De kop op de voorpagina van Die Tageszeitung is een woordspeling: 'mit links' betekent zowel 'met links' als 'met beide vingers in je neus'. Op 15 mei hebben verschillende sociaal-democraten, vertegenwoordigers van linkse partijen, Groenen, vakbonden, intellectuelen en wetenschappers uit Oostenrijk, Duitsland, Italië en Frankrijk een petitie, met de naam Europa kan anders, ondertekend.

Die Tageszeitung schrijft:

Het is het eerste supranationale protest afkomstig van meerdere Europese linkse partijen dat gericht is tegen het Europese beleid, en dan voornamelijk tegen dat van bondskanselier Merkel.

De ondertekenaars richten zich vooral op het "Concurrentieverdrag" van de Europese Raad dat in juni moet worden ingevoerd en landen in de eurozone verplicht structurele hervormingen door te voeren, legt de krant uit. TAZ schrijft dat de ondertekenaars het pact zien als:

Niets anders dan ‘social dumping’, een terugdringing van de verzorgingsstaat en meer privatiseringen.

Op 5 mei is het 200 jaar geleden dat de Deense denker Søren Kierkegaard (1813-1855) werd geboren, en dat wordt wereldwijd gevierd met festiviteiten.

In De Groene Amsterdammer valt te lezen dat er een hernieuwde interesse is voor deze “Socrates van Kopenhagen”, en dat valt te verklaren door zijn denken over het bestaan van het individu, zijn bewustwording en zijn zelfwording.

Door zijn essays over “de mogelijkheid [voor het individu] van authenticiteit door vrijheid” is Kierkegaard “bijzonder actueel. [...] Maar de opdracht die het individu van de Deen krijgt is wezenlijk anders dans de aansporingen die we tegenwoordig in zelfhulpboeken treffen”.

“Er waart weer een spook door Europa – het spook van de Duitse macht”, schrijft historicus Brendan Simms in het omslagverhaal van The New Statesman, dat is gewijd aan “Het Duitse probleem”. Het weekblad schetst hoe we de afgelopen vijf jaar getuige zijn geweest van een “opmerkelijke toename” van de Duitse invloed in een periode dat het Berlijn tijdens de economische crisis goed is vergaan. De Duitse regering heeft de Europese Centrale Bank (ECB) ervan weerhouden:

op grote schaal staatsobligaties op te kopen, wat de landen van de bankroete Europese periferie graag hadden gewild. In plaats daarvan heeft zij hun een dieet van onverteerbare begrotingsregels opgelegd. […] Het is daarom niet verrassend dat we tevens getuige zijn geweest van een golf van Duitsland-angst op het continent, zowel onder politici als onder gewone burgers.

Simms gelooft dat Duitsland zich de afgelopen vijfhonderd jaar steeds heen en weer heeft bewogen tussen een positie van te sterke en te zwakke diplomatieke macht:

Vandaag de dag is Duitsland zowel te sterk als te zwak, of althans te weinig betrokken. Het land heeft een ongemakkelijke positie in het hart van een Europese Unie die grotendeels is bedacht om de Duitse macht in te dammen, maar er in werkelijkheid voor heeft gezorgd dat die juist is toegenomen. De ontwerpfouten van de Unie hebben veel andere Europeanen onbedoeld beroofd van hun soevereiniteit, zonder ze er een democratisch belang in de nieuwe orde voor terug te geven.

De vraag waar we nu voor staan is de volgende: hoe kan de Federale Republiek, die welvarend en veilig is als nooit tevoren, worden overgehaald het politieke initiatief te nemen en de noodzakelijke offers te brengen om het werk van de Europese eenheid te voltooien? Op de een of andere manier blijft de Duitse kwestie voortbestaan en zal zij altijd met ons zijn. Dit komt doordat – als Europa en de wereld denken haar te hebben opgelost – de gebeurtenissen en de Duitsers zelf die kwestie telkens weer veranderen.”

Intussen schrijft historicus en columnist Dominic Sandbrook in de Daily Mail dat een toenemend aantal Europeanen meent dat “Duitsland voor de derde keer in nog geen honderd jaar probeert de controle over Europa over te nemen.” Hij verwijst naar de opmerkingen van president Jean Claude Juncker van de Europese Raad, die parallellen ziet tussen 2013 en het jaar vóór het begin van de Eerste Wereldoorlog, en waarschuwt dat de dreiging van een Europese oorlog nog steeds niet is geweken. Sprekend over Duitsland vervolgt Sandbrook:

Als het land meedogenloze bezuinigingen blijft opleggen aan de volkeren van Europa, kunnen de gevolgen in termen van sociale vervreemding, internationale conflicten en de opkomst van politiek extremisme dramatisch zijn. We hebben al bloedige protesten tegen het Duitse economische juk gezien in Athene, Rome en Madrid. [...] Dankzij deze schijnbaar eindeloze politieke crisis wordt Duitsland steeds meer gezien als onderdrukker en niet als economische redder van Europa. [...] Maar de waarheid is dat het samensmeden van de economieën van landen die zo verschillend zijn als Portugal, Griekenland, Frankrijk, Italië en Duitsland er alleen maar toe heeft geleid dat oude vijandschappen opnieuw de kop hebben opgestoken.

