Vandaag hebben onderzoekers van de Europese Commissie in Londen invallen gedaan bij de kantoren van de olieconcerns BP en Shell, na aantijgingen dat de maatschappijen de prijs van ruwe olie zouden hebben gemanipuleerd.

Dit is het jongste onderzoek naar prijsafspraken in het Verenigd Koninkrijk, schrijft The Independent. Eerder vonden er al onderzoeken plaats naar de manipulatie van de interbancaire Libor-rente en de gasprijzen.

Het dagblad voegt toe:

Het optreden van de Europese Commissie is het voorlopige hoogtepunt van een campagne die de afgelopen maanden in gang is gezet, nadat uit een rapport voor de G20 vorig jaar zomer was gebleken dat de markt gevoelig is voor 'manipulatie en ontwrichtingen'.

Slechts enkele dagen nadat bekend was geworden dat de Noord-Amerikaanse bedrijven Marathon Oil en Talisman Energy zullen stoppen met het zoeken naar schaliegas in Polen, is naar buiten gekomen dat staatssecretaris Milieu Piotr Woźniak zich tegen de investering van deze buitenlandse bedrijven heeft verzet, schrijft Rzeczpospolita.

Uit een vertrouwelijke memo, opgesteld door een ambassademedewerker “van een van de geïnteresseerde landen”, blijkt dat tijdens een geheime ontmoeting op 13 maart 2013 in Warschau met 130 investeerders, zakenmensen en diplomaten Piotr Woźniak zijn aarzelingen over het project heeft uitgesproken.

Een van de aanwezige van deze bijeenkomst bevestigt aan de krant dat:

De verantwoordelijken uit de energiesector erop aan hebben gedrongen dat deze industrie in handen van Polen blijft.

Roemenië heeft “discreet” de eerste stap gezet richting de exploitatie van schaliegas, bericht Jurnalul naţional. Op 29 april heeft het ministerie van Milieu groen licht gegeven aan een aantal buitenlandse bedrijven, waaronder het Amerikaanse Chevron, om te beginnen met onderzoek naar eventuele schaliegasvelden in de regio Dobroedzja in het zuidoosten van Roemenië.

De beslissing “kwam als een verrassing voor de burgermaatschappij, die rekende op een publiek debat voorafgaande aan het besluit en, vooral, op de presentatie van verschillende studies naar de impact op het milieu”, schrijft Jurnalul naţional. De minister van Milieu, Rovana Plumb, wordt door de krant geciteerd:

Alle EU-landen willen onafhankelijk zijn als het gaat om hun energievoorzieningen en de exploitatie van schaliegas is een van de manieren om dat voor elkaar te krijgen.

De minister voegde daaraan toe dat “er tijdens de exploitatie geen gevaren voor het milieu zijn, want er zal geen fracking plaatsvinden” tijdens het onderzoek naar de onconventionele fossiele brandstof duizenden meters onder de grond.

Na de bekendmaking van het nieuws organiseerde de vereniging Vama Verde een demonstratie in Vama Veche in de regio Dobroedzja om tegen het besluit te protesteren. Andere demonstraties staan voor het eind van de maand gepland.

Roemenië volgt het voorbeeld van Polen en het Verenigd Koninkrijk, de Europese landen die het meest geïnteresseerd zijn in de exploitatie van schaliegas. Andere landen, zoals Frankrijk, hebben een moratorium ingesteld.

De Europese Unie wil een importbelasting gaan heffen op materiaal voor zonnepanelen uit China, een maatregel die nog wel eens kan leiden tot “de grootste handelsstrijd van de afgelopen decennia”, schrijft The Wall Street Journal.

De importbelasting zal gelden voor kant-en-klare zonnepanelen, basiscomponenten, zonnecellen en siliciumschijfjes en zal een hoogte hebben van ongeveer 46 procent, zo blijkt uit bronnen van WSJ. De fiscale maatregel moet de Europese markt beschermen voor goedkope invoer uit China en kan op 5 juni al van kracht gaan.

Tientallen Europese productiebedrijven hebben hun deuren moeten sluiten sinds China zes jaar geleden op de markt is verschenen. De Europese bedrijven beschuldigen de Chinese ervan onrechtmatig overheidssubsidies te ontvangen.

In 2011 had China maar liefst 80 procent van de Europese markt voor zonne-energie, de grootste ter wereld, in handen. Een aandeel dat goed was voor een omzet van bijna 21 miljard euro en overeenkomt met 7 procent van de totale Chinese export naar Europa.

Het nieuwe Duitse energiebeleid is “een vloek”, meent Handelsblatt. Want het besluit uit 2011 om de kerncentrales geleidelijk allemaal te sluiten, heeft niet geleid tot elektriciteitstekorten, maar tot een overschot aan zonne- en windenergie die het Duitse stroomnetwerk overbelast.

Het financiële en economische dagblad schrijft dat het rapport van de organisatie die toezicht houdt op de veiligheid van het energiesysteem in Duitsland “leest als een thriller”:

De veiligheid van het netwerk kon niet langer worden gegarandeerd. […] Wij hebben meer dan veertig keer moeten ingrijpen en hele centrales en windmolenparken die een gevaar vormden voor de veiligheid van het systeem stil moeten leggen. De stress die door deze situaties ontstond, werd steeds moeilijker te hanteren.

In 2012 moet 23 procent van de elektriciteit in Duitsland geproduceerd zijn door duurzame bronnen. In 2050 moet dat zelfs 80 procent zijn.

Vijf jaar na de start in Europa, het Midden-Oosten en Noord-Afrika heeft “Desertec weinig resultaten opgeleverd”, constateert Spiegel Online.

Het project richt zich op de winning van potentiële woestijnenergie om Europa van groene energie te voorzien. Er is echter veel kritiek op Desertec gekomen, vooral afkomstig de inwoners van de woestijnen die zich afvragen “wat dit project hen oplevert”.

Ook mensenrechtenorganisaties hebben hun bedenkingen. Zij eisen dat de lokale populatie meer betrokken wordt bij het project, “dat is uitgewerkt in de achterkamertjes van de Club van Rome, […] een comité van oude heren die filosoferen over hoe ze de wereld kunnen redden”, schrijft Spiegel Online spottend. “In navolging op de Arabische Lente willen wij gehoor geven aan de oproep om meer gerechtigheid en inspraak. Wij moeten de burgers er meer bij betrekken, dat is de enige manier waarop het Desertec-project kan slagen”, legt een medewerker van de Duitse ngo Germanwatch uit.

