaten. Dat gaat om drie dingen. Vooral Oostenrijk is fel tegenstander van het versoepelen van ingestelde wapenrestricties, omdat het twijfelt aan het nut en de noodzaak daarvan. Zweden maakt zich het meest zorgen over de gevolgen op langere termijn, als zwaardere sancties tegen het regime van Assad worden genomen. Volgens Zweden zou dat mogelijk een politieke oplossing in de weg staan. Daarnaast heeft Tsjechië de afgelopen maanden vraagtekens gezet bij de controle die de SNC (Syrian National Coalition) als belangrijkste politieke bondgenoot over de rebellen heeft.

Op 27 mei staat het Syrische wapenembargo op de agenda tijdens een meeting van Europese ministers van Buitenlandse Zaken in Brussel. De deadline voor vernieuwing of opheffing van het wapenembargo verstrijkt op 1 juni. Ondertussen is er met steun van de VS en Rusland begin juni een Syrische vredesconferentie in Genève georganiseerd. De SNC zou daar n gesprek kunnen treden met vertegenwoordigers van de Syrische regering.

Tijdens de donorconferentie voor Mali op 15 mei in Brussel is meer dan drie miljard euro verzameld voor hulp die in 2013 en 2014 aan het noodlijdende land gegeven zal worden, schrijft Frankfurter Allgemeine Zeitung. Daarmee werd “het oorspronkelijk streefbedrag van twee miljard ruimschoots overschreden”, voegt de krant toe. De belangrijkste geldschieters zijn Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Denemarken, de Verenigde Staten, de Wereldbank en de Islamitische Ontwikkelingsbank.

Het geld is bedoeld om de economische en sociale gevolgen van de huidige oorlog tegen de moslimextremisten in het noorden van Mali te verlichten en zal vooral worden gebruikt voor het herstel van de landbouw en wederopbouw van de infrastructuur. Volgens Süddeutsche Zeitung heeft Mali momenteel vooral behoefte aan een democratisch gekozen regering. In juli zullen er parlementsverkiezingen plaatsvinden.

Verder schrijft de krant:

[In Brussel] hebben weinig mensen de illusie dat de Malinese staat zich op eigen kracht weer kan herstellen. Het versplinterde, ongekwalificeerde leger zal de komende jaren niet in staat zijn de taken van de blauwhelmen en de speciale troepen van het Franse leger over te nemen.

De Europese lidstaten hebben een voorlopig akkoord gesloten over de versoepeling van het embargo op de Syrische olie-export. Dat zou een eerste aanzet betekenen tot een versoepeling van de sancties sinds president Bashar al-Assad twee jaar geleden begon met zijn represailles tegen de opstandige bevolking.

De International Herald Tribune schrijft dat diplomatieke bronnen met het akkoord beogen om de gebieden die in handen zijn van de oppositie, meer autonomie en flexibiliteit te bieden om met behulp van olie een economische basis op te bouwen.

In afwachting van het oordeel van de verantwoordelijke EU-ambtenaren, overwegen de EU-ministers van Buitenlandse Zaken de conceptovereenkomst maandag goed te keuren. Om het embargo daadwerkelijk te versoepelen zouden er echter meer juridische stappen nodig kunnen zijn.

Vertegenwoordigers van de Syrische oppositie dringen er ondertussen bij de EU op aan een eind te maken aan het wapenembargo dat eind mei zou moeten aflopen, meldt de Irish Times.

Het versoepelen van dat embargo “is de enige manier” om het bloedvergieten te stoppen, pleitte Walid Saffour, vertegenwoordiger van de Syrische Nationale Coalitie in Groot-Brittannië, tijdens een bezoek aan Dublin afgelopen woensdag.

Groot-Brittannië en Frankrijk zijn voorstanders van militaire steun aan de oppositie, maar andere lidstaten zijn tegen omdat ze niet willen bijdragen aan een verdere militarisatie van het conflict.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Russische president Vladimir Poetin hebben op 7 april in Hannover de grootste industriële technologiebeurs ter wereld geopend.

