De voornaamste maatregelen uit dit plan zijn: de volledige openstelling van de arbeidsmarkten, zowel de private als de publieke, voor alle Europese burgers – inclusief Roemenen en Bulgaren – “tegen een aangepast minimumloon” dat werknemers in staat stelt in hun levensonderhoud te voorzien, de erkenning van elkaars diploma's tussen landen en een verlaging van de loonbelasting.

Volgens de Commissie is de meeste potentie te vinden in de gezondheidszorg, de ouderenzorg, de ontwikkeling van een groene en duurzame economie en de IT. Blijft de vraag of de lidstaten van de EU een inmenging in hun sociale aangelegenheden zullen toestaan: het plan zal worden besproken op de Europese top in juni. 

Met een werkloosheidspercentage van 5,7 (alleen Nederland, Oostenrijk en Luxemburg hebben nog lagere percentages) is Duitsland volgens Die Welt een "eldorado". "Berlijn maakt reclame" in Europa om arbeidskrachten aan te trekken, aldus de krant.

In bepaalde regio's en sectoren heeft Duitsland meer dan genoeg aanbod van werk en is het land naarstig op zoek naar buitenlandse arbeidskrachten die Duits spreken. Een migratiedeskundige zegt in de krant dat de verwachtingen van de Duitse regering niet al te hoog gespannen moeten zijn: "Duitsland is niet de eerste keuze van opgeleid personeel. Er is veel concurrentie van andere landen." Vooral academici die ook Engels spreken, vertrekken liever naar Groot-Brittannië. Berlijn voorziet daarom, zo schrijft Die Welt, dat de komst in groten getale van Griekse en Spaanse werkloze hoogopgeleiden voorlopig nog wel op zich zal laten wachten.

De maatregel lijkt net als iedere ander opgelegd voorschrift, kunstmatig, maar tot nu toe is er niemand anders met een efficiëntere manier gekomen waarmee het aantal vrouwen in de top van het bedrijfsleven kan worden opgeschroefd.

In Polen maken vrouwen slechts 11% uit van de Raden van Bestuur van beursgenoteerde ondernemingen en hun salaris is gemiddeld 15 procent lager dan die van mannen in vergelijkbare functies. Binnen de EU verdienen vrouwen over het algemeen 16,4 procent minder voor hetzelfde werk als hun mannelijke collega's.

In mannenbastion Duitsland waren de vrouwenquota vorige week het gesprek van de dag nadat 350 vrouwelijke journalisten een petitie indienden voor een betere vertegenwoordiging in leidinggevende posities binnen de nationale pers. Volgens de Süddeutsche Zeitung "hebben de heren te lang de zachte druk van de dames genegeerd om vrouwen leidinggevende functies te geven":

Je kunt erop vertrouwen dat Viviane Reding [Eurocommissaris voor Justitie die het project opstartte] in haar opzet zal slagen. [...] Niet door te verwijzen naar discriminatie of gelijke rechten maar door het argument van de interne markt in te zetten: zonder Europese quota zou het bijvoorbeeld kunnen gebeuren dat Duitse bedrijven niet kunnen deelnemen aan Franse of Spaanse aanbestedingen omdat ze niet genoeg vrouwelijke managers hebben.

Financial Times noemt als reden voor deze gezonde situatie in de noordelijke landen, en dan vooral in Luxemburg, Nederland, Oostenrijk en Duitsland, onder andere de hervormingen op de arbeidsmarkt. Die werden voor het uitbreken van de crisis doorgevoerd en "droegen eraan bij dat de werknemers uit deze landen op internationaal niveau concurrerend zijn. In de perifere landen schiet deze factor echter ernstig tekort." Het dagblad uit de City wijst daarnaast op de sterke exporttraditie van deze landen. Die export is vooral gericht op de sectoren die profiteerden van het snelle herstel van de opkomende economieën na de recessie van 2009. Ook mag specifiek werkgelegenheidsbeleid niet worden vergeten, zoals in Duitsland, waar men de voorkeur geeft aan arbeidstijdverkorting in plaats van ontslag.

