The Daily Telegraph bericht dat de Amerikaanse regering zich steeds meer zorgen maakt over de ontwikkelingen in Groot-Brittannië, waar de anti-Europese sentimenten en de eurosceptische Ukip-partij in opkomst zijn. Volgens de conservatieve premier David Cameron is een Groot-Brittannië buiten Europa “denkbaar”, en zijn regering overweegt het houden een referendum over het lidmaatschap van de Europese Unie. De regering-Obama is bezorgd over een Britse terugtrekking uit de Europese instellingen, aangezien “de Amerikaanse invloed op het continent zou teruglopen.”

Van oudsher kon Washington altijd vertrouwen op Londen voor steun aan zijn opvattingen, vooral op het gebied van het buitenlands beleid en de vrije handel, waar de Britse stem van cruciaal belang wordt geacht om een “beweging in de richting van het protectionisme” binnen de Europese Unie te voorkomen. De angst is dat een Groot-Brittannië een veel zwakkere bondgenoot zal zijn als zijn betrokkenheid bij Europa zich beperkt tot deelname aan de gemeenschappelijke markt. The Daily Telegraph citeert een Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleder:

Het is belangrijk heel duidelijk te stellen dat een sterk Groot-Brittannië in een sterk Europa in het nationaal belang is van Amerika. We erkennen nationale staten, maar zien de Europese Unie als een versterkende factor.

Het nieuws dat Amerika druk zal gaan uitoefenen om Groot-Brittannië in de Europese schoot te houden, werd niet verwelkomd door de eurosceptische Ukip, waarvan de woordvoerder voor buitenlandse zaken William Dartmouth opmerkte: “Het is niet de taak van Groot-Brittannië om het werk van Amerikaanse diplomaten makkelijker te maken. Het is onze taak om onze eigen belangen te behartigen.”

Europeanen die te hoop lopen tegen de Amerikaanse wapenwetgeving, zoals Christoph Prantner in Der Standard, zouden moeten beseffen dat de dader van het bloedbad in Aurora, naar het schijnt een semi-automatisch vuurwapen van Oostenrijkse makelij – een Glock – heeft gebruikt, schrijft Charles Lane in The Washington Post. Bij de schietpartij op 20 juli tijdens een bioscoopvoorstelling van de laatste Batman-film kwamen twaalf mensen om het leven. De commentator schrijft verder:

Aan de andere kant van de oceaan wordt wel het belerende vingertje opgheven, maar de Amerikaanse wapencultuur leeft in symbiose met de Europese cultuur van precisie-instrumenten – waarvan het Glock-vuurwapen een duidelijk voorbeeld is.

Terwijl de VN-conferentie voor het Verdrag van Wapenhandel op 27 juli ten einde loopt, schrijft Lane:

Alles bijeen hebben EU-lidstaten bijna een miljoen handvuurwapens naar de VS verscheept [...] Europese wapenfabrieken kunnen nog steeds rijk worden, en banen scheppen, dankzij het Tweede Amendement van de Amerikaanse grondwet. Wie had dat ooit gedacht? [...] De normen en waarden van Europa lijken soms niet op haarzelf van toepassing.

De auteur stelt voor dat EU-leiders de wapenexport uit de EU aan banden leggen, aangezien “we het over een instrument hebben waarmee mensen kunnen worden gedood”: 

Een afschrikwekkende importheffing op Europese wapens zou geen eind maken aan het wapengeweld in de VS, maar het zou toch enigszins de risico's verminderen [...]  Het zou de kwakkelende economie in Europa niet ten goede komen, maar het is eerder gebeurd dat Europese bedrijven marktaandeel in de VS opgaven om slechte Amerikaanse gewoonten niet langer aan te moedigen. Zo heeft de Europese Unie vorig jaar december de verkoop aan de VS aan banden gelegd van het middel dat ook gebruikt wordt in dodelijke injecties voor de doodstraf, waar Europa van gruwt. [De dader van het bloedbad in Aurora, James] Holmes zou de doodstraf kunnen krijgen [...] Maar gelukkig kleeft zijn bloed dan niet aan de handen van Europa.

“Economische neergang splijt Europese eenheid", kopt USA Today. De krant wijdt een breed opgezet artikel aan de groeiende kloof tussen de “welgestelde EU-lidstaten” en hun “armere buren”. Wat moet er worden van de wanhopige Grieken, de ongelukkige Ieren die massaal emigreren en de “duizenden werkeloze Spanjaarden”, die bovendien “binnenkort dakloos zijn?” vraagt het dagblad zich af. Hoe lang kunnen zij nog blijven rekenen op financiële steun van "woedende" Duitsers en Ware Finnen, de populistische partij in Finland?

