Integendeel, zo benadrukt La Stampa, het aantal jonge Italianen (tussen de 25 en 34 jaar) dat geen opleiding volgt en ook geen baan of stage heeft, in Italië ook wel 'Neets' ('Not in Education, Employment or Training') genoemd, is tot een verontrustende 11,2 procent gestegen, vergeleken met een Europees gemiddelde van 3,4 procent. Een onproductieve arbeidsomgeving alleen is echter onvoldoende als verklaring: in Spanje ligt de werkloosheid onder jongeren boven de 40 procent en toch heeft daar slechts 0,5 procent besloten niet langer op zoek te gaan naar werk. In Italië hebben “veel jonge mensen werkloosheid geaccepteerd als een mogelijke manier van leven en bovendien helpt het sociale vangnet waar families voor zorgen ze niet om hun apathie te overwinnen”. Voor jongeren die zijn afgestudeerd is het nog moeilijker om een baan te vinden, dus hoeft het niet te verbazen dat slechts 20,7 procent van de Italianen (tussen de 25 en 34 jaar) hun studie afronden (het EU-gemiddelde is 33 procent). In deze context zou het slinken van de jongere generaties in Italië uiteindelijk zelfs een positief effect kunnen hebben op de werkgelegenheid: “Rond 2020 gaan 8 miljoen mensen met pensioen en dan zijn er nauwelijks voldoende jongeren om deze werknemers te vervangen”.

El Mundo wijst op de overeenkomsten tussen de Spaanse protesten en de ´Arabische lente´, want "bezorgd als ze zijn over de politieke corruptie en het uitblijven van maatregelen om de economische en sociale crisis te bezweren, komen ook de Spanjaarden in opstand, onder het slaken van de kreet ´stem niet op hen´." Deze Spaanse krant stelt tot  besluit: "Deze geestkracht van de civiele samenleving moet ertoe leiden dat de politiek, die steeds meer in zichzelf gekeerd lijkt, eindelijk reageert".

Zonder uitzicht op een baan – en dus het stichten van een gezin – en gevangen in een corrupt en gesloten politiek-economisch systeem, hebben deze jongeren het heft in eigen handen genomen door hun lot een, naar men hoopt, fatale klap uit te delen.

Aan de andere kant van de Middellandse Zee leven miljoenen jongeren in onzekerheid over hun baan (als ze al werk hebben) en worden ze geconfronteerd met verstarde of verroestte politiek-economische systemen, met name in Italië en Griekenland.

Ook al is hun situatie maar ten dele vergelijkbaar met die van hun Tunesische lotgenoten, het is van belang omdat het ook voor hen onduidelijk is wat de toekomst zal brengen. En ook al zullen ze er niet aan denken de huidige democratische regimes omver te werpen, toch is hun woede merkbaar. Aan de ene kant door een totale onverschilligheid jegens de politiek (jongeren stemmen vrijwel niet), en aan de andere kant door aansluiting bij de partijen die het duidelijkst positie innemen. Maar ze zijn zeker in staat om hun ontevredenheid collectief kenbaar te maken, zoals we hebben kunnen zien bij de demonstraties die afgelopen najaar overal in Europa plaatsvonden.

De Europese machthebbers die systematisch beknibbelen op de uitgaven voor onderwijs en onderzoek lijken niet onder de indruk, en zij hebben ook niets te vrezen, want jongeren vormen tegenwoordig een minderheid in Europa. Slechts een op de vijf Europeanen is jonger dan twintig, een aantal dat veel te klein is om politieke keuzes naar hun hand te zetten. Maar als er één les geleerd kan worden van de Jasmijnrevolutie dan is het wel dat door onophoudelijk de jeugd te treiteren, deze vroeg of laat tot explosie zal komen.

De verhouding tot het bankwezen is een ander aspect dat de krant onderstreept: bijna 90% van de Spanjaarden vinden dat het moeilijk is om een hypotheek te krijgen, tegenover slechts 20% van de Finnen. Vandaag de dag leeft 16% van de Europese bevolking onder de armoedegrens.