Il Sole 24 Ore, de krant van Confindustria hekelt Marchionne's "politieke" zet en stelt dat het geschil met de vakbond moet worden bijgelegd. De vakbond is immers "een krachtige sociale beweging van zes miljoen mensen, sterker dan welke partij ook". Fiats onverzettelijke houding ten opzichte van arbeidshervormingen kan de sociale samenhang wel eens in gevaar brengen. Die samenhang is "erg belangrijk voor de Italiaanse concurrentiepositie. Dat we hier nog geen woedende volksmenigten hebben gezien, heeft natuurlijk een reden".

La Stampa, die in handen van Fiat is, verdedigt Marchionne echter en waarschuwt dat als we buigen voor de dictaten van vakbonden, we "ervoor kiezen internationaal naar de marge te worden gedrongen en een museumland te worden. Italië moet beslissen of het een leidende economische rol wil blijven spelen en het kan geen collectieve rechten verdedigen zonder dat de rechten van werklozen en jongeren worden opgeofferd, zoals momenteel helaas gebeurt".

Hoe dan ook, volgens La Repubblica hebben we te maken met een "historisch moment": "Een eeuw lang waren Fiat en Confindustria twee handen op één buik. De eerste koos gewoonlijk de voorzitter van de tweede. Het was een solide 'sterke macht' die regeringen dicteerde wat voor beleid zij moesten voeren. [...] Nu Fiat Confindustria de rug toekeert, lijkt het klaar voor een nog belangrijkere aftocht, namelijk uit Italië." Na de overname van het meerderheidsaandeel in de Amerikaanse autofabrikant Chrysler heeft Marchionne daar al vaak mee gedreigd. "Het bedrijf heeft ervoor gekozen al zijn kaarten op Detroit te zetten en de binnenlandse concurrentie slechts het hoofd te bieden door middel van productievermindering en personeelsbezuinigingen. Een afscheid is op handen."