Het initiatief is niet nieuw. De Europese Commissie stelde in september al een heffing voor op de handel in aandelen, derivaten en andere financiële producten. Dit voorstel werd toen meteen van tafel geveegd door het Verenigd Koninkrijk en Zweden. Deze keer zeggen de ministers "naar alternatieven" te willen zoeken als er binnen nu en drie maanden geen aanzet tot een oplossing wordt gegeven. Volgens de SZ kan "tussen de regels door de volgende opmerking worden gelezen":

"Het cijfer negen geeft een helder signaal af: wij kunnen dit alleen doen. [Volgens de Europese verdragen] kunnen de lidstaten, als ze ten minste met zijn negenen zijn, zelf een gezamenlijk initiatief ontwikkelen. De korte brief zou daarom ook gelezen kunnen worden als een stevige bedreiging aan het adres van aarzelende collega's. Want alle betrokkenen weten het al: de heffing zal zeer waarschijnlijk worden ingevoerd."

De krant merkt tot slot op dat de brief niet zonder interne gevolgen zal blijven voor de landen die hem ondertekenen. Dat is vooral het geval voor Frankrijk en Duitsland: Nicolas Sarkozy zal er wat extra stemmen mee kunnen lospeuteren voor de presidentsverkiezingen in april en mei, en Angela Merkel kan de oppositie tevreden stellen, die de Tobintaks als voorwaarde had gesteld voor haar 'ja' voor het fiscale pact.

Volgens Le Soir irriteert het meldpunt verschillende Franstalige politici. Zij wijzen een beschuldigende vinger naar: 

[…] de compromisloze taal van de Vlaamse overheden (Grimbergen is lang niet de enige in opspraak) rondom Brussel. Deze overheden proberen via ongrondwettelijke maatregelen het fenomeen van “ontnederlandsing” in gemeenten rond Brussel tegen te gaan. Artikel 30 van de grondwet bepaalt dat, behalve voor openbare autoriteiten en juridische zaken, taalgebruik naar keuze is.

Een bijna meerderheid van het Vlaamse parlement steunt de maatregel die de christendemocratische burgemeester van Grimbergen Marleen Mertens in werking heeft gesteld. In een interview in Le Soir legt zij uit waarom ze de maatregel “heel normaal” vindt: 

Als ik naar Wallonië ga, praat ik Frans als ik iets koop. Zo is het ook in Vlaanderen. Het is een taaloefening, de mensen kunnen hun Nederlands oefenen en zodoende hun integratie verenvoudigen. 

De Morgen stelt tevreden vast dat de Belgen niet meer “aan niet-Belgen het onbegrijpelijke hoeven uit te leggen: dat zoveel energie verloren ging aan een veel te emotioneel geladen taalconflict in het hart van Europa”. Wat betreft de premier, “de verwachtingen over premier Di Rupo zijn op zijn zachtst gezegd niet hooggespannen” want hij is “de man die het meest op de rem zal staan wanneer dit land sociaaleconomisch hervormd moet worden”, aldus De Morgen.

Aan Franstalige kant deelt La Libre Belgique de mening van De Standaard, en kijkt Le Soir met “hoop doch realiteitszin” uit naar de regeringsploeg die uit twaalf ministers (zes Nederlandstaligen en zes Franstaligen) en zes staatssecretarissen bestaat en waarin liberalen oververtegenwoordigd zijn.

“Eerste reactie: een enorme zucht van opluchting dat België eindelijk uit de grootste crisis van de geschiedenis is gekomen. Maar bij nader inzien een punt van irritatie: hoe kan het dat ze twintig uur hebben gedaan over het verdelen van achttien ministersposten? [...] moeten we deze dertien mannen en zes vrouwen die het land gaan hervormen er nogmaals op wijzen dat de tijd dringt? Tweeëneenhalf jaar is zeer weinig om de overheidsfinanciën op orde te brengen, ons sociaal-economisch model aan te passen aan de werkelijkheid van de 21e eeuw en de staatshervorming door te voeren. Als er voor elk besluit een of een paar nachten moet worden onderhandeld in de regering Di Rupo, dan is zij gedoemd te mislukken”.