De Duitse krant onderstreept dat de concurrentie voor Desertec Industrial Initiative (DII), opgericht in 2009 voor projecten in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, steeds groter wordt. Zo heeft het Britse Nur Energie, ontwikkelaar van zonnepanelen, plannen voor een zonthermische centrale van 2000 Megawatt in Tunesië in 2015. De geproduceerde elektriciteit is voor de Italiaanse markt bestemd.

De projectleider zegt dat de plannen vergevorderd zijn:

Wij hebben Tunesische handelspartners gevonden, de overeenkomsten met de beheerders van het Italiaanse netwerk zijn klaar om getekend te worden […] en meerdere onderdelen kunnen ter plaatse worden geproduceerd. Zestig procent van de investeringen kunnen in het land blijven en er worden mogelijk duizend banen in de regio gecreëerd.

“In 2012 heeft Duitsland opnieuw meer stroom geëxporteerd dan geïmporteerd”, bericht Spiegel Online: er werd voor 43,8 TWh (terakilowatt per uur) aan elektriciteit geïmporteerd en voor 66,6 TWh geëxporteerd, aldus de jongste cijfers van het Federale Bureau voor de Statistiek. Dit overschot van 22,8 TWh komt overeen “met de jaarlijkse productie van twee grote kerncentrales”, aldus Stern Online.

Deze cijfers zijn onverwacht, want Duitsland is in 2011 begonnen afscheid te nemen van kernenergie. Acht van de zeventien Duitse kerncentrales zijn stilgelegd na de ramp met de kerncentrale in het Japanse Fukushima, in maart 2011.

Talloze deskundigen waren bang voor een elektriciteitstekort, “maar uit de stijging van de export blijkt dat er meer stroom is dan nodig en dat de beschikbare capaciteit, oftewel de hoeveelheid energie die in noodgevallen beschikbaar moet zijn, toereikend is”, aldus Der Spiegel.

Dankzij de toename van de elektriciteit uit zonne- en windenergie is het aandeel van de 'groene' stroom in 2012 gestegen naar 23 procent. De stroomexport is verviervoudigd, en het land heeft een overschot van 1,4 miljard euro kunnen opbouwen dankzij zijn elektriciteitsproductie.

De grootste afnemers van Duitse stroom zijn Nederland, Oostenrijk en Zwitserland.

Het Verenigd Koninkrijk heeft nog maar twee dagen aan gasreserves na de extreme kou in Noord-Europa de afgelopen weken waardoor de vraag naar gas met twintig procent is gestegen.

Het land haast zich nu om gas uit Europa te importeren. Deskundigen waarschuwen dat nu zelfs de geringste technische problemen tot een tekort kunnen leiden in Groot-Brittannië.

“Groot-Brittannië is kwetsbaarder voor gastekorten dan de rest voor Europa omdat het afhankelijk is van de Noordzee waar momenteel de productie afneemt. Het land heeft opslagruimte voor een voorraad voor vijftien dagen. In Frankrijk en Duitsland is dat honderd dagen”, legt de krant uit.

De Roemeense minister van Economische Zaken wil afzien van de bouw van een vijfde kernreactor bij de centrale van Cernavodă, aan de Donau, schrijft România Liberă. De krant somt de redenen van deze beslissing op:

De tweede-generatietechnologie CANDU 700 zal volgens EU-normen in 2025, de datum van de aanvankelijk geplande ingebruikname van de centrale, verouderd zijn. Temeer nu de veiligheidsmaatregelen zijn aangescherpt sinds de ramp in Fukushima. Daarnaast speelt het zeer geringe debiet van de Donau een rol, waardoor de centrale in het verleden al eens moest worden stilgelegd. Verder is er ook sprake van geldgebrek.

Volgens het dagblad uit Boekarest had deze reactor echter in ruim 40 procent van de energiebehoefte van het land kunnen voorzien. De reactoren 3 en 4, waarvan de bouw zich in een vergevorderd stadium bevindt, voldoen wel aan de Europese normen.

“De regering wil vleugels aan het fracken geven”, schrijft El País. Volgens schattingen zou Spanje genoeg schaliegas in de grond hebben om 39 jaar lang van energie te kunnen worden voorzien en heeft het een waarde van 700 miljard euro. De bedrijven uit de gassector menen dat er de komende jaren wel tussen de 700 miljoen en 1 miljard euro aan investeringen moet worden gedaan.

Op 1 maart heeft het parlement het wetsontwerp van de Spaanse regering goedgekeurd waarin de weg vrij wordt gemaakt voor de ontwikkeling van de techniek om het controversiële schaliegas te winnen. Diverse gemeentes en milieuorganisaties hebben inmiddels protest aangetekend.

Echter, zo schrijft El País, “er zijn geen doorslaggevende redenen” om het project in Spanje te verbieden “mits er strikt toezicht wordt gehouden op de effecten voor het milieu.” De krant schrijft verder dat de meningen over het fracken enorm uiteenlopen:

Volgens sommigen zal deze techniek om gas te winnen van Spanje een soort gatenkaas maken. Volgens anderen is dit een gouden kans voor een land dat 99 procent van het benodigde gas importeert.

De kwestie verdeelt ook de Europese Unie, voegt de krant uit Madrid daar aan toe:

Europa beschikt niet over gemeenschappelijke wetgeving die gaat over de milieueisen om deze controversiële methode te ontwikkelen. En het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in komt. De verdeeldheid tussen landen, en zelfs tussen [Europese, red.] Commissarissen die over deze zaak gaan, is overduidelijk. Frankrijk, Ierland en Bulgarije hebben een moratorium over het fracken ingesteld. Polen zet juist groot in op deze methode. En uit de rapporten van de Europese Commissie en het Europees Parlement blijkt dat ook daar nog geen overeenstemming is bereikt.

De Europese Commissie gaat onderzoekenof er marktverstoring is ontstaan door de energiekorting die de Duitse industrie ontvangt van de overheid.

Sinds 2011 hoeven Duitse bedrijven die veel stroom verbruiken geen elektriciteitsheffing te betalen. Dankzij dit belastingvoordeel zouden ze ongeveer 805 miljoen euro hebben bespaard.

Brussel besloot dit onderzoek in te stellen nadat verenigingen van consumenten en stroomleveranciers klachten hadden ingediend.

Rusland probeert de exploitatie van Roemeens schaliegas te blokkeren omdat de ontginning hiervan Roemenië en ook de EU als geheel minder afhankelijk van Russisch gas zouden maken, schrijft Evenimentul zilei.

Vorig jaar lente gaf de Roemeense premier Victor Ponta nog aan dat hij tegen proefboringen naar schaliegas was, maar eind januari bleek hij zijn standpunt te hebben bijgesteld.