“Op zeer persoonlijke wijze heeft paus Benedictus XVI vaarwel gezegd aan de katholieke gemeenschap in Rome”. Gisteren sprak hij daar op het Sint Pietersplein zo’n honderdduizend mensen toe.

Zijn pontificaat eindigt vanavond officieel waarna hij paus emeritus wordt, een benoeming die zich in eeuwen niet heeft voorgedaan.

In een commentaar schrijft het Duitse dagblad dat de aanhangers van de Duitse paus hun lof hebben geuit aan een “verlegen intellectueel die een zegen is geweest voor de Rooms-katholieke kerk, ook al is het hem niet gelukt de kerk te moderniseren.”

Daags na de aankondiging van het aftreden van de paus vraagt Irish Times zich af wie paus Benedictus XVI zou kunnen opvolgen.

"We weten niet wat er zal gebeuren na het aftreden van Benedictus XVI op 28 februari. De paus zelf weet dat ook niet, hij is tenslotte niet helderziend. Hij heeft veel op het spel gezet. ‘Panzer’ Joseph Ratzinger zal de geschiedenis ingaan als een grootse paus”, schrijft een Poolse columnist in Gazeta Wyborcza.

“Op 28 februari, om acht uur verlaat Ratzinger het pontificaat”, schrijft La Stampa. Hij besloot hiertoe “vorig jaar maart, na afloop van zijn reis in Mexico en Cuba”, licht de Italiaanse krant toe.

“Het conclaaf waarbij de nieuwe paus benoemd zal worden, vindt in maart plaats. De Congolees Pasinya, de Canadees Ouellet en de Italianen Scola en Bagnasco zijn voorgedragen als opvolger” van paus Benedictus XVI.

“Voor de eerste keer in 719 jaar besluit een paus om uit eigen wil de bisschopszetel op te geven”, schrijft Bild. “Wij zijn mens”, luidt het commentaar van het Duitse tabloid. Het is een verwijzing naar de kop van bijna acht jaar geleden toen Bild naar aanleiding van het aantreden van de paus schreef: “Wij zijn Paus!”.

“De dag van gisteren dwingt de katholieke kerk een nieuwe weg in te slaan. Nooit heeft Benedictus XVI zich zo sterk getoond als nu hij zo zwak is”.

De politiek-financiële schandalen die in het afgelopen najaar de nodige opschudding veroorzaakten in Estland, hebben president Toomas Henrik Ilves ertoe gebracht een rondetafelbijeenkomst te organiseren waarin vertegenwoordigers van de politieke partijen, burgers en opinieleiders verenigd zijn.

Tijdens deze bijeenkomst werd er besloten de burgers de mogelijkheid te geven om gedurende drie maanden – van januari tot en met maart 2013 – mee te werken aan het opstellen van nieuwe regels voor de politiek door ze direct te laten deelnemen aan het wetgevingsproces.

In 7 januari is daarom de website Rahvakogu.ee (“Burgerparlement” ) in het leven geroepen. Hier kunnen gebruikers informatie krijgen over het verkiezingsreglement en de bestaande partijen, en voorstellen voor wetswijzigingen doen.

“Je hoeft hiervoor geen politicoloog of jurist te zijn. De teksten zijn zo eenvoudig mogelijk gehouden”, legt het dagblad Postimees uit. De voorstellen kunnen tot eind januari worden ingediend en moeten gaan over vijf gebieden die betrekking hebben op het functioneren, het werk en de financiering van de politieke partijen, of over verkiezingen. “Met dit initiatief willen we duidelijk maken dat een heel volk samen meer weet dan een persoon alleen”, legt Urom Kübar, directeur van de Unie voor onafhankelijke verenigingen, in de krant uit.

Eind januari zal een groep experts de geopperde ideeën beoordelen. In maart zullen ongeveer 500 Esten – vertegenwoordigers van de verschillende maatschappelijke groeperingen – worden uitgenodigd om een paar dagen lang deel te nemen aan discussiegroepen. De resultaten van deze besprekingen zullen daarna op de agenda van de Estse regering worden gezet.

Eesti Päevaleht heeft echter zo zijn twijfels over het initiatief:

Veel mensen staan sceptisch tegenover deze nieuwe instelling. In het verleden zijn er veel pogingen om een permanente band te smeden tussen burgers en de politiek, zoals TOM [Täna otsustan mina, “Vandaag beslis ik”] in 2001, mislukt.

Maar, zo schrijft de krant,

anders dan bij TOM, dat sindsdien vervangen werd door Osale.ee (“Doe mee”), richt het Burgerparlement zich op een enkel onderwerp en geeft daarmee de hoop dat het niet slechts een plek wordt waar men zijn gal kan spuien.