Zouden particuliere spaarders de laatste strohalm zijn tegen de crisis? vraagt La Tribune zich af. "Er gaan stemmen op om Europese schulden te nationaliseren en de afgelopen maanden heeft de gedachte postgevat om een beroep te doen op de nationale solidariteit."

"Vorige week heeft de Belgische regering, die eveneens te kampen heeft met een plotselinge kostenverhoging om de staatsschuld op de markten te financieren, met veel publiciteit de uitgifte van staatsobligaties aangekondigd waarop de hele bevolking kan inschrijven. […] Zij zou hiermee vooral aan de markten willen laten zien hoe eensgezind de burgers zijn ondanks de politieke crisis."

La Libre Belgique kopt: "Staatsbons: iedereen wil ze voor vijf jaar". Volgens de krant is de uitgifte van deze obligaties een succes waar men "niet op had durven hopen". De krant schrijft verheugd dat er al voor bijna 2 miljard euro aan inschrijvingen binnen is. De vijfjarige staatsbon met een rente van 4 procent heeft tot nu toe het meeste succes. De uitgifte, die op 24, 25 en 28 november heeft plaatsgevonden, "heeft een duwtje in de rug gekregen van scheidend premier Yves Leterme, toen hij de Belgen opriep een deel van hun spaargeld beschikbaar te stellen".

In Italië was "BTP Day", oftewel de "Dag van het schatkistpapier" van 28 november, een groot succes in de strijd tegen speculatie, aldus Corriere della Sera. De obligaties met een looptijd van drie en tien jaar hebben een aantrekkelijk rendement van meer dan 7 procent. Dat de banken de provisiekosten hebben verlaagd, heeft eveneens een gunstige uitwerking gehad. "Wij willen hiermee een duidelijk bewijs van onze betrokkenheid leveren", zegt de Vereniging van Italiaanse bankiers in het dagblad. Dat particulieren deze biljetten kopen, "kan worden beschouwd als een belangrijk bewijs voor het vertrouwen dat de Italianen in hun land hebben". "BTP Day" wordt op 12 december herhaald.

In Frankrijk, dat zijn triple-A-status dreigt te verliezen, lijken de burgers niet erg geneigd om de staatskas te hulp te schieten, stelt LaTribune. Volgens een peiling van Harris Interactive JOL Press is minder dan een derde van de ondervraagden bereid Franse schulden tegen marktconforme percentages op te kopen:

"Je zou denken dat de Fransen meer geëngageerd zouden zijn gezien de huidige sfeer van nationale crisis, waarin de president en de premier voortdurend verwijzen naar 1945 en een "oorlog" tegen de markten. Vervlogen is dus de hoop dat de burgers massaal geld aan de overheid gaan lenen, iets waarvan Nicolas Sarkozy vorig jaar nog droomde. […] Laten we de realiteit onder ogen zien: alles opgeteld geven de Fransen meer geld uit dan ze samen verdienen."

Het dagblad benadrukt dat de politieke crisis niet zonder uitwerking is op de economie van het land. Gisteren schoot de Belgische rente omhoog naar “een nieuw alarmpeil van 5,1 procent. (…) De forse stijging kan de schatkist honderden miljoenen euro kosten”. Anne Leclerc van het Agentschap voor de Schuld noemt in De Morgen de situatie “zorgwekkend”.  "De voorbije anderhalve maand is België meegezogen door Frankrijk. Toen dat land op de financiële markten onder druk kwam te staan, zijn we besmet geraakt”, legt ze uit.

Politiek commentator Yves Desmet deelt deze bezorgdheid. In zijn column vraagt hij zich af of een “Europese voogdij niet de beste oplossing zou zijn” voor België. “Dag na dag geven onze politici het blijvend bewijs dat ze incompetent zijn geworden in de grootste kunst van democratische besluitvorming: het maken van een compromis. Wel, wanneer niemand in dit land zich nog voor iets anders dan voor het eigen partijbelang verantwoordelijk voelt, is het misschien een idee om dit land gewoon onder curatele van de Europese Commissie te plaatsen.” 

