"Vive la Belgique", "Leve België" : zo luidt de titel van de laatste single van het Vlaamse muziekduo Clouseau. Het tweetalige lied, dat op 4 september in het Koning Boudewijnstadion in Brussel zal worden gezongen ter ere van een atletiekevenement, heeft veel stof doen opwaaien in België. Het is een lofzang op de Belgische eenheid van de Vlaamstalige en de Franstalige gemeenschappen en heeft veel kritiek gehad van Vlaamse politici. “Het is een puur propagandaliedje […] een vorm van aftands staatsnationalisme”, luidde de reactie van Gert Bourgeois, minister van Bestuurszaken (N-VA, voor een onafhankelijk Vlaanderen). Op de voorpagina van De Morgen haalt de columnist Hugo Camps fel uit naar Bourgeois, die hij de “minister van Afgunst” noemt: “Who de f… is Geert Bourgeois om Clouseau te zeggen wat ze wel en niet mogen zingen? “Camps roept de artiesten op om zich “niet te laten vermorzelen” door Bourgeois die “niet eens weet wat toonhoogte is”. De “Vlaamse megaster [2 miljoen albums verkocht in België] is een uitdaging voor de nationalisten”, kopt de Franstalige Belgische krant Le Soir.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.