“De wederzijdse begroeting was enigszins stijfjes”, aldus het dagblad, dat wees op de nervositeit van de twee leiders tijdens de ceremonie, ondanks de beleefde glimlachjes en de aankondiging van een versteviging van de bilaterale economische betrekkingen.

De reden houdt verband met de recente verscherping van de Russische regels voor buitenlandse ngo's en met de onverwachtse politiecontroles eind maart bij de vestigingen in Moskou van diverse Duitse ngo's, zoals Transparency International en de denktanks Konrad Adenauer en Friedrich Ebert.

Vier jaar na de 'Twitter-revolutie', die het einde betekende van de communistische regering van Moldavië en de pro-Europese krachten in het zadel hielp, brengt het dagblad in herinnering dat er nog geen enkel onderzoek is ingesteld naar de destijds gepleegde wandaden.
Officieel zijn er drie mensen gedood en ruim vierhonderd gemarteld tijdens de revolte, maar de identiteit van degenen die zich hieraan hebben schuldig gemaakt, “de verborgen gezichten in de ogen van de Moldavische publieke opinie”, is nooit vastgesteld.

De openbare aanklagers en een deel van de pers verzekert dat de slachtoffers politiemensen waren. “Wie zal er kwaad zijn als de waarheid aan het licht komt?” vraagt Timpul zich af. De pro-Europese regering, voortgekomen uit de democratische verkiezingen die op de revolte zijn gevolgd, is op 5 mei 2012 afgetreden, en het land wordt nu bestuurd door een interim-regering.

Pristina heeft op 27 maart het achtpuntenplan aangenomen dat door de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor Buitenlandse Zaken, Catherine Ashton, is uitgewerkt. Het plan moet de samenwerking tussen de gemeentes in het noorden van Kosovo, die voor het overgrote deel Servisch zijn, bevorderen via nieuwe regelgeving.

Het plan, dat Ashton op 21 maart presenteerde, bepaalt de terreinen en de voorwaarden waaronder deze gemeentes speciale taken kunnen uitvoeren en het schrijft ook voor hoe de verschillende gemeentes kunnen samenwerken.

De Servische vice-premier, Aleksandar Vučić, beschouwt het plan echter als “onaanvaardbaar”. Daarom heeft Ashton hem uitgenodigd om ook deel te nemen aan de laatste onderhandelingsronde die op 2 april in Brussel plaatsvindt.

De vrees dat Europeanen zich zouden aansluiten bij de heilige oorlog na het uitbreken van de gewapende opstand in Syrië twee jaar geleden, is bewaarheid, volgens de Jyllands Posten . De Deense krant schrijft over “jonge bendeleden die in naam van de islam oorlog voeren”. Volgens de Deense inlichtingendienst

bevinden zich verscheidene leden van de meest gewelddadige immigrantenbendes van Kopenhagen momenteel in Syrië om mee te doen aan de heilige oorlog, waardoor het risico bestaat dat deze geharde criminelen nog fundamentalistischer worden. “Het is een nieuwe tendens. Deze mensen zijn al potentieel gewelddadig en eenmaal thuis hebben ze toegang tot wapens en explosieven. Het is zeer verontrustend te zien hoe er banden worden gesmeed tussen het criminele circuit en islamitische kringen”, zegt het hoofd van de inlichtingendienst.

Ook vanuit België klinken verontustende signalen. Binnen Europa zou België “hofleverancier” van Syrische rebellen zijn, schrijft De Morgen. De krant citeert een terrorisme-specialist die meent dat er “in België nog een groot potentieel aan strijders is” maar dat “het merendeel straks gedesillusioneerd terugkomt”:

Ze zien heldhaftige beelden, verwachten dat ze krijgers zullen worden, maar het merendeel krijgt niet eens een wapen in handen. Ofwel bouwen ze barricades, ofwel staan ze aan een uitkijkpost ofwel worden ze gebruikt als kanonnenvlees.

Volgens De Standaard zou de organisatie Sharia4Belgium die eind 2012 officieel is ontbonden een belangrijke rol spelen in het werven van jihadstrijders in België voor rebellengroepen in Syrië.

