"Robert Bourgi, de oude 'Monsieur Afrique', zet de Republiek in vuur en vlam”, kopt Le Monde. Het afgelopen weekeinde heeft deze officieuze ex-raadsman van Nicolas Sarkozy oud-president Jacques Chirac en zijn voormalig premier Dominique de Villepin ervan beschuldigd “tientallen miljoenen euro's per jaar in attaché-koffertjes te hebben ontvangen” van Afrikaanse staatshoofden voor de financiering van verkiezingscampagnes.
Het dagblad noemt het een "stinkend zaakje" en brengt in herinnering dat ”Bourgi niet zomaar iemand is. Hij heeft heel lang samengewerkt met Jacques Foccart, de vader van de 'Afrikaanse cel' in het Elysée en uitvinder van de incestueuze relaties tussen Frankrijk en zijn oude koloniën: de duistere financiering van deze of gene partij, in ruil voor de Franse steun aan gevestigde regimes in Afrika.” In een hoofdredactioneel commentaar, getiteld "Is de Vijfde Republiek een bananenrepubliek?”, constateert Le Monde dat deze zaak komend na de “muffe lucht van de affaire Bettencourt en het illegaal volgen van een journalist van Le Monde, onze democratie een heel slecht imago bezorgt.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.