De krant schrijft:

De afgelopen jaren is de invloed van de EU binnen de VN kleiner geworden, vooral in de Raad voor de mensenrechten, waar het Westen vroeger een belangrijke rol speelde. Waar voorheen 72% van de leden van de VN de EU steunden, is dat nu nauwelijks nog de helft. De ervaring heeft geleerd dat gericht lobbyen om bondgenootschappen te smeden, vooral met Afrikaanse landen, het imago [van de EU] kan herstellen. Een speciale vertegenwoordiger voor mensenrechten kan deze taak op zich nemen.

Als het voorstel door de ministers wordt aangenomen, zal deze functie op zijn vroegst pas in juni, als de EU haar nieuwe mensenrechtenbeleid presenteert, officieel van kracht worden.

"Geen beloftes aan de Europeanen tot directe investeringen, stelde premier Wen Jiabao koelbloedig", zo valt te lezen in Handelsblatt. "De noodlijdende landen moeten eerst "pijnlijke besluiten nemen en hun huiswerk doen"". Dat wil zeggen, aldus de krant: "hun schulden verlagen, de controlemechanismen uitbreiden en duidelijke, eerlijke en geloofwaardige standpunten innemen ten aanzien van de rest van de wereld […] Het geld dat de Chinesen in Europa willen investeren is niet bedoeld als ontwikkelingshulp maar moet een geslaagde investering zijn. In het beste geval op economisch en politiek vlak". Vanuit Duitsland bezien, zou China een sleutelrol kunnen spelen met zijn 3,2 miljard dollar reservetegoeden.

De Frankfurter Rundschau herinnert zijn lezers eraan wat er in ruil gevraagd wordt, bijvoorbeeld: "De erkenning door de EU van China's status als markteconomie, wat het Europese ondernemingen moeilijker zou maken om stappen te nemen tegen concurrentievervalsing of tegen dumpingpraktijken". Het gevolg, aldus Handelsblatt, is dat de bondskanselier, die in China gezien wordt als de "voornaamste vernieuwer van de euro", niet de gelegenheid heeft gehad om bilaterale economische relaties te promoten zoals ze van plan was. Ze ziet zichzelf daarom genoodzaakt om dat onderwerp, met als doel het ontlokken van beloftes van de Chinese premier, later dit jaar aan te snijden.

Utimaco ontkent rechtstreeks producten aan het Syrische telecombedrijf te hebben verkocht, maar bevestigt wel geleverd te hebben aan de Italiaanse firma Area, waarmee al jarenlang wordt samengewerkt. De samenwerking met de Italianen zou nu zijn stopgezet totdat duidelijk is aan welke eindcliënten Area op haar beurt heeft geleverd en of daarbij uitvoerrichtlijnen zijn geschonden.

Andrej Hunko, Bondsdag-afgevaardigde voor de Linken had eind oktober vragen gesteld over de exporten van Duitse IT-firma's naar dictaturen en autocratische regimes, en daarbij Utimaco genoemd, aldus Der Spiegel. “Deze spionagetechniek is in veel staten een cruciaal onderdeel van de repressie”, aldus de afgevaardigde. “Daarom hebben we nu een efficiënte exportcontrole nodig.”

De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, Carl Bildt, heeft getracht te onderhandelen om de journalisten vrij te krijgen. Maar Bildt is tegelijkertijd lid van de ondernemingsraad van Lundin Petroleum, een oliemaatschappij die belangen heeft in Ethiopië. Hem wordt dan ook een gebrek aan inspanning voor de journalisten verweten. “Onze minister van Buitenlandse Zaken, die normaal gesproken op de praatstoel zit, laat nu bijzonder weinig van zich horen”, aldus het Svenska Dagbladet. “Wat hebben de Zweedse betogen over mensenrechten en al die miljoenen kronen belastinggeld voor hulp aan Ethiopië dan eigenlijk om het lijf? Als we niet eens bereid zijn om openlijk en slagvaardig te strijden voor persvrijheid en het leven van twee Zweedse journalisten, wat rest ons dan nog op trots op te zijn?” vraagt de krant zich af.