Abdullah Öcalan, de leider van de Koerdische Arbeiderspartij PKK, heeft op 21 maart zijn aanhangers opgeroepen de gewapende strijd tegen Turkije op te geven. Sinds 1984 vecht de PKK voor een autonome Koerdische staat in Zuidoost-Turkije. Öcalan pleit er nu voor dat er via gesprekken met de Turkse regering naar een oplossing wordt gezocht.

De oproep van Öcalan, die sinds zijn arrestatie in 1999 vastzit op het eiland Imrali, werd voorgelezen door een Koerdisch parlementslid in Diyarbakir, de belangrijkste stad van Turks Koerdistan, ter gelegenheid van “Nowruz”, het Koerdische Nieuwjaar.

De Europese Unie, dat “voor de [Turkse, red.] voorbereidingen voor het aansluitingsproces bij de EU haar volledige steun en financiële ondersteuning biedt”, heeft de oproep van Öcalan “toegejuichd” en spreekt van een “belangrijke stap voorwaarts”.

Het enthousiasme waarmee het nieuws werd ontvangen dat de Verenigde Staten wilden onderhandelen met de EU over een vrijhandelszone, “is afgezwakt”, [schrijft] Mohamed A. El-Erian in zijn analyse in Les Echos, vijf weken na de State of the Union van Barack Obama.

“Er zijn voor het project nog teveel obstakels te overwinnen”, stelt deze Amerikaanse financieel deskundige. Hij somt er in totaal drie op. De eerste heeft te maken met de matige economische vooruitzichten van het voorstel:

De meest gunstige vrijhandelsakkoorden zijn akkoorden die gesloten worden tussen econonomieën met hoge tarifaire belemmeringen, lage handelsvolumes en slechts een kleine overlapping in consumptie- en productiemodellen. Dit is voor de Europese Unie en de Verenigde Staten niet het geval.

De tweede reden waarom het project waarschijnlijk tot mislukken gedoemd is, heeft te maken met de gespannen sfeer die er heerst tussen de EU en de Verenigde Staten:

De schijnbaar eindeloze reeks politieke drama’s die er momenteel spelen, heeft het zowel voor Europa als voor de Verenigde Staten uiterst moeilijk gemaakt zich lang op een structureel initiatief te concentreren. Het is moeilijk voor Europa om na te denken over de lange termijn als de korte termijn al onduidelijk is door het Italiaanse verkiezingsresultaat. […] En in de Verenigde Staten wordt die onduidelijkheid veroorzaakt door een nieuw fiscaal minidrama.

Ten derde schrijft Les Echos over:

de slechte staat waarin de werelddialoog verkeert, ondanks alle mooie woorden over wereldwijde uitdagingen en gedeelde verantwoordelijkheden. De bijeenkomst van de G20 vorige maand draaide weer opnieuw uit op een dure top zonder inhoud en voldoende follow-up. In plaats van de coördinatie van een constructief beleid in gang te zetten, zorgde de top onbedoeld slechts voor nog meer zelfvoldaanheid.

De Zweedse regering weigert asiel te verlenen aan de circa dertig Afghaanse tolken die voor het Zweedse leger in Afghanistan werken. Stockholm vindt namelijk dat alle asielzoekers op dezelfde wijze behandeld moeten worden.

In juni worden de eerste Zweedse troepen teruggetrokken uit Afghanistan. De tolken zullen dan steeds meer kans lopen in eigen land met de dood bedreigd te worden vanwege hun samenwerking met de troepen, die door delen van de bevolking als vijand worden gezien.

De Zweedse legerchef in Afghanistan heeft zijn steun uitgesproken voor de asieltoekenning van de tolken, zoals het zijns inziens een menswaardig land als Zweden betaamt.

De Franse president François Hollande en de Britse premier David Cameron willen het Europese wapenembargo tegen Syrië opheffen. Tijdens de Europese top gisteren in Brussel riepen zij de andere EU-leiders op zich achter hen te scharen.

Hollande lichtte toe dat Frankrijk het niet langer kan toestaan dat mensen “afgeslacht worden door een regime dat politieke onderhandelingen verwerpt”. Hij verklaarde dat Parijs en Londen op één lijn zitten, maar beseft dat het plan waarschijnlijk op kritiek zal botsen van de Duitse oppositie, aldus The Guardian.

