"Gaat de wereld bankroet?", kopt Der Spiegel met het oog op de schuldenlast van de Verenigde Staten, de eurocrisis en de chaos op de beurzen. Zonder al te veel hoop legt het Duitse onderzoeksweekblad uit hoe de politiek in Europa en de VS vruchteloos achter de financiële markten aanholt – en ze ondertussen steeds meer aan het wankelen brengt. De afgelopen drie jaar hebben de overheden zich diep in de schulden gestoken om hun banken te redden en hebben de centrale banken de markt met goedkoop geld overspoeld, maar al die tijd heeft niemand antwoord gegeven op de vraag wie de redders zou gaan redden, aldus Der Spiegel. Tot nu toe "onderscheiden de Europese reddingsoperaties zich door het feit dat ze achterlopen op de ontwikkelingen en ontoereikend zijn."
Ook China met zijn oververhitte economie, die weleens tot het uiteenspatten van de volgende zeepbel zou kunnen leiden, kan de wereldeconomie waarschijnlijk niet redden, schrijft het magazine, dat concludeert: "De lering die uit deze crisis kan worden getrokken, laat zich in twee woorden samenvatten: solide overheidsfinanciën." Dit betekent keiharde bezuinigingen en een pijnlijk verlies aan soevereiniteit voor de schuldenlanden. "En zo hangt het economisch welzijn van het Westen hoofdzakelijk af van de vraag of de regeringen in staat zijn zich op de lange termijn te bezinnen. Zij moeten eindelijk verder gaan redeneren dan alleen maar tot de volgende verkiezingen."
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.