“Finland legt bom onder noodhulp EU”, kopt de Volkskrant. De Finnen zijn, zo schrijft het dagblad, bezig met de regering in Athene afspraken te maken over een onderpand voor de lening voor Griekenland. Vier andere landen – Oostenrijk, Nederland, Slowakije en Slovenië- eisen nu ook dergelijke garanties. Het akkoord dat op 21 juli door de leiders van de 17 eurolanden is gesloten, komt daarmee op losse schroeven te staan. In Nederland hebben inmiddels verschillende parlementsleden er bij minister van Financiën De Jager op aangedrongen actie te ondernemen om eenzelfde overeenkomst met de Grieken te sluiten.
De Volkskrant schrijft dat het onduidelijk is wat Griekenland als onderpand kan bieden aan de Finnen. Het zullen geen eilanden of spoorwegen zijn, maar waarschijnlijk is het een bedrag van tussen de half miljard tot een miljard euro dat op een Finse bankrekening moet komen te staan. Omdat Griekenland zelf geen geld heeft, vreest de krant dat het onderpand mogelijk uit het Europese noodfonds moet komen.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.