“Een Russische hand” zou achter de demonstraties tegen proefboringen in Bârlad, in het oosten van Roemenie, zitten. Daar gingen op 27 februari meer dan 8.000 personen de straat op om te protesteren tegen de ontginning van schaliegas in de regio.

In de aanloop naar de parlementsverkiezingen van september sluit de grootste lidstaat van de Europese Unie zich aan bij de coalitie tegen schaliegas. Duitsland haast zich om regels op te stellen, die het gebruik van technologie om schaliegas te winnen aan banden leggen. Dat schrijft Gazeta Wyborcza. Het Poolse dagblad verwijst naar een interview met bondskanselier Angela Merkel in Straubinger Tagblatt.

“Dit is een herhaling van het scenario in Frankrijk, waar de winning van schaliegas anderhalf jaar vóór de presidentsverkiezingen in de ban werd gedaan”, aldus de krant. Het dagblad wijst erop dat “de Franse en Duitse coalitie tegen schaliegas een steun in de rug zal zijn voor Europese politici die zich verzetten tegen het aanboren van deze voorraden. Dit zou een negatieve invloed kunnen hebben op de Poolse plannen om schaliegas te exploiteren.”

Het Tsjechische elektriciteitsbedrijf ČEZ kan wel eens 10 miljard kroon (400 miljoen euro) verliezen in Bulgarije nu de regering in Sofia heeft aangekondigd de distributielicentie van de onderneming te willen intrekken.

De Bulgaarse premier Boïko Borisov heeft daartoe opdracht gegeven in een poging tien dagen van gewelddadige protesten tegen de hoge energieprijzen te bezweren. Gisteren beloofde hij de elektriciteitsprijzen te zullen verlagen en buitenlandse nutsbedrijven te straffen voor de hoge prijzen die zij hanteren.

“Gaat schaliegas de komende jaren het Belgische concurrentievermogen vernielen?”. Dat vraagt Le Soir zich af. Het dagblad legt uit dat door de toenemende populariteit van schaliegas, met name in de VS, en een dalende vraag naar aardgas in Europa de prijs van gas in het algemeen omlaag gaat. Bovendien heeft België te weinig schaliegas om exploiteren economisch rendabel te maken.

Maar hierdoor is ook de prijs van sterk vervuilende steenkool fors gedaald. En het gevolg hiervan is dat Europese stroomproducenten meer interesse hebben in steenkool dan in gas. Voeg hier de sterke daling van de CO2-prijs in Europa aan toe – drie weken geleden daalde de kiloprijs tot onder de 5 euro, terwijl het in 2008 nog 35 euro was – en het wordt duidelijk dat “vervuilen binnenkort niets meer kost”, luidt de conclusie van het dagblad.

“Oliemaatschappijen als Shell richten hun vizier nu op Europa”, schrijft het Vlaamse dagblad. Nadat Shell het afgelopen jaar proefboringen heeft verricht in Nederland, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk, heeft het Brits-Nederlandse bedrijf nu zijn aandacht verlegd naar België.

Shell zou van plan zijn om 100.000 euro te investeren in onderzoek naar schaliegas in de regio’s Luik (Oost) en de Kempen (Noordoost). Andere oliemaatschappijen, zoals het Britse concern Cuadrilla en het Duitse Wintershall, hebben ook hun belangstelling getoond.

Volgens Brussel hebben de verschillende nationale subsidies voor groene energie voor onevenredigheid gezorgd op de energiemarkt. Hierdoor zou de concurrentiepositie van niet-duurzame energiebronnen in het geding zijn gekomen.

Om hier een einde aan te maken wil de Commissie de nationale subsidies regulariseren en in 2020 met een Europese regelgeving voor energiesubsidies komen.

De Slowaakse regering heeft een akkoord gesloten met een Canadees mijnbedrijf voor de ontginning van uranium onder het dorp Jahodná, op nog geen 15 kilometer van Košice, de één na grootste stad van Slowakije. Het Canadese bedrijf aaste al een paar jaar op de 5,5 miljoen ton erts die het gebied rijk is en heeft al verschillende proefboringen gedaan.

Het Slowaakse dagblad schrijft dat de tegenstanders van de uraniumwinning in het gebied, een populair skioord, vinden dat “het een gemene streek is tegen de gemeente en de inwoners van Košice, die allang hebben aangegeven tegen de winning te zijn.”

Gisteren hebben de Hongaarse premier Viktor Orbán en de Russische premier Vladimir Poetin in Moskou gesproken over hechtere economische betrekkingen. Rusland is momenteel na Duitsland de belangrijkste handelspartner van Hongarije, maar het ziet ernaar uit dat de handel met Rusland binnenkort in een stroomversnelling raakt. Met name de aanleg van de Russische aardgaspijpleiding South Stream speelt hierbij een rol. Deze pijpleiding loopt door Hongarije en zal in 2015 in gebruik worden genomen.

De Duitse minister van Milieu, Peter Altmeier, wil de snel stijgende elektriciteitsprijzen, veroorzaakt door de Duitse Energiewende, aanpakken. Twee jaar geleden koos de Duitse regering voor een overgang naar duurzame energie en werd de wet voor het promoten van alternatieve energiebronnen van kracht. Die heeft ervoor gezorgd dat 8 tot 23 procent van de energieproductie nu van nieuwe energiebonnen komt. Maar het prijskaartje hiervan is de belasting die de consument moet betalen voor de ontwikkeling van hernieuwbare energie. En die loopt dit jaar op tot een totaalbedrag van 20 miljard euro. De minister wil deze belasting dit verkiezingsjaar bevriezen en hoopt hiermee dat het debat over groene energie niet alleen maar zal gaan over de kosten hiervan voor de Duitse huishoudens. Organisaties voor duurzame energie beschouwen de beslissing echter als een “mokerslag”.

Bij een referendum over de vraag of "Bulgarije kernenergie moet ontwikkelen door een nieuwe kerncentrale te bouwen", heeft 61 procent van de Bulgaren op 27 januari ´ja´ geantwoord. Maar omdat de opkomst bij deze volksraadpleging, de eerste in Bulgarije sinds de val van het communisme, slechts 20 procent bedroeg, is het referendum ongeldig (het opkomstpercentage moest minimaal 60 procent zijn). Het hervatten van de bouw van de tweede kerncentrale van Bulgarije stond hierbij op het spel, in het noordelijke Béléné. De werkzaamheden waren in maart 2012 stilgelegd.