Die Tageszeitung uit Berlijn geeft een toelichting op dit beleid. De hervormingen die door Berlijn werden doorgevoerd, schiepen geen nieuwe banen. De werkgelegenheid werd eerder herverdeeld over een groter aantal werknemers waardoor er tegelijkertijd een laagbetaalde sector ontstond. Op die manier telt de TAZ 8,4 miljoen Duitsers die "te weinig werk hebben". De krant wijst erop dat de kloof tussen rijk en arm in Duitsland sneller dieper wordt dan in de andere geïndustrialiseerde landen. En ondertussen, merkt het dagblad tot slot op, geeft de regering, om het recordaantal van 41 miljoen werknemers te vieren, 330.000 euro uit voor de voorlichtingscampagne "Danke Deutschland – Wirtschaft. Wachstum. Wohlstand" ["Duitsland bedankt – Economie. Groei. Welvaart"].

“Dat dit nog niet meer was dan een begin, is duidelijk. Maar geen slecht begin,” aldus de Rundschau. Met name de middenstand heeft zijn ongenoegen geuit, die het gevaar loopt de 'educated poor' (de goed opgeleide armen) van de toekomst te worden. De eisen hadden niet eenvoudiger kunnen zijn: de economie moet de mens dienen en niet andersom. “Voorlopig moet dit verzet echter vooral als signaal worden begrepen: de schade die door de crises van het kapitalisme wordt veroorzaakt, laat zich niet meer versluieren. Het beven van de markten legt de Potemkin-dorpen in as, die de [politieke elites] van deze wereld nog steeds denken overeind te kunnen houden.”

In Italië gingen in Rome tienduizenden de straat op. Onruststokers staken auto's en politiewagens in brand en bestormden winkels waardoor de eisen van de demonstranten naar de achtergrond verdwenen, schrijft La Stampa. 135 mensen, waaronder 105 politieagenten, raakten gewond, aldus La Repubblica. De krant schat de schade op 2 miljoen euro.

De Roemeense gemeenschap in Spanje telt meer dan 860.000 mensen en werd de afgelopen jaren aangetrokken door de florissante Spaanse economie. Maar tegenwoordig is het werkloosheidscijfer in het land opgelopen tot 21 procent (30 procent bij de Roemeense inwoners) en had Madrid de goedkeuring van de EU nodig om “een van de meest fundamentele vrijheden uit het Europese verdrag in te perken” namelijk die van vrij verkeer die bovendien “in het zomerseizoen duizenden Roemenen aantrekt”. De beperkingen zullen niet worden toegepast op Roemeense arbeiders die al in Spanje wonen, ook al zijn ze werkeloos, schrijft de Spaanse krant.

Het idee van een solidariteitssysteem op grond waarvan landbouwoverschotten in de vorm van voedselhulp worden verdeeld over de meest behoeftigen, werd (in de winter van 1986-1987) geopperd door Jacques Delors, destijds voorzitter van de Europese Commissie. (…) Sinds een jaar of tien zijn de voedseloverschotten echter afgenomen. De hulp werd daarom in een andere vorm gegoten, namelijk door 1 procent van de begroting voor het GLB, wat neerkomt op 500 miljoen euro, te bestemmen voor de financiering van het Europees programma voor voedselhulp aan de minstbedeelden (EVPM). Sommige landen, zoals Duitsland en Zweden, zijn naar het Europese Hof van Justitie (EHvJ) gestapt, omdat het hier naar hun mening gaat om sociale hulp, zonder enig verband met het GLB.

Op 12 april heeft het Hof hen in het gelijk gesteld door te verbieden dat een deel van het budget dat voor het GLB is bestemd, wordt gebruikt voor het verstrekken van voedselpakketten via liefdadigheidsinstellingen. De Commissie is niet tegen deze uitspraak in beroep gegaan.Uit het jongste onderzoek naar de gevolgen van de EVPM blijkt dat in 2006 zo’n 13 miljoen van de naar schatting 43 miljoen mensen in de vijfentwintig lidstaten van de EU die in voedselarmoede dreigden te vervallen, baat hadden bij het programma.