Bij een referendum over de status van de Falklandeilanden ('Las Malvinas' in het Spaans), die onder de 2.900 inwoners is gehouden, is gebleken dat 99,8 procent liever bij Groot-Brittannië blijft dan deel te gaan uitmaken van Argentinië.

Over het eigendom van de kleine eilandengroep, die zo'n vijfhonderd kilometer ten zuidoosten van Argentinië ligt, maken de twee landen al lange tijd ruzie. Uiteindelijk is er in 1982 zelfs een oorlog om uitgevochen.

Onlangs is Argentinië op steeds luidere toon gaan eisen dat Groot-Brittannië zijn rechten op het gebied, dat het al meer dan 150 jaar in handen heeft, opgeeft. Volgens Neil Tweedie, die achtergrondartikelen schrijft voor The Daily Telegraph, –

was de uitslag een opsteker voor David Cameron, die het referendum heeft gesteund als een tastbare uitdrukking van het recht van de eilandbewoners op zelfbeschikking, en een tegenvaller voor president Cristina Fernandez de Kirchner van Argentinië, die het irrelevant heeft genoemd, en het product van een "geïmplanteerde bevolking". [...] Ze heeft de kwestie gebruikt om de aandacht van haar landgenoten af te leiden van de economische problemen, waaronder een van de hoogste inflatiepercentages ter wereld, maar dat beleid lijkt te zijn mislukt.

Maar volgens columnist Roy Greenslade van The Guardian, die dit al vóór het bekend worden van de uitslag schreef, “komt het referendum neer op een gemanipuleerde stembusgang”.

De reactie van Argentinië, dat het referendum een betekenisloze publiciteitsstunt is, is zeker correct (ook al ben je het niet eens met de territoriale claims van Buenos Aires). En het zal door de hele wereld zo worden gezien, inclusief de Verenigde Staten. [...] Misschien is de beste hoop van Argentinië gelegen in het overhalen van 1.700 Argentijnen om naar de eilandengroep te emigreren, in de hoop dat Groot-Brittannië over een jaar of zeven opnieuw een stembusgang zal organiseren.

Aan Argentijnse kant merkt het dagblad Clarín op dat de internationale context, “dertig jaar na de oorlog”, veranderd is:

Het conflict is niet langer bilateraal, maar regionaal van aard. [...] Er is een derde speler opgedoken, en het dispuut beperkt zich niet langer tot Londen en Buenos Aires. Deze derde speler zijn de bewoners van de eilanden, die een autonome beslissingsbevoegdheid genieten, los van de Britse overheid.

Langs dezelfde lijnen overweegt La Nación dat met dit referendum

bijna 60% van de kiezers voor een eigen identiteit heeft gekozen: ze voelen zich bewoners van de Falklandeilanden. [...] Of ze het nu bij het verkeerde eind hebben of niet, de eilanders geloven dat ze op alle belangrijke terreinen, die met het leven van de gemeenschap te maken hebben, zichzelf besturen. En ze denken dat het beter is de externe betrekkingen en de defensie over te laten aan anderen. Ze geven er de voorkeur aan op die manier te leven, ook al is het een dwaling.

De Europese Unie mag Oekraïne financiële steun ter waarde van 610 miljoen euro aan Oekraïne beloofd hebben, president Herman van Rompuy van de Europese Raad heeft wel gezegd dat Kiev vóór mei "beslissende actie" moet ondernemen op een aantal terreinen als er vóór het einde van het jaar een handelsverdrag tussen beide kampen moet worden gesloten. Het gaat onder meer om een herziening van het rechtsstelsel. Om in aanmerking te komen voor financiële hulp, moet Oekraïne zich ook zien te verzekeren van de steun van het Internationale Monetaire Fonds.

Volgens de European Voice zullen deze stappen “Oekraïne onder grote druk zetten om de hervormingen te versnellen.” Het blad voegt eraan toe dat Kiev de kwestie van de “selectieve gerechtigheid” moet aanpakken, zoals de gevangenisstraffen voor vier politici, waaronder de vroegere premier Joelija Tymosjenko.