Terwijl zowel voorstanders als tegenstanders blij zijn met de uitkomst van het referendum, spreekt Trud van "een nederlaag voor iedereen": voor de burgers, omdat de eerste rechtstreekse, democratische stembusgang op een mislukking is uitgedraaid; voor de linkse oppositie, die het initiatief had genomen tot het referendum, omdat zij er niet in geslaagd is meer kiezers te mobiliseren; en voor rechts, dat tegen het plan van een nieuwe kerncentrale is, omdat degenen die wél hebben gestemd ´ja´ hebben gezegd tegen Béléné.

Standart gaat nog verder en stelt dat het "niet veel scheelde of er was sprake van een compleet fiasco". Het dagblad schrijft dat de initiatiefnemers van het referendum "in ieder geval hebben bereikt dat de kwestie van de bouw van een tweede kerncentrale opnieuw wordt behandeld in het parlement" aangezien het opkomstpercentage desondanks 20 procent was. Maar hoe komt het dat er zo weinig belangstelling was voor dit onderwerp? De Bulgaarse media wijten dit aan het feit dat het referendum voor politieke doeleinden is gebruikt: het wordt in brede kring gezien als een voorproef voor de parlementsverkiezingen die deze zomer worden gehouden.

De aardschokken in de provincie Groningen worden steeds frequenter en heviger en kunnen in de toekomst bevingen tussen de 4 en 5 op de schaal van Richter veroorzaken. Dat blijkt uit een nieuw onderzoek over aardbevingsgevoeligheid in het Groningen-gasveld, geëxploiteerd door de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Het onderzoekwerd op 22 januari gepresenteerd aan minister Kamp van Economische Zaken.

Het Staatstoezicht op de Mijnen, dat het onderzoek leidde, adviseert de minister om “de gaswinning in Groningen zo snel mogelijk te minderen”. Kamp, die afgelopen weekend de provincie heeft bezocht, vindt het advies echter “economisch onverantwoord”. In 2011 leverde het gasveld namelijk 11,5 miljard euro op voor de staatskas. Bovendien is 97 procent van de Nederlandse huishoudens afhankelijk van het Nederlandse aardgas.

Zal Ierland, dat op 1 januari het voorzitterschap van de EU heeft overgenomen, door aardolie uit de crisis kunnen komen? Dublin begint erin te geloven sinds de ontdekking van het zwarte goud in de Keltische Zee tot ‘goudkoorts in Cork’ heeft geleid, schrijft het dagblad La Vanguardia. De tweede stad van Ierland "wacht nu op een economische boom", die het door de crisis getroffen land "laat dromen", aldus de krant uit Barcelona:

Vertegenwoordigers van ExxonMobil, Texaco en andere grote petrochemische bedrijven lunchen in de pubs en restaurants van de stad aan de oever van de Lee, zoals de trojka [IMF, ECB en EU, red.] doet in Dublin. Dit keer echter met de bedoeling om te investeren en niet om leningen te verstrekken en voorwaarden te dicteren.

De olievindplaats, die de naam Barryfoe Field heeft gekregen, zou tot 280 miljoen vaten kunnen produceren, met een totale waarde van 30 miljard euro. Er is echter één probleem: hoe komt men aan de 1,5 miljard euro die nodig is voor de exploitatie. Daar wil Providence voor zorgen, het bedrijf dat is opgericht door de Ierse zakenman en ex-rugbyspeler Tony O'Reilly, die heeft verklaard dat hij van Cork ‘een van de welvarendste steden van Europa’ wil maken.

In het verleden is in de Keltische Zee al aardolie gevonden, maar door de hoge kosten was exploitatie niet rendabel. De omstandigheden zijn nu echter veel gunstiger door de ontwikkeling van minder dure technieken voor oliewinning, de stijging van de prijs per vat en de daling van de belasting die moet worden betaald door buitenlandse bedrijven die in Ierland investeren – het land heeft de laagste vennootschapsbelasting van de hele Europese Unie, wat voortdurend tot wrijving met Brussel leidt. Cork, waar het Europese hoofdkantoor van Apple en de Viagrafabriek van de farmaceutische multinational Pfizer zijn gevestigd[...], wil nu hogerop en streeft ernaar zich te scharen onder de economische en financiële zwaargewichten. De stad wil voor Ierland worden wat Aberdeen is geworden voor Schotland, en hoopt dat de aardolie in de Keltische Zee dezelfde winsten gaat opleveren als die in de Noordzee. Met een [wereldwijd, red.] aardolieverbruik van 88 miljoen vaten per dag en een zo onlesbare behoefte aan het zwarte goud dat ecologische overwegingen daar niets tegen vermogen, gaat het hier om meer dan een hersenschim.

Het doek dreigt te vallen voor de geplande pijpleiding Nabucco, dat aardgas vanuit de landen rond de Kaspische Zee via Turkije naar Europa zou moeten vervoeren. Het is tot nu toe de meest ambitieuze poging van de Europese Unie om zelfstandig in aardgas te voorzien. Volgens de Süddeutsche Zeitung is de tijd gekomen om “een necrologie voor Nabucco” te schrijven. Volgens Focus trekt de Duitse groep RWE, de grootste investeerder, zich voor het eind van dit jaar terug uit het project. Het Oostenrijkse OWE zou het Duitse aandeel (16,67%) kunnen overnemen. Desalniettemin zou dit wel eens de nekslag kunnen betekenen voor Nabucco.

Het project had sowieso al te lijden van de aanleg van een concurrerende pijpleiding, het Russische South Stream, maar ook van een gebrek aan investeringen en van het feit dat met een aantal betrokken landen die aardgas produceren nog geen contract was getekend.  De Süddeutsche Zeitung schrijft:

Dit fiasco laat eens te meer zien hoe weinig de Europese Unie heeft in te brengen tegen de Russische dominantie in de grondstoffensector. De pijpleiding wordt al heel lang beschouwd als een voorbeeld van het mislukte Europese beleid op het vlak van industrie en energie. Dit beleid wordt wel met veel woorden gesteund, maar met weinig financiële middelen of concreet politiek draagvlak.