Na de problemen met de Belgische bank Dexia, betekent de sluiting van de fabrieken in Luik een nieuwe "harde terugkeer in de realiteit", schrijft Le Soir in een commentaar: "Dit van de wereld afgesneden België leefde alsof het geen andere problemen had dan de opsplitsing van een arrondissement [Brussel-Halle-Vilvoorde, red.] en de manier waarop de Vlamingen zich verzetten tegen samenleven met Franstaligen.  (...) Met Dexia zijn we slachtoffer geworden van een ontspoord kapitalisme dat aan elkaar hing van zeepbellen, leugens en valse schijn en dat plotseling vaste grond begint te verliezen. Met Arcelor raken we betrokken bij de kentering die zich voordoet in de groeikernen in de wereld: een Indiase groep, waarvoor ons kapitalisme model heeft gestaan, besluit zijn vestigingen in ons land te schrappen. Een land dat ‘in verval’ is, wordt van de kaart geschoven door een land dat volop in ontwikkeling is." 

In De Morgen constateert Steven Samyn, chef politiek, dat er “bij ons naar aloude gewoonte in verspreide slagorde ten strijde getrokken" wordt, in tegenstelling tot de Fransen die “hun zaakjes doorgaans goed op orde hebben […] vandaag is dat opnieuw het geval […] Vanuit het Elysée kunnen ze glimlachend een blik werpen op de Belgo-Belgische discussies. Eendracht maakt macht, klinkt vandaag in Parijs waarschijnlijk eerder iets als L’union fait la farce”.

Drie jaar lang was geweten dat Dexia een zombiebank was die met diepe structurele uitdagingen kampte. Een bank die uit een periode van zelfoverschatting te veel lijken in de kast had overgehouden. Een onevenwichtig Belgisch-Frans huwelijk dat te afhankelijk was van de wisselvalligheden van de interbankenmarkt om ooit veilig te zijn. Een bank nochtans waarin de goede delen (…) nooit in problemen hadden mogen komen als het spel volgens de regels was gespeeld. (…)Dexia is slechts het topje van de ijsberg. Sinds het uitbreken van de bankencrisis heeft men de schulden slechts verplaatst van de financiële sector naar de overheden. Om geen systeemcrisis uit te lokken heeft men de banken en hun aandeelhouders zoveel mogelijk ontzien. De hoop was dat die banken door een massale toevoer van goedkoop geld voldoende tijd zouden krijgen om hun kapitaalstructuur te versterken. (…) Nu komen we aan het einde van dat verhaal. Het volgende zal opnieuw met bloedrode inkt worden geschreven.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Door op korte termijn (goedkoop) te kunnen lenen voor de lange termijn ( duur) is Dexia "op duizelingwekkende schaal aankopen gaan doen en begonnen met het ontwikkelen van activiteiten en zelfs beleggingsportefeuilles . Spanje, Italië, Japan of de Verenigde Staten... de bank kocht alles wat langskwam", aldus Le Figaro die spreekt over ‘giftige’ financiële producten. Daarmee heeft Dexia "op monstrueuze wijze gespeculeerd met rentestanden". Sinds oktober 2008 is Dexia "tekeergegaan als een dolle stier", schrijft de krant. Door de eurocrisis is het ernstig verzwakte bouwwerk ten slotte ingestort, maar "gelukkig betreft het een zeldzaam soort". 

Voor Les Echos gaat het bij de reorganisatie van Dexia om de geloofwaardigheid van de betrokken landen:

Hoe ernstig de fouten uit het verleden ook zijn, het Dexia-schandaal had drie jaar geleden al kunnen worden opgelost als België en Frankrijk er in oktober 2008 het mes in hadden gezet. Die landen gaven er echter de voorkeur aan alles maar een beetje op zijn beloop te laten. Daarin waren ze zeker niet de enige. Een aantal andere Europese landen hebben precies hetzelfde gedaan. Drie jaar na dato zijn de meeste van die financiële instellingen (in Spanje, Duitsland, Italië...) nog altijd niet uit de problemen. Ze overleven als zombies dankzij kredietfaciliteiten van de ECB en ondermijnen het vertrouwen in de hele Europese bankensector. Het zijn ware tijdbommen. (...) En het probleem is dat de financiële crisis intussen een soevereine schuldencrisis is geworden. Het gaat nu niet meer alleen om een reorganisatie van de bankensector maar om het krediet van de betrokken landen op de internationale markten.