GW voegt daar nog aan toe dat ook de Italianen zichzelf gelukkig mogen prijzen dat ze de vriendschapsbanden met Muammar Khadaffi tijdig hebben beëindigd. Amerikanen verwelkomen op hun beurt graag weer een "bevriende regering in een vijandige regio”. De winnaars hebben er hun heimelijke hoop op gevestigd dat de Libische Nationale Overgangsraad nu gaat starten met het afbetalen van "de oorlogsschulden in de vorm van Libische olie". Toch zou ze in dat opzicht nog wel eens een onaangename verrassing te wachten kunnen staan. "De Libiërs zijn slim. Ze zeggen dat ze hun vrienden zullen belonen, maar uiteindelijk kiezen ze voor het beste voorstel. En dat zou best eens uit Rusland of zelfs China kunnen komen", concludeert Korski.

“Hoewel veel internationale ondernemingen weigeren te investeren in het land en zijn repressieve regime” sloot RBS – waarin de Britse staat een meerderheidsbelang heeft – een deal terwijl “net honderden mensen gearresteerd waren door de geheime politie van Loekasjenko" en "beschuldigingen over martelingen wijdverbreid en geloofwaardig waren ”, schrijft de linkse krant.

Na de uitgifte van staatsobligaties in oktober 2010 door hetzelfde syndicaat, die 688 miljoen euro opleverde, is een dergelijke overeenkomst “van levensbelang voor een land dat temidden van grootschalige overheidscorruptie, economisch wanbeheer en voortdurende schendingen van de mensenrechten worstelt om het hoofd boven water te houden”, concludeert The Independent ironisch.

“Is het een PR-stunt of het begin van een gerichte hulpoperatie als de VN een vliegtuig vol met noodvoedsel naar Somalië stuurt?” vraagt het dagblad uit Berlijn zich af. “Beide antwoorden zijn juist, dat is nou juist een van de paradoxen van [deze] hongersnood. (…) Maar het is natuurlijk ook regelrechte PR als het WVP van een ‘luchtbrug’ spreekt terwijl het niet meer is dan een luchtvracht die aankomt op een normale luchthaven die gebruikt wordt voor commerciële doeleinden.” 

Zonder de noodhulp ter discussie te stellen, wijst TAZ erop dat het gebied meer baad zou hebben gehad bij ondersteuning van de landbouw en de veeteelt. Dit had echter moeten gebeuren voordat het land in een neerwaarts spiraal van toenemende armoede en honger terechtkwam. Het dagblad wijst er ook op dat ""door de foto’s die de media dagelijks publiceren over de honger in Somalië wordt vergeten dat het land voedselexporteur is. Vorig jaar werd meer dan vier miljoen stuks vee verkocht aan de Arabische wereld, en nog steeds wordt er suiker en rijst geleverd aan de buurlanden.”

Daarnaast vraagt het dagblad zich af: “Moeten we journalisten erop uit blijven sturen om dergelijke gebeurtenissen te verslaan?” De krant reageert daarmee op de kritiek van de Franse president aan het adres van journalisten die “koste wat het kost” op jacht gaan naar een scoop en op “de aanzienlijke kosten” die deze affaire met zich mee zou hebben gebracht. Het dagblad concludeert : “Uiteraard [moet de krant journalisten blijven sturen, red.], omdat het gaat om een goed functioneren van de democratie.”

Bovendien heeft Europa als gevolg van recente gebeurtenissen als de Arabische revoluties opnieuw een strategische plek gekregen die president Obama beter niet kan negeren: “De Verenigde Staten hebben de Britten en de Fransen nodig, net als de NAVO, zowel in militair als in financieel opzicht”, schrijft Le Monde. Barack Obama “maakt de Europeanen ook het hof over de kwestie tussen Israel en de Palestijnen”, aangezien Washington vreest geïsoleerd te raken “als het moment is gekomen in september in de VN om zich uit te spreken over erkenning van de Palestijnse staat”. Een erkenning die echter “nog voor een sterke verdeeldheid” onder Europeanen zorgt.