In een hoofdredactioneel commentaar van vóór de bekendmaking van de Europese Unie had de European Voice de Oekraïense president Viktor Janoekovitsj al opgeroepen “de EU te laten zien dat hij ernst maakt met de hervormingen”:

De enige levensvatbare optie voor Janoekovitsj is het doorvoeren van agressieve hervormingen in het binnenland, langs de door de Europese Commissie geschetste lijnen. Hij moet dit verder bekrachtigen door te laten zien waar Oekraïne internationaal toe in staat is [...] Janoekovitsj kan niet verwachten dat de lidstaten van de EU een gokje nemen met Oekraïne, als hij zelf niet bereid is een gokje te nemen met de hervormingen waarvan hij zegt dat ze in het belang van Oekraïne zijn.

Bovendien, zo stelt Gazeta Wyborcza, “wordt het hoog tijd dat Kiev een historische keuze maakt, door zich ofwel tot het Oosten te wenden, waartoe Vladimir Poetin het land probeert te verleiden met goedkoop gas, ofwel […] een associatieverdrag te tekenen met de EU.” Volgens het dagblad uit Warschau –

staat Kiev voor een lastige keuze. [...] Het zou het beste zijn te profiteren van het goedkope gas en de rijke Russische markt te openen, maar tegelijkertijd westerse leningen en technologieën te ontvangen. En zonder visa naar Europa kunnen reizen, zou – als dat mogelijk zou zijn – een bonus vormen. Een zeer pragmatische opstelling is dus gewenst.

De Moldavische premier Vlad Filat van de Democratische Liberale Partij heeft op 14 februari aangekondigd dat hij de Alliantie voor de Europese Integratie, die sinds 2009 aan de macht is, gaat verlaten. Volgens hem tiert de corruptie welig in de partij en staan hoge ambtenaren onder teveel politieke invloed.

Volgens de pers is de ware aanleiding van de crisis een dodelijk ongeluk in december 2012. De voormalige procureur-generaal, lid van een regeringspartij, schoot toen iemand neer tijdens een jachtpartij waar meerdere hoge functionarissen bij aanwezig waren.

De Roemeense diplomatie had deze crisis in het buurland duidelijk niet zien aankomen. De ministers van Buitenlandse Zaken uit Zweden, Polen en Groot-Brittannië worden volgende week wel in Chişinău verwacht.

In een essay legt de hoofdredacteur van het Duitse Handelsblatt uit waarom de EU en de VS profijt zouden hebben van een ‘transatlantische vrijhandelszone’. Een dergelijke vereniging van landen met dezelfde ideeën en belangen die handel kunnen drijven via een vrije markt zullen elkaars economische ontwikkeling stimuleren, omdat beide continenten daar baat bij hebben, stelt hij. “Bovendien geeft het een signaal van vrijheid af aan landen waar staatskapitalisme overheerst, zoals China”.

Bondskanselier Merkel heeft de Egyptische president bij zijn eerste bezoek aan Duitsland gevraagd de dialoog aan te gaan met alle politieke bewegingen in zijn land en toe te zien op het respect voor godsdienstvrijheid en mensenrechten.

Morsi verklaarde dat “Egypte geen rechtsstaat met een militair karakter noch met een theocratisch karakter zal worden”. Door de opleving van het geweld in zijn land van de afgelopen dagen is hij na zijn ontmoeting met Merkel direct naar huis gevlogen en heeft hij het staatsbezoek aan Frankrijk moeten afzeggen.

Ter ondersteuning van de Franse militaire operatie Serval in Mali heeft Groot-Brittannië besloten honderden troepen beschikbaar te stellen die ingezet kunnen worden in Mali en omringende landen in West-Afrika. Hiermee willen de Britten Frankrijk bijstaan in de strijd om Mali te bevrijden van islamistische militanten.

De Britse regering heeft aangekondigd dat Groot-Brittannië er “klaar” voor is om militaire steun te verlenen, maar dat de Britse militairen niet ingezet zullen worden bij gevechten. De kans is groot dat de Britse militairen naar Nigeria en Senegal worden gestuurd voor de training van Afrikaanse troepen.

“Wat hebt u Europa te bieden, meneer Obama?” vraagt Rzeczpospolita zich af op de dag na de beëdiging van de Amerikaanse president in Washington. De krant heeft zijn antwoord al klaar: niet veel.