EU-president Herman Van Rompuy betoogde dat Europa op een punt is aanbeland waarop het zijn eigen sociale systeem niet langer kan financieren. Erger nog, de financiële problemen zouden wel eens een domino-effect tot gevolg kunnen hebben, waarbij “eerst Griekse banken omvallen, vervolgens Franse banken en daarna banken in de VS". Deze pessimistische kijk wordt gedeeld door de Washington Post, die schrijft dat "het steeds maar voor zich uit schuiven van deze kwesties” tot nu toe het enige antwoord op de problemen is geweest. Toch waarschuwt de krant dat “Europa’s dag des oordeels over zijn financiële crisis nabij is.” Europese regeringen moeten “een gemeenschappelijke basis zien te vinden, en snel ook, tenzij Angela Merkel, Nicolas Sarkozy en hun collega's de geschiedenis in willen gaan als de leiders die Europa – en de wereld – tot aan de rand van een economische ramp dreven en er vervolgens overheen duwden."

"Het verval en de ondergang van Europa", kopt tijdschrift Time onheilspellend. "De economische unie valt uit elkaar, Londen staat in brand, en de eens zo betrouwbare handelspartner van het continent, de VS, is te zwak om de dag door te komen – laat staan de euro te redden", meldt het Amerikaanse tijdschrift, om te vervolgen met: "Zeg maar dag tegen de bestaande orde."

"De EU heeft een eenheidsmunt gecreëerd maar verzuimde een verdergaande politieke of fiscale band te smeden", stelt Time. De meningen lopen uiteen over verdergaande centralisatie of het ontmantelen van de EU. Er zijn historische precedenten voor beide opties te bedenken: kijk maar eens naar hoe de Russische roebel omviel toen de "economische verschillen te groot werden" tussen de voormalige Sovjetlanden die de munt bleven gebruiken na het ineenstorten van de Sovjet-Unie. Maar van de andere kant: wie herinnert zich nog de crisis rond het wisselkoersmechanisme in 1992, dat voor veel Europese landen de aanleiding was om "aan meer economische integratie te werken"? Wat we ook doen, "de crisis stelt ons voor een keuze en die keuze moet gemaakt worden."

"Is Europa nog te redden?" Met deze vraag opent het Sunday Magazine van de New York Times en luidt daarmee een serie artikelen in over de economische ellende in Europa. Paul Krugman schreef de eerste bijdrage voor deze serie. "Opmerkelijk genoeg is het wel toepasselijk dat de huidige Europese crisis in Griekenland begon", zo schrijft econoom en Nobelprijswinnaar Krugman. "De ellende in Europa vertoont namelijk alle kenmerken van een klassieke Griekse tragedie, waarin een man met een nobel karakter geruïneerd raakt door een fatale dosis overmoed." De Europese overmoed ligt in het creëren van de euro, aldus de uitleg van Krugman, "en werd geacht het hoogtepunt te zijn van een grootse en nobele actie, namelijk de poging van generatie op generatie om te zorgen voor vrede, democratie en een gedeelde welvaart op een continent dat ooit en veelvuldig door oorlogen werd verscheurd.  Maar de architecten van de euro, verwikkeld in de omvang en romantiek van hun project, kozen ervoor om de alledaagse moeilijkheden te negeren waarmee een gemeenschappelijke munt hoogstwaarschijnlijk zou worden geconfronteerd, de waarschuwingen te negeren, die al direct bij de start werden geuit, namelijk dat Europa niet over de benodigde instanties kon beschikken om een gemeenschappelijke munt te laten functioneren. In plaats daarvan gaven zij zich over aan magisch denken, waarbij ze deden voorkomen alsof het nobele karakter van hun missie dit soort zorgen wel te boven zou gaan."

Steven Erlanger, hoofd van de Parijse redactie, beschrijft het "eigenaardige stel" dat centraal staat in deze "europuinhoop", zoals Krugman de eurocrisis noemt: de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president Nicolas Sarkozy. "In privé gesprekken steekt zij de draak met de manier waarop hij loopt en praat, met zijn snelle, krampachtige gebaren en zijn grimassen. Hij spot met haar bedachtzaamheid, haar tegenzin, haar degelijke behoedzaamheid… Deze twee zijn Europa's hoop in bange dagen en het enige houvast voor het voortbestaan van de eenheid, hoewel ze elkaar feitelijk niet erg mogen." Toch zullen "Sarkozy en Merkel wel met elkaar overweg moeten kunnen” om de EU te laten functioneren.

