”De poging van de Europeanen om hun buitenlandse politiek te baseren op een ethisch fundament dreigt te mislukken”, merkt de Tagesspiegel op, en verwijst naar de kwesties Afghanistan, Zimbabwe en Libië. Dit laatste land beschikt over belangrijke koolwaterstofbronnen, waar ieder zijn deel van wil ; jammer als dit ten koste gaat van de mensenrechten. En dit terwijl de EU ”tenminste op rethorische wijze vraagt om respect voor de mensenrechten en om een democratische standaard in haar relaties met Afghanistan en Zimbabwe”.
Onderwijl is haar verlegenheid tegenover de oude dictator Robert Mugabe onthutsend: de EU rekent er inderdaad op om aan Zimbabwe opnieuw alle ontwikkelingshulp die was voorzien toe te kennen, ”zelfs als mensenrechten-verdedigers en leden van de oppositiepartij worden gemarteld”. Tegenover de regering van Hamid Karzaï overigens, heeft de EU ”moeite met uitleggen waarom we het organiseren van verkiezingen in Afghanistan financieren met geld van de Europese belastingbetaler, terwijl de vele gevallen van verkiezingsfraude zonder gevolgen blijven”, oordeelt het Berlijnse dagblad. Volgens de krant ”zijn er zeker goede redenen voor realpolitiek om samen te werken” met deze regeringen, ”maar men zou tenminste moeten toegeven dat de pogingen tot democratisering zijn mislukt”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.