Voor de Amerikaanse leider, schrijft Rzeczpospolita, is Europa “steeds minder belangrijk” geworden. De president kondigde inmiddels al aan een “draai” te gaan maken naar Azië en het Stille Oceaangebied, en “er zijn voor hem geen redenen waarom hij plotseling geïnteresseerd zou zijn in het Oude Continent.” De Verenigde Staten worden een “supermacht met beperkt budget”, en beïnvloeden de wereldwijde problemen liever “vanaf de achterbank”, zoals ze onlangs nog lieten zien in Libië, dan dat ze direct tussenbeide komen. En zo besparen ze op militaire uitgaven. “In deze situatie”, voegt Rzeczpospolita daaraan toe:

Is het moeilijk vast te stellen wat Europa kan verwachten van Obama tijdens zijn tweede ambtstermijn. In feite zou hij erop gewezen moeten worden dat Europa niet minder belangrijk is dan Azië. Dat hij zijn conclusies zou moeten trekken uit het mislukken van het ‘herstel’ van de relatie met Rusland en eindelijk zou moeten begrijpen welke beveiligingsmaatregelen er nodig zijn voor Midden-Europa en Polen. Maar zal dat ooit gebeuren? Zullen de Europese leiders erin slagen een dergelijke boodschap over te brengen? Dat is helaas erg onwaarschijnlijk.

De interventie van het Algerijnse leger om een einde te maken aan het gijzelingsdrama in In Amenas oogstte in eerste instantie veel kritiek van de internationale gemeenschap. Maar deze lijkt nu “verstomd” omdat “geen land de banden met de dictatuur op het spel durft te zetten, de belangen zijn te groot”, merkt Trouw op. Volgens de Nederlandse krant is Japan het enige land dat openlijk kritiek uit op Algerije. Frankrijk en de VS houden zich stil omdat de Fransen voor hun militaire interventie gebruik maken van het luchtruim boven Algerije en Washington het Noord-Afrikaanse land nodig heeft in zijn strijd tegen het terrorisme. Voor de andere betrokken landen geldt dat zij de internationale betrekkingen met Algerije niet op het spel willen zetten vanwege de energiebelangen die zij in het land hebben.

De Europese ministers van Buitenlandse Zaken hebben gisteren besloten om 250 trainers naar Mali te sturen om de Afrikaanse troepen die tegen de islamistische groeperingen in Mali vechten, te ondersteunen. Momenteel zijn er 3.500 Afrikaanse soldaten van de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (ECOWAS) in het gebied ingezet. Ook zijn de EU-landen van plan om logistieke en financiële steun te sturen, maar het is nog niet bekend wanneer dit zal gebeuren.

Meer dan 34 personen, waaronder een aantal Britten, zijn om het leven gekomen tijdens de aanval van het Algerijnse leger tegen de extremisten, naar verluidt radicale islamisten, die een groot aantal werknemers van het BP-gasveld in In Amenas gegijzeld hadden. Vanwege de situatie in Algerije heeft premier Cameron besloten zijn langverwachte toespraak over de toekomst van Groot-Brittannië in de EU uit te stellen.

Een groot aantal personen – officiële cijfers ontbreken – zijn donderdag omgekomen tijdens een aanval van de Algerijnse speciale eenheid tegen de jihadisten die tientallen werknemers van het gasveld bij In Amenas in gijzeling hadden genomen. De terreur is nog niet afgelopen, want afgelopen nacht hielden de gevechten aan.

Onder VN-mandaat opereren de Franse troepen met logistieke steun van de Britten om het Malinese leger te helpen in zijn strijd tegen de nationale bevrijdingsbeweging van Azawad, die streeft naar onafhankelijkheid voor de provincies Gao, Timboektoe en Kidal, en tegen de salafisten van Ansar Dine, die een moslimstaat willen maken van dit deel van Mali.

"François Hollande mag zich op de borst kloppen dat hij de taliban van de woestijn heeft weten tegen te houden", schrijft de Franse krant Libération. Maar de krant vraagt zich tevens af hoe het verder zal gaan met de operatie “Serval”:

Met het oog op de opmars van de islamitische rebellen heeft de Franse president François Hollande “het minste van twee kwaden gekozen” schrijft Le Monde.