Op 2 september ontmoeten Israëliërs en Palestijnen elkaar in Washington in een nieuwe poging het vredesproces vlot te trekken. De besprekingen worden aangestuurd door de Verenigde Staten, maar de Europese Unie is totaal afwezig.

Het is onbegrijpelijk dat “president Obama de EU niet aan de onderhandelingstafel nodigt”, stelt Yossi Beilin met verbazing vast in La Vanguardia. De voormalige Israëlische minister van Justitie, voorzitter van het Initiatief van Genève en onderhandelaar tijdens de besprekingen in Taba in 2001, wijst erop dat “de belangrijkste stappen in het vredesproces de afgelopen twintig jaar in Europa zijn gezet”: de conferentie van Madrid in 1991 en de akkoorden van Oslo (1993), Parijs (1995) en Genève (2003).

Toch is Barack Obama zich volgens Yossi Beilin wel degelijk "bewust van de enorme ervaring van de Europeanen” en weet Obama dat om tot een akkoord tussen Israëliërs en Palestijnen te komen "er een beroep op Europa zal worden gedaan voor de oplossing van de drie grootste problemen met een internationale dimensie” : financiering, deelname aan een multinationale vredesmacht die moet helpen een Palestijnse staat tot stand te brengen, en steun voor de opname van Palestijnse vluchtelingen.

Onder deze omstandigheden, zo betoogt de voormalige Israëlische onderhandelaar, dient Europa niet te “bedelen” om een rol in het hernieuwde vredesproces, maar moet het “voortdurend bij de gesprekken betrokken” zijn. Zoals tijdens de conferentie van Madrid, toen "de Europeanen een sleutelrol vervulden” in de voortgang van de onderhandelingen. Volgens Beilin “behoren de Verenigde Staten en de betrokken partijen Europa te vragen een beslissende rol te spelen".

“Erg vredelievende en romantische mensen” die “in één land wonen” en waar “China veel van kan leren”; Maar ook “grote, knappe blonde” mensen die “op een verantwoordelijke manier met hun problemen omgaan”: dit is het beeld dat Chinese kinderen van Europeanen hebben. In de Spaanse krant La Vanguardia valt te lezen dat dit de uitkomst is van een project van de Spaanse productiemaatschappij PDA onder kinderen tussen 7 en 12 jaar op een school in Peking. Het project maakt deel uit van het initiatief “Op een meter hoogte. Hoe kinderen zich Europa voorstellen” dat wordt gesteund door het Spaanse EU-voorzitterschap. Volgens La Vangardia zouden de oprichters van Europa kunnen “huilen van vreugde” om de uitkomsten van het project.

Als Turkije het westen de rug toekeert, dan is dat volgens de Verenigde Staten "in grote mate te wijten aan het feit dat de Europese Unie Turkije niet wil toelaten", meldt de Financial Times. Het verwijt is afkomstig van de Amerikaanse minister van Defensie, Robert Gates. Hij kwam tot zijn verwijt nadat Turkije en Brazilië tegen de Resolutie van de VN-Veiligheidsraad hadden gestemd waarmee een gedeeltelijk embargo op wapens voor Iran zou worden verlengd en Iraanse schepen zouden worden gecontroleerd. Zowel Turkije als Brazilië zijn niet-permanent lid van de Veiligheidsraad. Half mei hadden zij een overeenkomst gesloten over de verrijking van Iraans uranium. Daarmee voeren ze een eigen diplomatieke koers ten opzichte van Iran, minder fel van toon dan die van de westelijke landen.

Voor The Walrus is er geen twijfel mogelijk: “Noord-Amerika komt in de 21e eeuw in de schaduw van Europa te staan.” Volgens het Canadese weekblad is de Oude Wereld toonaangevend op het gebied van “nieuwe ideeën, nieuwe technologieën en de beste leefwijzes.” Na een eeuw waarin het continent niet meer was dan “het slagveld van de Westerse beschaving en een openluchtmuseum, is Europa nu weer een denktank en laboratorium geworden.” The Walrus kwam tot deze conclusie na een ecologische zoektocht door Europa die leidde langs Kopenhagen, Berlijn, Sevilla en de milieuvriendelijke pioniersstad Vauban in Duitsland. Het blad sprak ook positief over initiatieven om het broeikaseffect tegen te gaan zoals hogesnelheidstreinen, fietspaden, CO2-neutrale woningen en duurzame energieprojecten.

