Maar "afgezien van de nationale trots, wrok over de tot nu toe mislukte pogingen om lid te worden van de Europese Unie, en behoefte om zijn nieuwverworven regionale status tentoon te spreiden, is de werkelijke inzet van het geschil voor Turkije veel materiëler van aard", aldus La Stampa. Het gaat volgens de krant vooral om het gigantische gasveld Leviathan, dat onlangs werd ontdekt in de wateren tussen Cyprus en Israël, en dat de twee landen willen gaan exploiteren, met als gevolg de onheilspellende interventie van de Turkse marine.


“Tien maanden is een lange tijd, en Erdogan zal genoeg mogelijkheden hebben om van gedachten te veranderen”, betoogt La Stampa. Maar “Europa kan het zich niet veroorloven Turkije te verliezen, niet op dit moment”: de toekomstige betrekkingen van de EU met de nieuwe regimes die zijn voortgekomen uit de Arabische Lente zijn sterk afhankelijk van de bemiddeling door Ankara en het Turkse model van een seculiere, islamitische staat, die vriendelijk is tegenover het Westen, zo schrijft de krant.

In de brief, die Ashton in samenwerking met Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland, Italië en Spanje had opgesteld, verwierp ze tevens het Palestijnse initiatief: “Dit is niet het moment voor unilaterale bewegingen van een van beide partijen, aangezien dat tot escalatie zou kunnen leiden.” Lady Ashton heeft daarbij vooral de democratische opstanden in het Midden-Oosten voor ogen, die een overeenkomst nog dringender noodzakelijk maken “omdat we een bijdrage moeten leveren om rust te brengen in een instabiele situatie, die naarmate het jaar vordert alleen nog maar instabieler dreigt te worden." Volgens Ha’aretz “zijn Hillary Clinton en de Amerikaanse regering niet erg gecharmeerd van het initiatief van Ashton op dit punt”, aangezien zij er ”de voorkeur aan geven zich te verzekeren van de steun van de Israëlische premier Netanyahu voor het hervatten van de onderhandelingen met de Palestijnen." 

Tot nu toe "was het EU-beleid gebaseerd op het principe van 'veiligheid in ruil voor miljoenen euro'" in landen als Egypte en Tunesië, roept El País in herinnering. Vandaag de dag stellen parameters Europa in staat om het democratiseringsproces in deze landen mede te bepalen: vrije verkiezingen, vrijheid van meningsuiting en persvrijheid, een onafhankelijke rechterlijke macht, het bestrijden van corruptie en veiligheidsdiensten en legers die op democratische wijze worden gecontroleerd. Het dagblad benadrukt dat het plan dat Ashton onthulde tevens maatregelen bevat om toezicht te houden op de migrantenstroom. Overigens “ontkende Ashton dat het om geld ging waarmee immigratie wordt voorkomen”.

Het is onbegrijpelijk dat “president Obama de EU niet aan de onderhandelingstafel nodigt”, stelt Yossi Beilin met verbazing vast in La Vanguardia. De voormalige Israëlische minister van Justitie, voorzitter van het Initiatief van Genève en onderhandelaar tijdens de besprekingen in Taba in 2001, wijst erop dat “de belangrijkste stappen in het vredesproces de afgelopen twintig jaar in Europa zijn gezet”: de conferentie van Madrid in 1991 en de akkoorden van Oslo (1993), Parijs (1995) en Genève (2003).

Toch is Barack Obama zich volgens Yossi Beilin wel degelijk "bewust van de enorme ervaring van de Europeanen” en weet Obama dat om tot een akkoord tussen Israëliërs en Palestijnen te komen "er een beroep op Europa zal worden gedaan voor de oplossing van de drie grootste problemen met een internationale dimensie” : financiering, deelname aan een multinationale vredesmacht die moet helpen een Palestijnse staat tot stand te brengen, en steun voor de opname van Palestijnse vluchtelingen.

Onder deze omstandigheden, zo betoogt de voormalige Israëlische onderhandelaar, dient Europa niet te “bedelen” om een rol in het hernieuwde vredesproces, maar moet het “voortdurend bij de gesprekken betrokken” zijn. Zoals tijdens de conferentie van Madrid, toen "de Europeanen een sleutelrol vervulden” in de voortgang van de onderhandelingen. Volgens Beilin “behoren de Verenigde Staten en de betrokken partijen Europa te vragen een beslissende rol te spelen".