"Leverancier van groene elektriciteit wil steenkool maken" (Ökostromer will Kohle machen), kopt Tageszeitung met een woordspeling op ‘steenkool’, wat in het Duits ook ‘poen’ betekent. De krant, die altijd veel aandacht besteedt aan milieuzaken, onthult dat de drie grootste Duitse distributeurs van duurzame energie – Lichtblick, Greenpeace Energy en Naturstrom – binnenkort wel eens elektriciteit zouden kunnen gaan leveren die wordt opgewekt door een milieuvervuilende elektriciteitscentrale. Deze drie bedrijven kopen hun elektriciteit namelijk in bij het Oostenrijkse Verbund AG, dat in 2011 is gestart met de bouw van een steenkoolcentrale in Turkije. Het bedrijf blijft ondertussen zijn producten aanprijzen als voor "100% afkomstig van waterkracht". Daarmee worden de drie behoorlijk in verlegenheid gebracht, schrijft TAZ, die zich baseert op onderzoek waaruit blijkt dat "de uitstoot van de Turkse centrale hoger zal zijn dan de door de EU en de Wereldgezondheidsorganisatie vastgestelde limieten". TAZ meent dat het hoog tijd wordt om in actie te komen:

Wie geloofwaardig wil blijven als leverancier van groene energie kan het zich niet permitteren om met zulke bedrijven in zee te gaan. Zeker niet als het businessplan erop gericht is zich te positioneren als moreel leider.

Overigens baart de productie van duurzame energie in Duitsland de buurlanden zorgen: "Tsjechië zal er alles aan doen om te voorkomen dat zijn elektriciteitsnetwerk instort en zich beschermen tegen het overschot aan groene energie uit onregelmatige producerende windmolenparken in Noord-Duitsland", schrijft Lidové noviny. Het Tsjechische dagblad uit Praag legt uit dat als gevolg van de geringe capaciteit van het Duitse elektriciteitsnetwerk de stroom van het Noorden – waar wordt geproduceerd – naar het industriële Zuiden wordt getransporteerd via het Tsjechische netwerk, waardoor de capaciteit daarvan zwaar op de proef wordt gesteld. Om stroompieken te voorkomen heeft ČEPS, de Tsjechische netwerkbeheerder,

besloten bij de grens een reusachtige transformator te bouwen. Die zal slechts de hoeveelheid stroom doorlaten die het Tsjechische netwerk aankan en [...] wordt vóór 2017 in gebruik genomen.

Volgens Lidové noviny gaat het om een buitengewoon politieke kwestie, omdat de Duitse overheid in het verleden concessies heeft gedaan om de medewerking van de Tsjechische regering te verkrijgen. Nu de Duitsers van houding zijn veranderd en bereid zijn hun elektriciteitsnetwerk openlijk te herzien, ligt de weg open naar Europese aanbesteding voor de bouw van de transformator.

Bereidt Europa een stevige bezuiniging op groene energie voor? De Eurocommissaris die over dit onderwerp gaat, Günther Oettinger, staat op het punt een “elektrische schok vanuit Brussel te veroorzaken”, kopt de Süddeutsche Zeitung. Volgens de informatie van deze krant, wil Oettinger “de nationale subsidiesystemen voor bepaalde energiebronnen onderzoeken”. 

De Commissaris ergert zich groen en geel aan de landspecifieke situaties in de 27 EU-lidstaten, en neemt iedere gelegenheid te baat om tekeer te gaan tegen het toenemende nationalisme 'achter het stopcontact'. Tot ontsteltenis van de milieubeweging bekijkt de Commissaris vooral de wildgroei aan subsidies voor groene stroom met argusogen.

Het zou daarom zomaar kunnen gebeuren dat het de lidstaten verboden wordt nog langer willekeurige subsidies voor groene energie te verstrekken, iets waar groene energie tot nu toe stevig van profiteerde. Voor Duitsland staat de wet op het promoten van alternatieve energiebronnen op het spel. Die vormde de aanleiding voor het groeiende aandeel van wind- en zonne-energie, maar ook voor de flinke stijging van de elektriciteitsprijzen van de afgelopen jaren.

Volgens de SZ maakt het onderzoek naar staatssteun onderdeel uit van het “prestigieuze EU-project om tussen nu en 2014 een binnenlandse energiemarkt te scheppen”, een plan dat de lidstaten maar traag uitvoeren. Die markt zou de energievoorziening overal in Europa moeten waarborgen, en daarnaast moeten zorgen voor een verlaging van de consumentenprijzen.

Er is zoveel belangstelling voor zonne-energie, een van de meest kenmerkende technologieën van de XXe eeuw, dat de Europese Unie en China zich inmiddels gedragen als “zonnekrijgers”, kopt de Frankfurter Rundschau. De krant voorspelt “het grootste handelsconflict uit de geschiedenis.”

Het geschil draait om de subsidies die Beijing verstrekt aan de Chinese zonne-industrie. De Europeanen vinden de subsidies buitensporig en vrezen dat buitenlandse fabrikanten hierdoor van de markt gestoten worden. De Chinese producenten van zonnepanelen profiteren van miljarden dollars aan leningen zonder dat ze daarvoor veel garanties hoeven af te geven. De krant schrijft over dit systeem:

Ze zijn er binnen een paar jaar in geslaagd niet alleen hun achterstand ten opzichte van de Europeanen weg te werken, maar ze zelfs in te halen. Ze leveren nu dezelfde kwaliteit, maar dan 30% goedkoper. […] Meer dan 80% van de in Europa geïnstalleerde zonnepanelen komt tegenwoordig uit China.

Gealarmeerd door het faillissement van een van de marktleiders uit de sector, het Duitse Q-Cells, slaan de Europeanen terug. Op intitatief van het bedrijf Solarworld, heeft de Europese federatie bij de Europese Commissie een klacht ingediend wegens dumping. Brussel zou in de komende maanden tot sancties kunnen besluiten. Maar, schrijft de krant,

De effecten daarvan zouden gigantisch zijn. Met een marktaandeel van 70% is Europa veruit de grootste markt voor zonnepanelen. Daarentegen laat ook China zijn spierballen zien door te dreigen met een proces tegen Europese producenten van silicium, een van de belangrijkste bestanddelen van zonnecellen.

En daarmee houdt het geschil niet op. Er gaan geruchten dat de Chinezen de Europese auto-industrie gewaarschuwd zouden hebben dat een boycot van Chinese zonnepanelen ernstige gevolgen voor hen zouden kunnen hebben. Een escalatie die de Frankfurter Rundschau zorgen baart:

Als Beijing zich inschikkelijk toont en zijn staatsbedrijven terugfluit, kan het goed aflopen. Maar in het ergste geval hangt ons een algemene handelsoorlog boven het hoofd.

“Er zijn maar weinig mensen die weten dat Griekenland – dat tot over zijn oren in de schulden zit – een land is dat aardolie produceert. Het is een zeer kleine producent, met slechts tweeduizend vaten per dag, die voor 0,5% in de Griekse behoefte voorzien”, legt Le Monde uit. De Franse krant schrijft dat Athene besloten heeft weer naar olie en gas te gaan zoeken, nadat het eerder weinig oog had voor mogelijke Griekse aardolie- en gasreserves.

