Intussen handelen de lidstaten, die mevrouw Ashton overigens hebben benoemd om precies dat te doen wat ze op dit moment doet, elk uit eigenbelang: Groot-Brittannië en Frankrijk door een gezamenlijk leger te vormen en de goedkeuring van de VN te vragen voor hun optreden tegen het Libië van Moammar Kadhaffi, en Frankrijk daarnaast ook door militaire steun te verlenen aan de troepen van Alassane Ouattara in Ivoorkust, om slechts enkele recente voorbeelden te noemen.

Het komt er dus op neer dat het geld van de Europese belastingbetaler met de EDEO uit het raam wordt gesmeten. De 570 miljoen euro die er jaarlijks mee gemoeid gaat, en die wordt gebruikt voor burgerlijke, militaire en humanitaire doelen maar waar we nog nooit over hebben gehoord, had heel wat zinvoller kunnen worden besteed. Weinig doortastend en zonder een stem te laten horen houdt de EDEO zich bescheiden op de achtergrond ten gunste van hoofdsteden die uitsluitend voor zichzelf spreken. Gebrek aan doortastendheid behoorde echter niet tot de beginselen die door de grondleggers werden uitgedragen, Lady Ashton!

Welnu, of de EU accepteert deze beperking en past zich aan – met andere woorden, ziet af van een buitenlandbeleid dat die naam waardig is, of ze weigert dat en slaat een andere richting in. Het spoor van de trein die de Europese diplomatie tot nu toe heeft genomen leidt nergens heen. Zou de machiniste, gezien haar gebrek aan moed, initiatief en voortvarendheid, de bedieningshendel, niet beter kunnen overgeven aan iemand met meer bezieling? Zitten er misschien vrijwilligers in de zaal?

De onzekerheid over de stabiliteit van de eurozone en de spanningen in Korea hebben een almaar neerwaartse invloed op de internationale markten, schrijft de Financial Times. Op 25 mei begon de dag met “scherpe dalingen op de aandelenmarkten in Azië en Europa en een dramatische terugval aan het begin de van de dag op de beurs van New York”. Het dagblad legt uit dat investeerders risicovolle activa dumpen voor de relatief veilige staatsschuld in de Verenigde Staten en Duitsland. Azië slaat Europa echter met argusogen gade. Volgens een enquête van Barclays Capital, “vrezen twee derde van de Japanse investeerders dat het recente reddingsplan van € 750 miljard ‘niet veel’ impact zal hebben op de crisis in de eurozone”. Erger nog, Japan en China maken zich niet slechts zorgen over de staatsschuld van Portugal, Italië, Ierland en Griekenland, maar “ze lijken ook de Duitse staatsobligaties in twijfel te trekken”, zo valt te lezen in de Financial Times. De hoofdredenen tot zorg zijn de trage groei in Europa, de onvoorspelbaarheid van het EU-beleid, maar bovenal zorgwekkend is “het functioneren van de eurozone die hevig te lijden heeft gehad van de zogenaamde “collateralised debt obligation instruments” (afgekort CDO, obligaties met onderpand) waar banken mee strooiden in de tijd van de kredietexplosie”.