“Alex Salmond claimt de 'Onafhankelijkheidsgeneratie'”, kopt in The Scotsman boven een artikel over de openingszitting van het Schotse parlement op 7 september. Terwijl hij zijn regeringsprogramma ontvouwde, verklaarde eerste minister Salmond, leider van de SNP (Scottish National Party), dat uit zijn enorme verkiezingsoverwinning in mei is gebleken dat de "angst" voor afscheiding van het Verenigd Koninkrijk voorgoed is verdwenen. “Het volk”, zo zei hij, “is klaar om een nieuw hoofdstuk aan de geschiedenis van Schotland toe te voegen”. Hij voegde eraan toe dat “onafhankelijkheid de toekomst voor al deze mensen zal verbeteren: het zal de Onafhankelijkheidsgeneratie zijn”.
Ondanks deze tamelijk gedurfde retoriek omvatten de regeringsplannen van de premier geen wetsontwerp voor het houden van een referendum over de vraag of er met het Verenigd Koninkrijk moet worden gebroken of niet. Het Schotse dagblad merkt op dat het regeringsprogramma zich in plaats daarvan concentreert op “het ophelderen van de bevoegdheden van Scottish Water [het Schotse water- en rioolbedrijf, red.] en het moderniseren van de bestuursstructuur van de Nationale Bibliotheek.” In een hoofdredactioneel commentaar vraagt de krant zich af of dit “betekent dat er, ook al lijkt er in Schotland een politieke aardverschuiving te hebben plaatsgevonden, nog steeds aanzienlijke twijfel bestaat over de vraag in hoeverre dit ook daadwerkelijk het geval is.”
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.