Een paar maanden geleden heeft [de Griekse regering] aanbestedingen gelanceerd voor onderzoek in drie regio's waar aan het eind van de jaren negentig al seismisch onderzoek en peilingen waren verricht: bij Ioannina, in de regio Epirus, vlak bij de grens met Albanië, en in de Ionische Zee.

De grote aardoliemaatschappijen stonden niet te trappelen voor deze vindplaatsen, die volgens schattingen tussen de vijftig en honderd miljoen vaten zouden bevatten.

De meeste hoop is daarentegen gevestigd op de uitgestrekte Griekse wateren rond Kreta, sinds er in Israël en Cyprus aardgas is ontdekt. Onlangs is een Noorse onderneming (PGS, Petroleum Geo Services) aangewezen om hier gedurende anderhalf jaar seismisch onderzoek te doen in een groot maritiem gebied dat 220.000 km2 beslaat.

“Een van de weinige andere goede nieuwtjes” voor dit land dat zo zwaar door de crisis wordt getroffen, is dat “Griekenland de belangrijkste goudproducent van Europa gaat worden”, meldt La Tribune. Dit financieel-economische dagblad wijst erop dat Griekenland nu al over een “belangrijk potentieel aan delfstoffen” (bauxiet, perliet) beschikt en schrijft hierover:

Griekenland zou in 2016 wel eens de belangrijkste goudproducent van Europa zou kunnen worden. Daarmee zou het Finland passeren, dat wereldwijd gezien op de veertigste plaats staat.

De reden voor deze opkomst – hoe paradoxaal dat ook mag klinken – is de economische crisis. Vanwege de crisis maakt Athene namelijk haast met het afgeven van vergunningen om de Griekse bodem te onderzoeken, terwijl het Griekse beleid [tot dan toe] “voor een groot deel op cliëntelisme berustte”. Uiteindelijk hebben twee mijnbouwmaatschappijen deze vergunningen in de wacht gesleept: het Canadese Eldorado Gold en het Australische Glory Resources. De projecten die zij op stapel hebben staan, moeten ervoor zorgen dat de Griekse goudproductie “omhoog zal schieten van 16.000 ounces [1 ounce = 31,1 g] in 2011 naar 425.000 ounces in 2016” en dat er veel banen worden gecreëerd.

De eurocommissaris voor Energie, Günther Oettinger, zal op 4 oktober de resultaten presenteren van de zogenaamde stresstesten naar de veiligheid van 134 kernreactoren in de EU. De testen, die plaatsvonden naar aanleiding van de ramp in maart 2011 in Fukushima, hebben een hele reeks zwakke plekken aan het licht gebracht. De kosten van de werkzaamheden die noodzakelijk zijn om de Europese kerncentrales aan de heersende veiligheidsnormen aan te passen, zullen tussen de tien en 25 miljard euro bedragen. Maar deze conclusies hebben nu al heel wat stof doen opwaaien in de lidstaten.

Zo bericht Le Monde over de “spanning tussen Parijs en Brussel”, aangezien de Commissie met name Frankrijk, met 19 kerncentrales en 58 reactoren de grootste producent van kernenergie in Europa, ervan langs geeft.�

In Nederland schrijft dagblad Trouw op zijn voorpagina “Borssele zakt voor de EU-test voor veiligheid”.

Maar volgens de krant “komt Borssele er Europees gezien nog goed vanaf” in vergelijking met “een nucleaire grootmacht als Frankrijk”, of met Oost-Europa en de vier centrales in Finland en Zweden waar het noodkoelsysteem niet op orde is “waardoor een scenario zoals in Fukushima (meltdown) op de loer ligt”.

“De snel oplopende spanningen tussen de Europese Commissie en Gazprom vormen een punt van zorg voor de landen in Centraal-Azië die sterk afhankelijk zijn van de export van olie naar de EU", schrijft Le Temps. In de hoofdsteden van deze voormalige Sovjetrepublieken is het beleid erop gericht Moskou niet al te zeer te ergeren als het gaat om gevoelige onderwerpen als olie. Op die manier wordt geprobeerd een stabiliteit te creëren die voor iedereen gunstig uitpakt. Deze regel geldt vooral in Astana [de hoofdstad van Kazachstan, red.]: "Kazachstan tracht zijn deelname in de drie grote westerse olieconsortia – Chevron, Shell en Total – te vergroten."

Verder "vreest het autoritaire regime van de puissant rijke president Noersoeltan Nazarbajev dat Brussel het niet bij een onderzoek naar Gazprom zal laten, maar dat het binnenkort ook een blik zal werpen op de praktijken van de energiemaatschappijen in Centraal-Azië", stelt het Zwitserse dagblad.

Bovendien wil Astana graag meerdere klanten houden: "Kazachstan is bang dat een nieuw energieconflict tussen Moskou (zijn belangrijkste partner voor transport en raffinage) en Brussel (zijn belangrijkste klant) Peking in de kaart speelt", de andere grote inkoper van Kazachstaanse olie. Astana wenst liever niet van één klant afhankelijk te zijn.

Wat Europa betreft, doet een vroegere deskundige van de Commissie de volgende waarschuwing in de kolommen van Le Temps:

De ware uitdaging voor de 27 lidstaten van de EU is een gemeenschappelijk energiebeleid voor de lange termijn uit te stippelen en ervoor te zorgen dat de Europese oliereuzen in Centraal-Azië en elders niet de belangen van de 500 miljoen olie- en gasverbruikers in de Unie op het spel zetten.

De Europese Commissie heeft aangekondigd een onderzoek in te stellen naar Gazprom. De russische gasreus wordt verdacht van "oneerlijke concurrentie in Midden- en Oost-Europa", meldt Adevărul. Brussel wil nagaan of Gazprom inderdaad misbruik maakt van zijn machtspositie op de opkomende energiemarkten om zodoende Europese concurrenten de toegang tot die markten te beletten, stelt het Roemeense dagblad. Gazprom wordt er vooral van verdacht het gastransport tussen de lidstaten en de diversificatie van de aanvoer te belemmeren. Verder zou het zijn klanten oneerlijke prijzen in rekening brengen door de gasprijs aan de olieprijs te koppelen.

Financial Times Deutschland schrijft dat de procedure van de Commissie een nieuwe fase inluidt in het "gasconflict” tussen Rusland en de EU. 

De Europeanen willen minder afhankelijk worden van de invoer van Russisch gas. Al jaren probeert Brussel de concurrentie te vergroten.