“Dexia gaat Europese banken voor”, meent Cinco Días. Het Spaanse financiële dagblad schrijft: 

Dexia is geen opzichzelfstaand geval maar het eerste zichtbare slachtoffer van de ernstige structurele schade die door de soevereine schuldencrisis bij de Europese financiële instellingen is aangericht. Dat de bank afgelopen zomer nog door de stresstests is gekomen, bewijst niet alleen dat de betrouwbaarheid van die tests op zijn minst twijfelachtig is maar ook - en vooral - dat de "pasfoto" van het banksysteem sindsdien aanzienlijk is veranderd. Dat zal geen verbazing wekken als men bedenkt dat in die tests nooit rekening is gehouden met de mogelijkheid dat betalingsverplichtingen niet worden nagekomen [door een staat], zelfs niet voor wat betreft de Griekse staatsschuld. (...) De weg die Dexia is ingeslagen moet niet op zichzelf staan maar de eerste stap zijn in een proces van redding, sanering en reorganisatie van het financiële systeem dat niet langer kan worden uitgesteld.

Steven Samyn, chef politiek van De Morgen, is echter sceptischer van toon: “Journalisten nemen net iets te gemakkelijk het woord historisch in de mond [...] een oplossing voor BHV is geen eindpunt [...] De discussie over de financieringswet en de centen moet nog in alle hevigheid gevoerd worden. Daarna ligt de sanering van de overheidsfinanciën te wachten, de asielproblematiek...”

Aan Franstalige zijde is de pers unaniem positief over het akkoord: “Historisch? Historisch!” schrijft Béatrice Delvaux, hoofdredactrice van Le Soir. “De Franstalige en Nederlandstalige partijen hebben een akkoord bereikt over de opdeling van een kieskring waardoor regeringen zijn gevallen en premiers zijn afgetreed, die de overweldigende opkomst van een nationalistische partij in de hand heeft gewerkt [NV-A, van de onderhandelingen uitgesloten] en het land op het randje van implosie heeft gebracht. Dus ja, met het feit dat deze partijen uiteindelijk deze beroemde ‘deal’ over BHV hebben gesloten, wordt geschiedenis geschreven”. Commentator Francis Van de Woestyne van La Libre Belgique is echter voorzichtiger: “Het is nu tijd om over te gaan tot de volgende dossiers”. Bovendien waarschuwt hij dat “dit akkoord over BHV makkelijk onderuit te halen”.

Voor Wouter Verschelden, de hoofdredacteur van De Morgen, is de functie een “exit uit het moeras van de vaderlandse politiek”. Vandaag, op 14 september, heeft België al 458 dagen geen federale regering wegens onenigheden tussen Frans- en nederlandstaligen.

De waarschuwing komt op een cruciaal moment in de onderhandelingen die formateur Elio di Rupo is gestart. En “misschien is dit wel ‘het' keerpunt”, analyseert Le Soir: de vermanende woorden van de EU aan het adres van Belgische politici zou het tempo van de onderhandelingen wel eens kunnen versnellen. “Of juist een snelle en tijdelijke ‘terugkeer in het zadel’ teweeg kunnen brengen van de regeringsploeg Leterme II [de demissionaire regering die verantwoordelijk is voor de lopende zaken], maar dan met volledige bevoegdheden.” Het dagblad concludeert in zijn commentaar: “Een grotere druk van buitenaf is nauwelijks voorstelbaar!" 