Want:

Door in Mali in te grijpen “heeft François Hollande een risico genomen”, meent de Süddeutsche Zeitung. Toch is dat een risico dat we Frankrijk niet alleen moeten laten nemen, schrijft het Duitse dagblad:

“Het probleem met de Franse interventie is dat die Frans is”, aldus de Tageszeitung op zijn beurt. Het dagblad uit Berlijn betreurt een “links kolonialisme” en merkt op:

Bovendien, zo waarschuwt The Independent, loopt de interventie in Mali het risico dat radicale islamisten gesterkt worden in hun opvatting dat het Westen in strijd is tegen de islam. Columnist Owen Jones schrijft:

In Boekarest schrijft Adevărul vol bezorgdheid over de “ingrijpende gevolgen op een enorm grondgebied in Afrika” die de operatie “Serval” zal hebben, maar ook over “de veiligheid van de EU en haar inwoners, binnen of buiten de communautaire ruimte”. Desondanks schrijft het dagblad dat de interventie noodzakelijk was vanwege de "ongekende toename van het aantal islamitische cellen […] ten noorden en ten zuiden van de Sahara”. Maar, schrijft het blad verder,

“De vraag is nu of en hoe de EU zich gaat mobiliseren”, voegt European Voice hieraan toe. Dit om Brussel gevestigde weekblad vraagt zich af welke vorm de Europese defensie moet aannemen en schrijft:

Na een aantal maanden van besprekingen zijn de speciale afgezanten van het Europees Parlement, voormalig Europees Parlementsvoorzitter Pat Cox en de voormalige Poolse president Aleksander Kwaśniewski, er niet in geslaagd Joelia Timosjenko uit de gevangenis te krijgen. Maar Europa zou er bij de president van Oekraïne, Viktor Janoekovits, op moeten blijven aandringen haar vrij te laten, zegt verslaggever Wacław Radziwinowicz van Gazeta Wyborcza. Hij schrijft dat de twee er desalniettemin in geslaagd zijn het een en ander voor elkaar te krijgen voor de voormalige Oekraïense premier die in oktober 2011 veroordeeld werd tot zeven jaar gevangenisstraf. Radziwinowicz schrijft dat:

Europa het lot van de ‘prinses van de Oranjerevolutie’ nauwlettend in de gaten houdt, en voortdurend, maar ook tactvol, blijft vragen om een eerlijke behandeling voor haar. Hierdoor wordt Timosjenko’s veiligheid zeker gesteld. Janoekovitsj is zich er van bewust dat Brussel hem in de gaten houdt, en zal daarom niet luisteren naar zijn medewerkers die ‘die heks het liefst de nek zouden omdraaien’.

Maar dit kat-en-muisspel gaat het niet alleen om Timosjenko’s toekomst, maar ook om de plaats van Oekraïne in Europa, schrijft hij verder. En dit is des te actueler in het licht van de recente pogingen van Moskou om Kiev naar zijn invloedssfeer terug te halen. Maar Janoekovitsj

kan niet eeuwig besluiteloos tussen Oost en West heen en weer blijven schuiven. Hoe meer druk Moskou op hem uitoefent, hoe meer hij geneigd zal zijn te luisteren naar de afgezanten van het Europees Parlement, die geduldig op hem inpraten. En hoe eerder hij zich zal realiseren dat indien Oekraïne de noodzakelijke hervormingen doorvoert, het land zijn plek in Europa, dat het land graag beter willen leren kennen, zal vinden.

Noch de Tsjechische president Václav Klaus, noch premier Petr Nečas zal de ceremonie op 10 december in Oslo bijwonen, waar de Europese Unie de Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst zal nemen als beloning voor het zestig jaar lang bevorderen van de democratie en de mensenrechten. Klaus, een notoir criticus van de EU die het besluit van de Commissie eerder een “tragische grap” had genoemd, heeft geen reden gegeven voor zijn afwezigheid, schrijft MF Dnes, en Nečas heeft verwezen naar “eerdere afspraken.” Slechts de minister van Buitenlandse Zaken en kandidaat voor de presidentsverkiezingen in januari Karel Schwarzenberg “zou graag willen gaan, zij het dat niemand hem heeft uitgenodigd”.