Van Europese kant heeft de aanval tegen de Mavi Marmara een voor Europese begrippen zeldzame unanieme reactie opgeroepen. De Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken Catherine Ashton heeft om een internationaal onderzoek gevraagd. Binnen de EU beleven landen die een groot deel van hun geschiedenis met elkaar in oorlog waren nu een periode van vrede en welvaart die nog niet eerder is voorgekomen. Het is zelfs zo dat de Europanen zich een onderling conflict vandaag de dag niet meer kunnen voorstellen. Terwijl Europa nu, en de economische crisis is daar met name debet aan, eerder geneigd is om de blik naar binnen te richten, is misschien juist het moment aangebroken om zich moedig moet tonen en een initiatief te nemen dat alles ingrijpend zou wijzigen, zowel binnen de Europese grenzen, als in het Midden-Oosten en daarbuiten : een voorstel doen tot volledige EU-toetreding van zowel Turkije als Israël, binnen vijf jaar. “L’intendance suivra”, zoals generaal De Gaulle ooit zei: de materiële invulling zal wel volgen. Gian Paolo Accardo

Het regime van Zwitserland heeft zijn grenzen gesloten voor onderdanen uit het Schengengebied, als vergeldingsmaatregel voor de beslissing van Zwitserland om de Libische leider Mouammar Kadhafi en zijn entourage als personae non gratae te verklaren op Zwitsers grondgebied. Dit is de meest recente ontwikkeling in een crisis die is begonnen in 2008 met de arrestatie van een van de zonen van de onberekenbare kolonel in Genève wegens de slechte behandeling van zijn bedienden. Sinds hij geen paria meer is, verdringen de Europeanen zich om Kadhafi te bezoeken of te ontvangen, en willigen al zijn eisen in. In plaats van nu de gelegenheid te baat te nemen om de machtsverhouding met hem om te draaien, laten ze Zwitserland het liever alleen opknappen.

Dat is des te meer te betreuren omdat Europa zichzelf ziet als vaandeldrager van universele waarden als de rechten van de mens, gelijkheid en de rechtsstaat, en blijkbaar toch niet in staat is om haar stem te verheffen wanneer deze waarden worden bedreigd. De geheime dienst van de Hebreeuwse staat wordt ervan beschuldigd inbreuk te hebben gemaakt op de identiteit van elf inwoners van de EU bij de uitschakeling van een vertegenwoordiger van de Palestijnse Hamas in Dubai. De betrokken landen – het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Frankrijk en Duitsland – hebben om uitleg gevraagd bij de Israëlische autoriteiten, die het voorlopig niet nodig vonden om een verklaring af te geven. Dit is des te pijnlijk omdat Israël een waardevolle bondgenoot is van Europa – en zelfs, volgens sommigen, een mogelijk EU-lid. Dit in tegenstelling tot Libië.

Heeft Catherine Ashton, de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken, wel even gebeld met Tripoli of Tel Aviv om ten minste uiting te geven aan de ”verontwaardiging” van de Unie over deze affaire ? Nee: ze is vast nog bezig met het zoeken van Haïti op haar wereldbol. Gian Paolo Accardo

Israël eist de documenten op als nationale culturele eigendommen en weigert de twee dochters van Ester Hoffe hun erfenis. De Nationale Bibliotheek van Jeruzalem wil dat de manuscripten uit Zwitserland worden gerepatrieerd naar Israël, en dat de Duitse Taalkundige Archieven het manuscript van “ Het Proces” teruggeven dat ze op een veiling hadden gekocht. Die Zeit legt uit dat Max Brod de bal aan het rollen had gebracht bij de dood van Kafka in 1924 “omdat hij zijn teksten niet heeft verbrand zoals Kafka  had gewild”.

Het document beschuldigt de EU er ook van hulp aan de Palestijnse gebieden mogelijk te hebben gemaakt waardoor deze “in handen van personen en organisaties zijn gevallen die terrorisme financieren en bedrijven”.  De $408 miljoen EU-steun  (€ 288 miljoen) aan de Palestijnse gebieden wordt sinds lange tijd bekritiseerd door Joodse belangengroepen. De EU beweert echter dat het overgrote deel van de steun via een financieel mechanisme wordt toegekend dat speciaal ontworpen is om er voor te zorgen dat het geld naar humanitaire doeleinden gaat.