“Het is een psychologische zaak. Ze denken dat onderwijs in de witte scholen per definitie beter is dan in de concentratiescholen”, vertelt Mahieu in de krant. Hij licht toe dat “voor autochtone ouders een tolerantiedrempel bestaat van 30 procent gekleurde kinderen. Bij allochtonen ligt die drempel op 50 procent". Volgens de hoogleraar zorgen de herschapen klassen voor problemen en moet de overheid "duidelijk maken dat concentratiescholen niet noodzakelijk slecht zijn”. De commentator van de krant schaart zich achter dit idee en voegt eraan toe: “Naast verscheidenheid in de afkomst van de jongeren, zijn  ook scholen met een gezonde sociaaleconomische mix nodig. Tenzij we het idee van het onderwijs als motor van sociale mobiliteit  opgeven.”

Le Soir maakt verder melding van het 'bizarre' feit dat het overlijdensrapport van 84 procent van de gemelde euthanasiegevallen in het Vlaams is opgesteld, "hetgeen betekent dat Franstalige artsen minder euthanasie melden of het minder uitvoeren". De Controlecommissie oordeelt niet maar vraagt zich af of dit geweten kan worden aan "verschillen in informatieverstrekking aan publiek of artsen, een andere sociaal-culturele houding of een verschil in de medische praktijk aan het einde van een leven".

Hoewel de transportbedrijven in kwestie “benadrukken dat ze ‘geen onwettige praktijken ondersteunen’ die de concurrentie vervalsen” is de inzet van Oost-Europeanen voor de Belgisch TransportarbeidersBond (BTB) “reden genoeg om naar de rechter te stappen”. De BTB wil tevens dat de lonen van Oost-Europeanen gelijkgesteld worden aan die van Belgen, “om zo het nut van buitenlandse chauffeurs teniet te doen”, aldus de krant.

Het dagblad wijst erop dat het begin van de onderhandelingen “geschiedt op een moment van ernst en urgentie [dat] zich niet beperkt tot ons kleine landje”. Degradatie van de Amerikaanse kredietwaardigheid, Rellen in Londen, demonstraties van 'verontwaardigde' jongeren in heel Europa… “Voor de leiders van de acht partijen draait het niet alleen om het redden van de Belgische Staat: het draait om actieve deelname aan een globale redding, om de vernieuwing van een model van de samenleving en een ademloze ontwikkeling”, vervolgt de krant die oppert voor een “ontmoeting à la Churchill”.  De krant hoopt “dat onze politieke leiders doordrenkt zijn van de ernst van dit beroep op de geschiedenis”.

“’Ballast’ van tafel, evenwicht precair”, maakt De Standaard ervan op zijn voorpagina. Het Vlaamse dagblad legt uit dat de Vlaamse Christen Democraten (CD&V) uiteindelijk “de slag binnen hebben gehaald” omdat ze gekregen hebben wat ze wilden. “CD&V-voorzitter Wouter Beke speelde het spel bikkelhard. Hij eiste dat alle ‘ballast’ – het taalgebruik om Brussel, de tweetalige kieslijsten, de federale kieskring en de ratificatie van het minderhedenverdrag aan te duiden – buiten de onderhandelingen zou worden gehouden.” Hoewel van Franstalige kant La Libre Belgique de reacties van de Walen op deze eis beschrijft met “geniepig” en “verachtelijk”, stemden de Franstaligen uiteindelijk in waarna formateur Di Rupo gisteravond laat nog naar de koning ging om mede te delen dat hij samen met de zeven andere partijen tot “een werkmethode voor de onderhandelingen” is gekomen.

Volgens het paleis is het door “de grote vermoeidheid van alle onderhandelaars en hun medewerkers” noodzakelijk dat de acht onderhandelaars nu eerst vakantie nemen en half augustus uitgerust om de tafel gaan zitten. De Standaard-redacteur Guy Tegenbos is echter van mening dat dit "begrijpelijk", maar "fout" is want "wie het elan nu breekt, krijgt de grote molen nadien niet meer op gang.”

