"Videocracy", de docu-film van de Italiaans-Zweedse regisseur Erik Gandini, komt op 28 augustus uit in de Zweedse bioscopen en heeft in Italië al een rel veroorzaakt, waar hij vanaf 4 september te zien zal zijn. De documentaire, die over de invloed van Berlusconi gaat, zal van 2 tot 12 september op het filmfestival Mostra in Venetië te zien zijn, maar dingt niet mee naar een prijs.
De film laat zien hoe het private televisiebestel – zo goed als een monopolie van het Italiaanse staatshoofd - Italië de afgelopen dertig jaar heeft veranderd. De publieke TV-zenders RAI en Mediaset, die in handen zijn van Berlusconi hebben geweigerd om de trailer (hier in het Engels) te vertonen omdat deze wordt beschouwd als een “politiek-getinte kritiek op de regering”, aldus de krant La Repubblica.
“Het is Berlusconi gelukt om de Italiaanse democratie te vernietigen met behulp van halfnaakte jonge vrouwen die op tv dansen. Verstrooiing is op zich niet erg, maar we moeten ons ervan bewust zijn dat het niet zo onschuldig is als het lijkt”, volgens Gandini in een interview aan het Zweedse dagblad Dagens Nyheter. “Maar er is hoop”, voegt hij eraan toe: “de macht raakt in verval net als in "Salo, de 120 dagen Sodom" van Pier Paolo Pasolini. Misschien zal de revolutie dus in werking worden gezet door hen waar Berlusconi het meest van houdt: vrouwen”, verwijzend naar Berlusconi’s seksuele en sentimentele uitspattingen van de afgelopen tijd.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.