De Commissie stelt daarom voor een interne markt op te richten die het vrije verkeer van gas tussen de EU-lidstaten moet garanderen, maar Gazprom zou de totstandkoming van een dergelijke markt dwarsbomen. 

"Ongeveer een kwart van het EU-gas komt uit Rusland" en sommige landen zijn volledig afhankelijk van Gazprom, dat de helft van zijn winst in Europa verdient.

“Al in 1979 werden de scheurtjes in de reactorkuipen van Doel ontdekt”, onthult De Morgen. Het Vlaamse dagblad verbaast zich erover dat de productiefouten van de reactorvaten, die onlangs reden waren de Belgische kernreactoren Doel 3 en Tihange 2 te sluiten, al sinds het einde van de jaren 70 bekend waren bij het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC). 

"Ik herinner mij er niet veel van", zegt FANC-topman Willy De Roovere over de ontdekking van 33 jaar geleden. "Vreemd", onderstreept de krant, want “De Roovere leidde eind jaren 70 de constructie en de opstart van Doel 3 voor Electrabel”. Maar, zo zegt de topman, “kleine fouten komen geregeld voor, meestal zonder gevaar”. 

Hoofdredacteur Wouter Verschelden stelt in zijn commentaar dat “het veiligheidsdilemma van kernenergie botst met de brute realiteit van een monopolist”, namelijk die van energieleverancier Electrabel, de beheerder van de twee Belgische kerncentrales Doel en Tihange. Volgens hem valt er niet te twisten over “de noodzaak aan grondige en degelijke controles op de veiligheid van nucleaire centrales”. Het FANC heeft volgens hem daarin gefaald en daarom “hebben we zo snel mogelijk een serieus controleorgaan met een serieuze directeur nodig. En dat monopolie moet eraan” want “Electrabel baat al jaren een quasi-goudmijn uit in Doel en Tihange, en heeft als monopolist geen enkel belang bij een zo perfect mogelijke uitbating”.

“Alarmbel luidt voor een tiental kerncentrales in Europa", kopt La Tribune. Het economisch dagblad schrijft dat als gevolg van de ontdekking van "mogelijke scheurtjes" in een reactorvat van reactor nummer 3 van de Belgische kerncentrale van Doel (gelegen in de haven van Antwerpen), ook de andere kerncentrales in de EU zouden moeten worden gecontroleerd. 

De Belgische toezichthouder op kernenergie legt aan de krant uit: 

De Rotterdamse Droogdok Maatschappij [fabrikant van deze defecte vaten, red.] is sindsdien weliswaar niet langer actief, maar heeft - naast de twee reactorvaten die in de twee Belgische kerncentrales Doel 3 en Tihange 2 staan - wel twintig andere vaten van dit type geleverd aan verschillende andere landen. Deze vaten bevinden zich  [onder meer] in Duitsland (twee reactoren), Spanje (twee reactoren), Nederland (twee reactoren), Zweden (een reactor) en Zwitserland (twee reactoren).

Het Franse dagblad Le Monde is van mening dat in het geval van België de aard van deze defecten in het reactorvat “door aanvullend onderzoek nauwkeurig moet worden vastgesteld” en dat dat wellicht “enkele maanden werk” zal kosten. Hierdoor zullen de kerncentrales Doel 3 evenals Tihange 2 voorlopig stil blijven liggen. 

Volgens Le Monde kan dit vergaande consequenties hebben voor het land:

België komt in de problemen als beide centrales definitief worden stilgelegd, omdat het voor de productie van elektriciteit voor 51 procent afhankelijk is van kernenergie. 

Als de centrales definitief worden stilgelegd zou dat de planning van de Belgische regering om kerncentrales te sluiten behoorlijk in de war schoppen. De regering had dit namelijk oorspronkelijk voorzien voor de periode tussen 2016 en 2025. 

“Groene centrales winnen het van steenkool en kernergie”, schrijft Hospodářské noviny. Dit Tsjechische economische dagblad meldt dat de snelle groei van duurzame energieproductie in Duitsland de economie van de energiesector in Centraal-Europa radicaal verandert.

Hoe komt dat? Na de kernramp in Fukushima en vanwege de gevaren en de kosten van kernenergie, maar ook doordat nucleair afval ingewikkeld te verwerken is, besloot Duitsland van energiestrategie te veranderen. Nu, een jaar later, is 20 procent van de Duitse stroom afkomstig uit duurzame energie en dit cijfer zal alleen maar toenemen.

Deze verandering is niet zonder gevolgen, schrijft Hospodářské noviny:

De toename van duurzame energieproductie in Duitsland zorgt op de energiemarkt in Centraal-Europa voor een terugloop van fossiele en nucleaire energie waardoor de winst en de aandelenwaarde van de energiebedrijven afnemen.

Met name Tsjechië wordt hierdoor getroffen omdat de overheid groene stroom (zonne-, windenergie en biomassa) niet aanmoedigt. De Tsjechische regering is volgens Hospodářské noviny zelfs van plan om vanaf 2014 alle subsidies voor duurzame energie stop te zetten. Ook heeft het nationale energiebedrijf ČEZ plannen om de kerncentrale van Temelín uit te breiden met een derde en vierde reactor en het aandeel van kernenergie op te voeren tot 55 procent van de totale stroomproductie. Dit beleid ontvangt steeds meer kritiek van analisten.

Europese energiereuzen, met name uit Duitsland, worden geraakt door de winstdaling van hun energiebedrijven die zich met traditionele energiewinning bezighouden. Het dagblad geeft als voorbeeld twee van oorsprong Duitse energieconcerns:

In 2008 was een aandeel van E. ON 51 euro waard terwijl dat tegenwoordig nog maar 17 euro is. De aandelen van RWE zijn gedaald van 100 euro voor de crisis naar 50 euro vandaag de dag.

Vorig jaar gingen de meeste specialisten er nog vanuit dat het om een tijdelijke daling ging die een gevolg was van de crisis, schrijft de krant. De winstdaling van grote Duitse concerns werd toen in verband gebracht met de verandering van het Duitse energiebeleid, waarin geen plek meer is voor kernenergie. Maar voor de krant is het tegenwoordig overduidelijk dat over het algemeen genomen “de energiemarkt radicaal verandert”.

“Polen vraagt om gratis emissierechten voor koolstof voor niet-bestaande kolencentrales”, meldt Euractiv.com. De Europese nieuwssite onthult dat van de 7 miljard euro aan gratis emissierechten uit het Europese emissiehandelssysteem (ETS), Warschau er 33 miljoen euro claimde voor een kolencentrale die niet bestaat.

