Door de hardnekkigheid van de eurocrisis en de "kakofonie" van de zeventien eurolanden wordt het volgens De Standaard steeds duidelijker dat eurozone een vertegenwoordiger nodig heeft. "Van Rompuy wordt Mr. Euro”, voert het Vlaamse dagblad aan dat uitlegt dat door “het gebrek aan eenheid in het beleid het vertrouwen van de markten in de kracht van de eurozone om uit de problemen te raken ondermijnd wordt”.
“Het idee van een ‘euroregering’ is een oud voorstel uit 2008 van de Franse president Nicolas Sarkozy”, licht de krant toe. Indertijd verzette bondskanselier Merkel zich tegen een dergelijk plan, maar volgens De Standaard is haar standpunt "geëvolueerd". Wat echter belangrijker is, is dat de voorzitter van de Eurogroup, Jean-Claude Juncker op 1 augustus in een interview met het Franse dagblad Le Figaro vertelde dat Van Rompuy als voorzitter van een Raad van de eurozone een “logische en natuurlijke keuze" is. Hij ziet “geen conflict met zijn ministeriële bijeenkomsten”. De Standaard legt uit dat “de eurozone wettelijk bestaat uit de ministers van Financiën, geleid door de Luxemburger Jean-Claude Juncker. Maar in de praktijk zijn aparte bijeenkomsten van de regeringsleiders van de eurozone, onder leiding van Van Rompuy, stilaan ingeburgerd”. Volgens Juncker is het goed mogelijk dat tijdens de volgende eurotop in oktober een dergelijk voorzitterschap serieus besproken zal worden.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.