De Guardian van vandaag publiceert niet minder dan vier artikelen over transparantie. In het eerste artikel zet David Cameron (leider van de Britse Conservatieve partij) zijn visie uiteen voor een transparanter beleid, in een poging kiezers te trekken die walgen van het schandaal over de vergoedingen van de parlementariërs dat de afgelopen weken niet van de Britse voorpagina’s was af te slaan. “Of het nu gaat om de media, de reissector of entertainment, op alle gebieden heeft iedereen heel veel keuze en controle ”, zo stelt hij. Deze dienstensector geeft ons “een hoge mate van service en waar voor ons geld, en in de politiek zou dat net zo moeten zijn. We moeten de macht weghalen bij de politieke elite en die teruggeven aan de gewone man”. Dit zou betekenen dat de bevoegdheden van de Premier worden ingedamd, met name het privilege om belangrijke besluiten te nemen in naam van de koningin, en het bepalen van het tijdsstip van parlementsverkiezingen. Ook wil hij de lokale politiek meer macht geven inzake woningpolitiek.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.