“De verrassing was niet eens dat Bart De Wever nee zei, maar wel de manier waarop hij het zei. Want niets, maar dan ook geen sikkepit bleek goed aan de nota van Di Rupo, die bijgevolg niet alleen met de grond gelijk werd gemaakt, maar ook nog eens een paar meter diep werd begraven”, schrijft politiek commentator Yves Desmet. En wat nu? Dat is de vraag waar de Belgische pers mee worstelt. Di Rupo, die vandaag verslag aflegt bij de koning, wilde gisteren niet reageren, maar lijkt “ongerust over de toekomst van het land”, aldus De Morgen.

De aanbevelingen worden gedaan tegen een economische achtergrond die bijzonder lastig is, merkt Deaglio op: "Als de staatsschuld niet afneemt, is er geen sprake van groei. Zonder groei leidt enkel het terugdringen van de staatsschuld ertoe dat de economie in een nieuwe recessie belandt." Brussel kiest er echter voor "om stevig op de rem van de begrotingsdiscipline te trappen", schrijft hij: "Wij willen de Europeanen geen bezuinigingen opdringen, maar het is een feit dat buitensporige overheidsuitgaven ons groeipotentieel momenteel belemmeren", zegt de Commissie in wezen. De Commissie vindt de nationale programma's vaak "niet ambitieus of gedetailleerd genoeg" en "legt de regeringen een reeks prioriteiten voor: verhoging van de pensioenleeftijd, beperking van vervroegd pensioen, koppeling van de salarissen aan de productiviteit, minder bureaucratische rompslomp voor ondernemingen en steun voor onderzoek en ontwikkeling". "In principe is het niet slecht, zeker niet voor een instelling die geen verantwoording hoeft af te leggen aan de kiezers. Maar voor de regeringen, die te kampen hebben met een toenemende impopulariteit, is het heel moeilijk om deze op zich nobele oplossingen in de praktijk te brengen", aldus Deaglio, die opmerkt dat de Commissie "bijzonder streng is voor Italië", dat toch "een kernland is voor de continuïteit van de euro".

Een ander kernland is Spanje, waar de aanbevelingen van de Commissie tamelijk koel zijn ontvangen: volgens La Razón lijken ze niet erg verstandig of opportuun, omdat ze "een inflatieproces in werking zouden stellen dat wel eens fatale gevolgen kan hebben voor een stagnerende economie als de Spaanse".

Ook liet de Commissie zich bijzonder streng uit over het economische beleid van België. Volgens De Morgen legt de EU daarmee "een nieuwe bom onder de formatie", want "het vernietigende Commissie-advies toont wederom de diepe kloof tussen de PS (Franstalige socialisten) en de N-VA (Vlaamse nationalisten)" die, een jaar na hun verkiezingsoverwinningen nog steeds niet tot een nieuwe regering zijn gekomen. De Standaard voegt hieraan toe dat PS-voorzitter en koninklijk formateur Elio Di Rupo na de presentatie van het rapport verklaarde: "Eens te meer stelt het rechtse Europa ons sociaal model ter discussie." Ondertussen wreven de N-VA’ers zich in de handen, want de zes aanbevelingen van de Commissie klonken voor hun "als muziek in de oren".

Terwijl Di Rupo aan het einde van deze week wederom in gesprek gaat met de verschillende partijvoorzitters, stelt politiek commentator Yves Desmet laconiek: "Di Rupo kan zich de moeite besparen om nog een sociaal-economisch regeerprogramma uit te schrijven: dat heeft commissievoorzitter Barroso al voor hem gedaan".

Dat de Franstaligen iets optimistischer zijn blijkt ook uit het hoofdredactioneel commentaar: "We wachten hier nu al negen maanden op!" schrijft Véronique Lamqui. Zij bestempeld de aanstelling als "een gigantische stap voorwaarts". Toch onderkent zij niet de grote meningsverschillen tussen de Vlaamse nationalisten en de Franstalige socialisten. "Dat is dan ook de reden waarom er weinig aanleiding tot optimisme is", besluit Lamquin in haar commentaar.