Eindelijk eens goed nieuws: "Europa wint", kopt Newsweek in zijn internationale uitgave. "In tegenstelling tot het wijdverbreide cliché van het Amerikaanse dynamisme in tegenstelling tot de Europese economische stagnatie van het laatste decennium, hebben de grote Europese bedrijven hun Amerikaanse concurrenten voorbij gestreefd, vaak met een behoorlijke marge", aldus het blad. "Ondanks de opkomst van China en de anderen" heeft de Europese economie stand gehouden. Ze “vertegenwoordigt nog steeds 17% van de wereldexport sinds 2000, terwijl de export van de Verenigde Staten is afgenomen van 17% tot 11%”. De Europese bedrijven "maken ook meer winst" (tussen 1998 en 2008 gemiddeld 13%, de Amerikaanse bedrijven 7%) en "zijn internationaler" dan hun concurrenten aan de andere kant van de oceaan (39% van hun verkoop wordt in het buitenland gedaan – buiten de EU – , bij Amerikaanse en Japanse bedrijven is dit 30%), merkt Newsweek op.

“Er hangt een bedreiging boven Europa, de bedreiging van een langzaam uiteenvallend socialisme”. Zo begint het artikel op de voorpagina van de International Herald Tribune. Vlak na de “schrobbering” die de Duitse socialistische partij SPD bij de parlementsverkiezingen van eind september heeft gekregen, stelt dit Amerikaanse dagblad zich opnieuw de vraag of Europees links nog wel bestaat. “Daar waar links de scepter zwaait, zoals in Spanje of in Groot-Brittannië, ligt het onder vuur. En daar waar het oppositie voert, zoals in Frankrijk, Italië en nu ook in Duitsland, is het verdeeld en futloos.” Dit is des te ironisch aangezien de wereld “een van de grootste uitdagingen voor het kapitalisme sinds 75 jaar doormaakt, die gepaard gaat met het ineenstorten van het financiële systeem”. De redenen die de International Herald Tribune noemt voor deze neergang hebben te maken met het feit dat centrumrechts zich het sociaal-democratische gedachtengoed eigen heeft gemaakt: “gulle sociale bijstand, een publiek zorgstelsel, scherpe maatregelen tegen CO2-uitstoot, en de overdracht van een deel van de soevereiniteit aan de Europese Unie”. De krant citeert Tony Juft van het Remarque Institute in New York: “Ik denk niet dat het socialisme een toekomst heeft in Europa. En aangezien dat een integraal deel uitmaakt van de Europese democratische consensus, is dat slecht nieuws”.

Toen Joegoslavië uiteen viel in de jaren '90, riepen de Bosnische Serviërs onder leiding van Radovan Karadzic hun eigen republiek uit. Met steun van de regering van Slobodan Milosovic in Belgrado voerde hij een wrede oorlog tegen de Bosnische moslims. Dertien jaar na zijn aanklacht door het Internationaal Joegoslavië Tribunaal wegens genocide and misdaden tegen de menselijkheid, en een jaar na zijn arrestatie en overdracht aan Den Haag, is verslaggever Jack Hitt van de New York Times op zoek gegaan naar naar de man Radovan Karadzic. Terwijl hij voortvluchtig was, dook hij in 2005 op in Belgrado als new age healer onder de naam Dragan Dabic.

Onder een zware vermomming –hij zag er volgens een ooggetuige uit “als een monnik die iets verkeerds had gedaan met een non” – genoot Karadzic al snel aanzien in de vreemde wereld van de alternatieve geneeswijzen. Hij werkte samen met een sekstherapeut die zich verdiepte in de verjonging van spermatozoïden en met een fabrikant van vitaminesuplementen in Connecticut. Volgens de verslaggever Hitt hebben de Serviërs gemengde gevoelens ten aanzien van Karadzic. Sommigen zien hem als “de moedige verdediger van de Servische zuiverheid, anderen missen de “bescheiden spirituele man” die van elle vormen van leven hield en die “geen vlieg kwaad zou doen”…

In de context van de lage opkomst in de Europese verkiezingen,  schrijft Gareth Harding in The Wall Street Journal Europe dat de Europese Unie wel instellingen in het leven heeft geroepen, maar “geen kiezersdraagvlak, oftwel demos”. Er is een gapende kloof tussen Brussel en “de overgrote meerderheid van Europeanen die politiek door een nationale kijker gadeslaan”.

Dankzij low-cost vliegmaatschappijen kunnen Europeanen daarentegen “het hele vasteland doorkruisen zoals nooit tevoren”. De Europese integratie is dus net zoveel verschuldigd aan de directeur van Ryanair Michael O’Leary als aan de oprichters van de Europese Unie. Een ander tastbaar voorbeeld van “een langzame maar zekere opkomst van een Europees volk” is het succes van de Champions League. “Als sport Europees kan worden”, zo concludeert hij, “dan is er geen reden dat de politiek dat niet ook kan. We moeten dus op zoek naar de politieke tegenhanger van Zinedine Zidane”.