Het feit dat geen van de Tsjechische “prominenten” de ceremonie in Oslo zal bijwonen, is geen probleem, aldus de krant:

Vrijwel niemand zal het merken en Brussel zal geld kunnen besparen doordat er minder bewakers ingehuurd zullen hoeven worden. De hele zaak zou de moeite van het vermelden niet waard zijn als hij niet symbool zou staan voor de groezelige en ronduit foute betrekkingen van ons land met de EU. [...] Zonder de EU zou het bestaan, niet alleen van de Tsjechische Republiek maar van heel Centraal-Europa, nu nog net zo precair zijn als dat in het verleden het geval was.

Als het op dit moment geven van de prijs aan de EU een vergissing is, zo oppert de krant, dan komt dat alleen maar omdat “de grondleggers van de Unie – Adenauer, Churchill, Schumann of Spinelli – er één hadden moeten krijgen toen ze nog leefden.” Lidové Noviny roept op zijn beurt op tot “kritiek in plaats van een boycot”. Het dagblad geeft toe dat de EU “misschien niet de ideale winnaar” is, maar gelooft toch dat het beter is specifieke kritiek te uiten op het beleid van de EU dan louter uiting te geven aan een bepaald soort onvrede door de hele ceremonie simpelweg te boycotten.

Maar “niet alleen het eurosceptische Tsjechië en Groot-Brittannië, maar ook Slowakije” haalt de neus op voor de festiviteiten, voegt SME eraan toe. Het dagblad uit Bratislava legt uit dat als gevolg van “acute problemen” die zijn  aandacht aan het thuisfront opeisen, de Slowaakse premier Robert “Fico niet naar de Nobelprijs-uitreiking zal gaan.” Evenmin als president Gašparovič, die zich in plaats daarvan naar Praag zal spoeden – om de spoedig vertrekkende Klaus vaarwel te zeggen.

Als we Die Welt mogen geloven, dan is China “de geheime lidstaat” van de EU. Volgens de Duitse krant is dat land “na de VS de belangrijkste handelspartner van de EU” en weegt dit, tot ergernis van Brussel, steeds zwaarder op de bilaterale betrekkingen met EU-landen.

Zo nodigde de Chinese minister van Buitenlandse Zaken in september 16 landen uit Midden- en Oost-Europa uit om in Peking een ‘Europese conferentie’ bij te wonen ter viering van de oprichting van een nieuw verbond tussen deze zogenaamde MOE-landen. Dit verbond, dat snel voorzien werd van een secretariaat, telt 16 landen waarvan tien EU-lidstaten. Terwijl van Albanië tot Polen de betreffende landen hun ambassadeurs naar China stuurden, werd de EU niet uitgenodigd.

De alarmbellen begonnen te rinkelen bij de EU-vertegenwoordigers in Brussel: dit nieuws zou betekenen dat China het principe van verdeel en heers aan het toepassen is in zijn politiek met de EU.

Volgens politicoloog Jonas Parello-Plesner zal Peking zijn strategie doorzetten om op subtiele wijze ervoor te zorgen dat bepaalde Europese landen afhankelijk worden van China zolang Brussel niet ingaat op de kwesties die door China als belangrijk worden beschouwd, zoals de erkenning van China als wereldeconomie of het opheffen van het embargo op de wapenverkoop. Als voorbeelden van de Chinese ‘afhankelijkheidsstrategie’ voert hij aan dat China in Griekenland een deel van de haven van Piraeus in handen heeft en dat het Hongarije een ‘speciale lening’ van een miljard euro heeft aangeboden.

Hoewel Chinese diplomaten aanvoeren dat zij middels economische samenwerking met Polen “de betrekkingen met de EU willen versterken”, wordt dit volgens Die Welt door Brussel met argusogen gadegeslagen:

De EU-vertegenwoordigers willen bekijken of Peking vanwege de economische hefbomen probeert om van de MOE-landen een lobbygroep te maken.