Volgens De Morgen heeft de benoeming van Di Rupo geen “applaus behaald”. Volgens het dagblad reageerden “de partijhoofden met verbazing” want “de benoeming wast niet echt doorgesproken.” Het dagblad benadrukt het gevoel van scepticisme dat wordt veroorzaakt doordat het “niet duidelijk is hoe Di Rupo zijn opdracht zal invullen en dat hij van start gaat zonder dat de fundamentele meningsverschillen met de N-VA daarover uitgeklaard zijn”.

Het Vlaamse dagblad De Standaard geeft een andere draai aan de berichtgeving van “het nieuwe dieptepunt” in de regeringsformatie. Op de voorpagina van de krant staat in grote letters: “Zien wat juist is en het niet doen, is een gebrek aan Moed”. Dit gezegde van Confucius waren de laatste woorden van Beke toen hij gisteren de media toesprak nadat hij bij de koning was geweest. Volgens De Standaard is het echter Elio Di Rupo, de Franstalige partijleider van de socialisten, die dit keer verantwoordelijk is: “Als het Di Rupo menens is met deze blokkering van het debat over de financieringswet, dan tikt de bom onder België plots een stuk harder."

In het rapport wordt onderscheid gemaakt tussen verschillende georganiseerde groepen die veel meer samenwerken dan voorheen. “Organisaties in Nederland en België coördineren de distributie van drugs in Europa, organisaties in de Baltische staten verhandelen illegale goederen uit Rusland. Het zuidwesten (Spanje en Portugal) is een draaiend platform voor de handel in cocaïne en cannabis en het smokkelen van mensen terwijl het zuidoosten (Bulgarije, Roemenië, Griekenland) door de groeiende handel via de Zwarte Zee een snelle ontwikkeling [van georganiseerde misdaad] doormaakt. Italië blijft het centrum van criminiele activiteiten gerelateerd aan het bedrijfsleven, de handel in namaakproducten en mensensmokkel."

Deze koninklijke families, die ”zichzelf graag presenteren als dicht bij de burger, beschikken nog altijd over privileges die de rechten van hun onderdanen ruimschoots overtreffen”, schrijft het blad. “Volgens een Nederlands onderzoek uit 2009” dokken belastingbetalers “110 miljoen euro per jaar”, om hun koningshuis te financieren. Voor dat geld krijgen monarchieën voldoende ruimte om hun nationale identiteit te etaleren, aldus Der Freitag. De Spaanse koning Juan Carlos I wordt beschouwd als “de vader van de Spaanse democratie”, Albert II als “symbool van de bedreigde Belgische eenheid”. En laten we vooral de familie Grimaldi niet vergeten, "zonder wie Monaco waarschijnlijk allang was ingelijfd als Franse provincie".

Eigenlijk is er maar één Belgische krant die zijn hele voorpagina aan de “verjaardag” van de val van de regering besteed: ”En toch is het land nog steeds draaiende”, kopt Le Soir. Maar ook voor het Franstalige dagblad is het geen reden voor feest: “een nieuw België dat efficiënter, gestructureerder en vredelievender is, had uit deze chaos moeten ontstaan. Het feit dat er vandaag de dag nog steeds niets is, wekt woede, teleurstelling, en ja, zelfs een vorm van walging”.

De Standaard houdt het bij een hoofdartikel waarin het concludeert: "Er zijn dus 365 dagen verloren gegaan voor het starten van een beleid waarvoor geen alternatief bestaat". Tegelijkertijd waarschuwt het Vlaamse dagblad dat "het lijkt alsof deze politieke twilight zone onbeperkt kan doorgaan. Maar dat is een gevaarlijke illusie".

Ook Spanje heeft te maken met hoge rentetarieven op staatspapier. El País beziet met zorg dat "twijfels over Griekenland de Spaanse staatsschuld bestraffen”. De angst voor herstructurering van de Griekse schuld heeft het wantrouwen op de markten "aangewakkerd en getuigt wederom dat Spanje, dat een bepaalde afstand bewaart ten op zichte van het rijtje aan economiën waarover gewaakt wordt, niet immuun is voor turbulenties”, aldus het Spaanse dagblad.