De Franse senaat heeft op 25 september een linkse meerderheid gekregen, een gebeurtenis die door Libération als “inname van het paleis” wordt bestempeld (knipoog naar de revolutionaire “inname van de Bastille”). “Met minstens 175 zetels (van de 343 in totaal) maakt de Eerste Kamer voor het eerst in de Vijfde Republiek een ruk naar links”. Sinds 1958, het jaar waarin de huidige Vijfde Republiek het licht zag, was de senaat altijd gedomineerd door rechtse partijen. Dit komt door de manier waarop de leden worden gekozen: door de getrapte verkiezingen hebben de stemmen van kleine, van oudsher rechtsgeöriënteerde, plattelandsgemeentes verhoudingsgewijs meer gewicht. Maar bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen waren de linkse partijen in de meerderheid, waardoor het “onvermijdelijk” was dat ze ook bij de senaatsverkiezingen goed zouden scoren, aldus Libération.
De senatoren worden gekozen voor zes jaar en elke drie jaar wordt de helft van de zetels opnieuw verkiesbaar gesteld. De senatoren hebben als taak hun goedkeuring te geven aan de overheidsbegroting en aan wetsvoorstellen van de regering. Op 1 oktober zal de voorzitter van de senaat worden verkozen, de op één na belangrijkste overheidsfunctie, en dat zou ook wel eens een tegenstander van Nicolas Sarkozy kunnen worden. Waarschijnlijk zijn “de directe politieke consequenties van deze linkse overwinning niet overweldigend”, schrijft Libération, “maar voor rechts is het wél alvast een electorale en symbolische afstraffing”, met het oog op de presidentsverkiezingen die over zeven maanden zullen plaatsvinden.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.