"Europa in beklaagdenbankje IMF", kopt La Stampa. "De jaarvergadering van het Fonds wordt vandaag [23 september] afgetrapt met een beoordeling van Europa." Dit gebeurt nadat er markten instortten naar aanleiding van de laatste groeicijfers waaruit blijkt dat de voortdurende schuldencrisis de wereldeconomie opnieuw in een recessie zou kunnen storten. IMF-directeur Christine Lagarde heeft de landen uit de eurozone dringend verzocht om "de afspraken van de top van 21 juli onmiddellijk na te komen, want de tijd dringt". Daarnaast waarschuwde de Amerikaanse staatssecretaris van Financiën Timothy Geithner dat "het voorkomen van een bankroet van Griekenland belangrijker is dan de Europese groei ondersteunen". "De situatie kan in één woord omschreven worden als paniek", schrijft econoom Mario Deaglio in de Turijnse krant. "Geen van de maatregelen die er sinds 2009 aan weerszijden van de Atlantische Oceaan genomen werden heeft gewerkt. [...] Het enige dat burgers uit de door de crisis getroffen landen aan hun leiders zouden moeten vragen is zich los te maken van de anonieme tirannie van de globalisering", waardoor banken gedwongen zouden worden om "speculatieve praktijken te scheiden van normale kredietverlening".
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.