Voordat hij tot president werd gekozen, "had Nicolas Sarkozy overal het einde van het Françafrique aangekondigd. Zijn directe en actieve betrokkenheid bij de crisis in Ivoorkust deed velen echter op zijn minst terugdenken aan de bemoeizucht die Frankrijk tentoonspreidde in de tijd dat de afdeling Afrika van het Elysée de politieke toekomst van de negerkoningen bepaalde", aldus de analyse van het dagblad L'Observateur Paalga uit Burkina Faso, dat geciteerd wordt door de nieuwssite Slate Afrique.

L'Humanité noemt op zijn beurt de Amerikaanse ambtsberichten die in 2010 door WikiLeaks werden gepubliceerd. "Op aandringen van Nicolas Sarkozy heeft het Françafrique een gedaantewisseling ondergaan om de relatie van Frankrijk met zijn voormalige koloniën aan te passen aan de nieuwe internationale constellatie die door de mondialisering is ontstaan." Volgens Amerikaanse diplomaten die door het communistische dagblad worden geciteerd, probeert Frankrijk "de EU bij de diverse crises te betrekken", zoals in Tsjaad en in de Centraal-Afrikaanse Republiek met Eufor. Het wil tevens "de rol van de VN in de crisisbeheersing vergroten, een proces dat in Ivoorkust reeds aan de gang is". Dankzij deze strategie "kunnen de Fransen zich verschuilen achter een dekmantel" van de EU of de VN.

Het dagblad vervolgt: "Het staat buiten kijf : Bolloré, Total, Bouygues en France Télécom kunnen weer rustig ademhalen (...) 'Franse ondernemingen wachten mooie tijden in Ivoorkust".

Volgens Libération moeten de Ivorianen nu met rust worden gelaten, zodat ze hun eigen boontjes kunnen doppen: "Zo staan de zaken ervoor in Ivoorkust, dat officieel sinds 7 augustus 1960 niet langer een kolonie is. Alassane Outtara, die door zijn vijanden ervan wordt beschuldigd een buitenlander te zijn en geen rasechte Ivoriaan, moet zo snel mogelijk laten zien dat hij onafhankelijk is. De eerste test daarbij is welk lot zijn overwonnen vijand, diens aanhangers en diens kiezers zal zijn beschoren. (…) De Ivorianen moeten zelf de moeilijke weg uitstippelen tussen de plicht tot herinneren en verzoening, en tussen gerechtigheid en de noodzaak om samen te leven."

Het linkse Libération benadrukt hoe "gevaarlijk de strategie was van Sarkozy-de- Afrikaan", die "het risico loopt beschuldigd te worden van het opnieuw instellen van de oude interventiepraktijken van Frankrijk in Afrika" zelfs al was "niets doen onmogelijk geweest". "Parijs zal nu beoordeeld worden op zijn banden met het nieuwe regime, zelfs al worden de aanhangers van Ouattara in onderzoeken zoals die van Human Rights Watch beschuldigd van moordpartijen en etnische zuivering", voorziet de krant die gespecialiseerd is in Afrika en het Nabije Oosten.

EUobserver bericht dat de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Franco Frattini de EU heeft opgeroepen om een “politiek ondersteuningsteam van hoog niveau” naar Egypte en andere onrustige Noord-Afrikaanse landen te sturen om de “gemoederen tot bedaren te brengen”. Frattini zal zijn plannen voor een Europese missie uiteenzetten tijdens de vergadering van EU-ministers van Buitenlandse Zaken die op 31 januari in Brussel zal plaatsvinden. De missie beoogt  het verzamelen van informatie bij  “overheid, burgers, burgemeesters en oppositiepartijen" en betreft dus niet het "uitdelen van orders”. De minister is van mening dat de uiterst explosieve situatie in Egypte niet “kan worden aangepakt met sporadische initiatieven van individuele landen maar slechts door een gezamenlijk Europees initiatief”. Maandag zou het echter wel eens te laat kunnen zijn.