Een woordvoerder van de Poolse regering vertelde EurActiv dat de kolencentrale in Łęczna, vlakbij de grens met Oekraïne, in de categorie locaties valt die ‘nog in aanbouw zijn’. 

Wanneer we op 5 juli echter een ritje van 20 kilometer maken in de omgeving van de locatie Łęczna’s Stara Wieś-Stasinm zien we alleen maar groene velden, akkers en landweggetjes. 

Rond de coördinaten die de GDF Suez-groep in juni 2011 indiende bij de autoriteiten, zagen we geen enkel gebouw, installatie of activiteiten die wezen op een in aanbouw zijnde elektriciteitscentrale.

De Nationale Transitieraad van Libië is een onderzoek gestart naar oliecontracten die zijn afgesloten met niet-Libische bedrijven tijdens de laatste jaren van het Khadafi-bewind, meldt de Corriere della Sera. Het onderzoekt richt zich met name op vermeende corruptie van Libische overheidsmedewerkers tussen 2008 en 2011 waarbij onder meer de Franse oliemaatschappij Total en het Italiaanse energiebedrijf ENI betrokken zouden zijn. De US Security and Exchange Commission, de Amerikaanse toezichthouder voor effectenhandel, had reeds een soortgelijk onderzoek ingesteld.

Als de bedrijven veroordeeld worden, zouden ze hoge boetes opgelegd krijgen en worden uitgesloten van toekomstige contracten met de nieuwe Libische regering. Volgens de Wall Street Journal werpt het onderzoek “een schaduw over de ambities van deze bedrijven om meer voet aan de grond te krijgen in dit land, dat de grootste olievoorraden van Afrika heeft”.    

Tijdens het bewind van Moammar Khadafi was het Italiaanse ENI het meest actief in Libië en was het van plan om de komende tien jaar 30 miljard euro (22,9 miljard euro) te investeren. Na de regimewisseling slaagde het bedrijf er snel weer in deze koppositie te herstellen. Het huidige marktaandeel ligt rond de 14%.

“Polen vrezen Duitse windenergie”, meldt de Financial Times Deutschland. Doordat er een jaar geleden, naar aanleiding van de ramp in Fukushima acht kerncentrales werden gesloten, kan het zuiden van het land, dat door de zware industrialisatie een grootverbruiker van energie is, mogelijk met een energietekort te maken krijgen. Het noorden van Duitland, waar de windmolens staan, moet die energie leveren.

Het probleem is echter dat op de dagen waarop het hard waait, het energienetwerk tussen het Noorden en Zuiden al snel verzadigd raakt. De elektriciteit wordt daarna automatisch doorgestuurd naar het oosten, naar Polen en de Tsjechische Republiek. Maar in dat geval raken de netwerken van deze twee landen overbelast omdat ze werden ontworpen voor een stabiele en continue toevoer. Polen is daarom van plan bij de grens faseverschuivers te installeren zodat het land niet meer elektriciteit ontvangt dan het nodig heeft. De Duitsers zullen in dat geval hun windmolens moeten stilzetten en, om het energietekort in het zuiden van het land op te vangen, kernenergie moeten importeren uit Frankrijk...

Het probleem zou nog erger zijn als Tsjechië het voorbeeld van Polen om zijn netwerk te beschermen, zou volgen, legt de krant uit. Maar op dit moment is het kleine land een van de grootste energie-exporteurs van de EU, en willen de Tsjechen 2,5 miljard euro investeren in een eigen netwerk.

“We hebben een probleem: er is gas verdampt”, kopt de Poolse krant Dziennik Gazeta Prawna in een commentaar op het rapport van het Poolse Nationale Geologische Instituut (PIG) dat op 21 maart is gepubliceerd. Dit rapport stelt dat Polen schaliegasreserves heeft met een omvang van 346 tot 768 miljard kubieke meter. Deze schatting is zeven tot vijftien keer lager dan eerdere schattingen.

Het Amerikaanse bureau voor energie-informatie (Energy Information Administration, EIA) had de Poolse schaliegasreserve eerder op 5,3 triljoen kubieke meter geschat. Dit nieuws had de verkeerde verwachting gewekt dat Polen het de komende 300 jaar geen gas uit Rusland zou hoeven te importeren.

Een andere Poolse krant, de meer conservatieve Rzeczpospolita, waarschuwt dat zelfs al zouden de maximale schaliegasreserves in Polen 1,92 triljoen kubieke meter bedragen, het rapport dan nog “het enthousiasme zal temperen van Poolse en internationale bedrijven om enorme sommen geld te investeren voor het uitgeven van licenties voor onderzoek en proefboringen”.

Desalniettemin zijn de gasvoorraden een reden voor optimisme, schrijft het dagblad:

 Polen wordt waarschijnlijk dan wel geen toonaangevende internationale exporteur van gas, maar met [de hoeveelheid schaliegas] die is gedetecteerd en waarvan is vastgesteld dat ze kan worden gewonnen, kan voor een periode van 35 tot 65 jaar in onze [landelijke] gasbehoefte worden voorzien! Zoiets hadden we ons een paar jaar geleden toch nauwelijks kunnen voorstellen. 

“Kernenergie: 10 miljard [extra] om maximale veiligheid te verzekeren”, kopt Le Figaro daags na het verdict van de Franse Autoriteit voor Nucleaire Veiligheid (ASN) die stelt dat hoewel “[Franse] nucleaire parken geen gebreken vertonen, aanpassingen noodzakelijk zijn”. Volgens de ASN wordt geen van de 58 reactoren bedreigd met “onmiddellijke sluiting”, maar moeten de installaties “zo snel mogelijk robuuster gemaakt worden” zodat ze opgewassen zijn tegen “extreme omstandigheden”. ASN streeft ernaar “deze reactoren beter te beschermen bij een ‘cumulatie van extreme natuurverschijnselen’ of bij 'een langdurige stroomuitval of onderbreking van koeling'”, aldus de Franse krant.

Le Monde vult aan dat de beheerders van het grootste Europese nucleaire park tot 30 juni de tijd hebben om bij de ASN voorstellen in te dienen betreffende crisismanagement, communicatie, bescherming van generatoren en aanvoer van water. Tevens eist de ASN dat voor het einde van 2014 een “snel nucleair actieteam” voor handen is. Dit “noodsysteem moet erin voorzien dat een actieteam en materiaal binnen 24 uur op de site van een kapotte kerncentrale kan zijn”.

De kosten van de aanpassingen, die voor de kernramp in Fukushima werden geschat op 40 miljard euro, bedragen volgen de grootste Franse energieleverancier EDF 50 miljard euro.