Maar dat zal misschien niet lang meer duren, terwijl de situatie in heel Europa waarschijnlijk zal verslechteren en gevolgen zal hebben voor de lange termijn, denkt Jesper Rangvid, die docent is aan de Copenhagen Business School: "Als een groot deel van een generatie niet deelneemt aan de arbeidsmarkt, dan gaat er in de betreffende landen veel knowhow en ervaring verloren," verklaart hij tegenover de Deense krant. Zo zal Griekenland, dat een drastisch bezuinigingsplan moet gaan doorvoeren om steun te kunnen krijgen van de overige EU-lidstaten en het IMF, op de middellange termijn waarschijnlijk geconfronteerd worden met een massale braindrain, met name van afgestudeerde jongeren.

De duizend demonstranten die na een oproep van de vakbonden in Praag de straat opgingen, onthaalden de Tsjechische minister van Financiën, Miroslav Kalousek, op een regen van tomaten en eieren, aldus de krant. President Václav Klaus moest het feest annuleren dat ter ere van zijn zeventigste verjaardag was georganiseerd, aldus Hospodářské noviny, een andere Tsjechische krant, die vaststelt dat “de woede-uitbarsting van de bevolking, het maatschappelijke oproer en de invasie van de Franse instelling in centraal Europa” uiteindelijk niet hebben plaatsgehad: “ze zijn gestuit op de Svejk-inborst van de Tsjechen". 

Integendeel, zo benadrukt La Stampa, het aantal jonge Italianen (tussen de 25 en 34 jaar) dat geen opleiding volgt en ook geen baan of stage heeft, in Italië ook wel 'Neets' ('Not in Education, Employment or Training') genoemd, is tot een verontrustende 11,2 procent gestegen, vergeleken met een Europees gemiddelde van 3,4 procent. Een onproductieve arbeidsomgeving alleen is echter onvoldoende als verklaring: in Spanje ligt de werkloosheid onder jongeren boven de 40 procent en toch heeft daar slechts 0,5 procent besloten niet langer op zoek te gaan naar werk. In Italië hebben “veel jonge mensen werkloosheid geaccepteerd als een mogelijke manier van leven en bovendien helpt het sociale vangnet waar families voor zorgen ze niet om hun apathie te overwinnen”. Voor jongeren die zijn afgestudeerd is het nog moeilijker om een baan te vinden, dus hoeft het niet te verbazen dat slechts 20,7 procent van de Italianen (tussen de 25 en 34 jaar) hun studie afronden (het EU-gemiddelde is 33 procent). In deze context zou het slinken van de jongere generaties in Italië uiteindelijk zelfs een positief effect kunnen hebben op de werkgelegenheid: “Rond 2020 gaan 8 miljoen mensen met pensioen en dan zijn er nauwelijks voldoende jongeren om deze werknemers te vervangen”.

Deze publicatie had voor de regering niet op een slechter moment kunnen komen. Volgende week gaat zij namelijk het parlement een beperking van de gezinstoelagen voorstellen, een van haar bezuinigingsmaatregelen.

Van de 27 lidstaten van de EU liet alleen Letland in 2007 slechtere cijfers zien, terwijl de resultaten in Roemenië en Bulgarije op hetzelfde niveau lagen als in Portugal. Daar staat tegenover dat de noordelijke lidstaten, Slovenië en Slowakije de minste sociale ongelijkheid kennen.

Volgens Público zijn de regeringsleiders bezig "met de grootste achteruitgang van de sociale zekerheid uit de recente Europese geschiedenis", en verspreiden zij "de gevaarlijke boodschap dat alles moet worden opgeofferd in plaats van degenen die deze ramp veroorzaakten aan te pakken". Público noemt in verband hiermee het initiatief van oud-profvoetballer Eric Cantona, die onlangs een "bijzondere rebellie" voorstelde door de burgers te vragen hun spaartegoeden op te nemen. Kortom, concludeert de krant, "de woede breidt zich uit".