“Eurocrisis: banken onder druk”, kopt Le Figaro. Volgens dit Franse dagblad “staan de banken van het Oude Continent onder een enorme druk op de beurzen” nu de hypothese van een faillissement van Griekenland niet meer taboe is. De zwaarste klappen zullen vallen bij drie Franse banken – BNP Paribas, Société Générale en Crédit Agricole – aangezien hun gezamenlijke aandeel in de Italiaanse overheidsschuld ongeveer 37 miljard euro bedraagt en in de Griekse staatsschuld bijna 6 miljard. Terwijl kredietbeoordelaar Moody’s hun rating deze week zou kunnen verlagen “heeft zich een discussie ontsponnen rond de vraag of de Europese banken, die op hun balansen leningen hebben staan aan de zwakke landen in de eurozone, wel genoeg kapitaal hebben”, becommentarieert de krant. En of de staten hen al dan niet te hulp moeten schieten.
Maar het Spaanse dagblad Público schrijft dat drie jaar na het omvallen van de bank Lehman Brothers “de reddingsoperaties van banken al 2000 miljard euro hebben gekost” aan directe steun van de lidstaten. Daar bovenop komt nog de 3000 miljard euro (waarvan 500 miljard van de ECB) die de centrale banken hebben geïnjecteerd om het wereldwijde financiële systeem meer armslag te geven. “De huidige terugval laat zien dat de regeringssteun aan banken er niet voor heeft gezorgd dat de economie uit het slop is getrokken”, meent Público. De krant vraagt zich dan ook af “wat voor nut het heeft gehad om het wereldwijde banksysteem te redden over de rug van de belastingbetaler”.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.